พอพูดถึงการปั้นตุ๊กตาหิมะ คนที่นั่งล้อมวงกันอยู่ก็อดหัวเราะไม่ได้ ดอกไม้ในลานบ้านถูกเธอเด็ดจนเกลี้ยง ปกติเธอเดินไปไหนก็ต้องอุ้มกระติกน้ำเกลือติดตัวไปด้วย แต่พอถึงเวลาปั้นตุ๊กตาหิมะกลับไม่กลัวหนาวเลยสักนิด ปั้นทีหนึ่งใช้เวลาครึ่งค่อนวัน แถมยังกลิ้งก้อนหิมะให้กลมไม่ได้สักลูก ตุ๊กตาหิมะที่ปั้นออกมา พอตกกลางคืนมองเผิน ๆ แล้วชวนให้สะดุ้งกลัวไม่น้อย
“ที่เธอปั้นนั่นแมวเหรอ เห็นชัด ๆ ว่าเป็นหมูต่างหาก” เจียงลี่ลี่แซวเธอ ตัวกลม หัวโต จมูกยาว แถมยังปักกิ่งไม้เรียว ๆ เป็นหนวดอีกหลายกิ่ง ทั้งน่าเกลียดทั้งน่าขำ แต่เจ้าตัวกลับห้ามไม่ให้พวกเธอแตะต้องเด็ดขาด
“นั่นเป็นแมวที่กินจนอ้วนต่างหาก” ลู่ซีเฉิงเถียง เธอปั้นแมวส้มตัวใหญ่ ก็ต้องกลมดิ๊กอยู่แล้วสิ “ฮั่วจิ้งชวน คุณว่าเหมือนแมวหรือหมู?”
“แมว” ฮั่วจิ้งชวนตักวุ้นเส้นใส่ชามกิน น้ำเสียงเจือความอ่อนใจอยู่เล็กน้อย ช่วงนี้เขากวาดหิมะอย่างกระตือรือร้นเป็นพิเศษ เพราะกลัวว่าเธอเห็นหิมะแล้วจะอดใจไม่ไหว วิ่งออกไปปั้นสัตว์ประหลาดอะไรขึ้นมาอีก หน้าตาจะสวยหรือไม่ไม่สำคัญ แต่ถ้าเธอปั้นไม่เสร็จก็ไม่ยอมพัก แถมยังไม่ให้เขาช่วยด้วย
ยังดีที่เธอเล่นอยู่แค่ในลานที่พักปัญญาชน ไม่ได้ออกไปข้างนอก ไม่อย่างนั้นคงมีพื้นที่ให้เขากวาดหิมะมากกว่านี้
กินข้าวเสร็จแล้วก็ไหว้เตาไฟ ชาวบ้านจะไหว้บรรพบุรุษกันเงียบ ๆ ที่บ้าน ในยุคนี้ร้านขายธูปกับกระดาษเงินกระดาษทองเปิดทำการไม่ได้ ซื้อของพวกนั้นไม่ได้ ก็แค่วางกับข้าวสองจานไว้บนม้านั่ง จุดฟืนสองท่อน เท่านี้ก็ถือเป็นพิธีอย่างหนึ่งแล้ว
พวกปัญญาชนไม่มีบ้านอยู่ที่นี่ จึงไม่ต้องทำพิธีพวกนี้ ต่างพากันสวมเสื้อผ้าหนา ๆ แล้วออกจากบ้าน ลู่ซีเฉิงกับฮั่วจิ้งชวนจะไปบ้านคุณปู่หลี่ก่อน คุณย่าหลี่ชวนเธอไปกินมื้อส่งท้ายปีเก่าที่บ้านตั้งนานแล้ว แต่ลู่ซีเฉิงเกรงใจ บ้านเขากินข้าวพร้อมหน้ากันทั้งครอบครัว เธอจะไปกวนได้อย่างไร
แต่เพราะปฏิเสธน้ำใจไม่ลง เธอจึงบอกว่าจะกินข้าวที่ที่พักปัญญาชนก่อน แล้วค่อยไปเล่นที่บ้านเขา พอไปถึง คุณปู่หลี่เพิ่งยกกับข้าวขึ้นโต๊ะ