“กินข้าวก่อน กินเสร็จแล้วพี่จะช่วยนวดให้นะ”
“ไม่เอา อยากให้กอด!”
ลู่ซีเฉิงไม่อยากกินข้าว แค่อยากให้เขากอดเธอไว้อย่างนี้ เธอรู้สึกอุ่นใจ
“ได้!” ฮั่วจิ้งชวนกอดเธอแน่นขึ้น โอบร่างเล็ก ๆ ของเธอไว้ในอ้อมแขน
“วันนี้พี่ไปทำอะไรมาเหรอ?” ลู่ซีเฉิงใช้นิ้วชี้พันเล่นกับนิ้วชี้ของเขา พวงแก้มยังคงแดงระเรื่อจากการเพิ่งตื่นนอน งดงามชวนหลงใหล
“พี่ไปหาหมอมา” ฮั่วจิ้งชวนไม่ได้ปิดบังเธอ
รอยยิ้มตรงมุมปากของหญิงสาวกว้างขึ้นหลายส่วน เธอเกาะไหล่ชายหนุ่มแล้วกระซิบดุเขาอย่างสนิทสนม “คนบ้า ข้างนอกหนาวจะตาย”
“พี่ทนไหว” เขาตอบ
“ฉันทำให้พี่ตกใจมากเลยใช่ไหม?” ลู่ซีเฉิงจับมือใหญ่ของชายหนุ่มแนบกับแก้มนุ่มนิ่ม มือของเขาสากจริง ๆ เสียดสีจนแก้มเธอเจ็บ แต่ทำไมเธอถึงชอบนักนะ!
ฮั่วจิ้งชวนลูบผิวใต้ปลายนิ้ว ใช่แล้ว เขาตกใจแทบแย่ ที่แท้เขาก็ขี้ขลาดขนาดนั้น
“น้อง พี่อยากดูแลเธอให้ดีกว่านี้!” น้ำเสียงของฮั่วจิ้งชวนทุ้มต่ำ แฝงความจริงจังและหนักแน่น เมื่อมั่นใจว่าเธอไม่เป็นไร เขาถึงจะวางใจได้จริง ๆ
พวงแก้มของลู่ซีเฉิงแต้มสีแดงกุหลาบชวนมึนเมา ดวงตาคลอด้วยหยาดน้ำวาววับ เธอข่มความหวั่นไหวรุนแรงในใจ หลับตาลงแล้วเอ่ยเสียงหวานราวกับเติมน้ำผึ้งลงไป “ฉันอยากให้พี่...จูบฉัน!”
ฮั่วจิ้งชวนเหลือบมองตะกร้าบนโต๊ะ โชคดีที่อาหารใส่กล่องเก็บความร้อนไว้แล้ว ไม่ต้องกลัวว่าจะเย็นลงทันที
เมื่อริมฝีปากนุ่มแตะกัน ฮั่วจิ้งชวนก็รีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหลายทิ้งไป