หลิวเสี่ยวเฉ่ามองเนื้อหมูชิ้นนั้นที่มัดด้วยฟาง มีน้ำหนักไม่ถึงสองเหลี่ยง แล้วใจหนึ่งก็สู้กับอีกใจหนึ่ง
จะกินเอง หรือทำเป็นหมูตากแห้งส่งกลับบ้านดีนะ?
แม่ของเธอรู้ว่าพอถึงสิ้นปี ทางชนบทจะแบ่งเนื้อหมูให้ หากไม่ส่งกลับไป พอนึกถึงนิสัยของแม่ หลิวเสี่ยวเฉ่าก็อดกลัวไม่ได้
แต่ถ้าส่งกลับไป เนื้อนี่ต้องตกถึงปากพ่อกับพี่ชายแน่ ๆ พวกเขาคงพูดว่าเสี่ยวเฉ่าเก่งจริง ๆ แค่คิดถึงตรงนี้ เธอก็อดใจลอยไม่ได้
แต่เธอเองก็อยากกินเหมือนกัน ต่อให้ต้องกินดิบ ๆ เธอก็ยังกินได้เป็นชิ้นใหญ่
ตอนที่กำลังลังเลว่าจะเอาอย่างไรดี เสิ่นอันหนิงก็เดินเข้ามา เสิ่นอันหนิงไม่ค่อยแวะมาที่นี่ เพราะพวกปัญญาชนหญิงไม่ชอบเธอ อีกทั้งที่นี่ก็เป็นที่พักของเธอในชาติที่แล้ว พออยู่ที่นี่ก็ทำให้นึกถึงชีวิตก่อนที่ล้มเหลว เธอจึงไม่อยากมา
“เสี่ยวเฉ่า เอาเนื้อหมูของเธอมาต้มรวมกับพวกเราดีไหม?” คนที่เสนอคือสวีจิ้นหัง เขาบอกว่าเนื้อของหลิวเสี่ยวเฉ่ามีนิดเดียว ทำแยกก็ลำบาก สู้ทำรวมกันดีกว่า จะได้ประหยัดฟืนด้วย
เสิ่นอันหนิงย่อมทำตามที่สวีจิ้นหังพูด ที่สำคัญหลิวเสี่ยวเฉ่าผิวคล้ำผอมแห้ง ดูไม่สะดุดตา ไม่เป็นภัยคุกคามต่อเธอเลยสักนิด หากเป็นลู่ซีเฉิง เธอคงไม่มีน้ำใจขนาดนี้
โลกส่วนตัวอันแสนหวานของคนสองคนต้องพังทลายลงเสียแล้ว!
หลิวเสี่ยวเฉ่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าตกลง “ได้ รอพวกคุณทำเสร็จแล้ว ฉันค่อยเอาเนื้อไปให้”
เสิ่นอันหนิงปรายตามองเธอ ก่อนเดินออกไปอย่างไม่รีบร้อน
พออีกฝ่ายไปแล้ว หลิวเสี่ยวเฉ่าก็รีบวิ่งไปที่ครัว หยิบมีดมาผ่าเนื้อออกเป็นสองส่วน เธอตัดสินใจแล้วว่าจะเก็บส่วนหนึ่งไว้กินเอง อีกส่วนส่งกลับบ้าน ถ้าแม่ถามก็จะบอกว่าหน่วยการผลิตเฉียนจิ้นยากจนมาก เลยแบ่งเนื้อมาให้แค่นี้