“อ๊ายยย! ถ้าพวกคุณไม่ไป ฉันจะตายให้ดู!” เสิ่นอันหนิงผมเผ้ายุ่งเหยิง พุ่งชนหัวหน้าสตรีแล้ววิ่งออกมา ในมือชูมีดทำครัว ดวงตาเบิกกว้างแทบถลน
เสื้อบุนวมที่สวมยังเปื้อนโคลนเต็มไปหมด ผมจับตัวกันเป็นก้อน ใบหน้ามีรอยเขียวช้ำ ดูมอมแมมอย่างยิ่ง
เธอกำมีดทำครัวแน่น กวาดตามองคนรอบวง ก่อนจะเพ่งสายตาไปยังสวีจิ้นหังที่ยืนอยู่ท้ายสุด “ปัญญาชนสวี พวกเขารังแกฉัน!”
สวีจิ้นหังเห็นสภาพของเสิ่นอันหนิงก็หวาดผวา ยิ่งพอเห็นสายตาแปลก ๆ ที่ทุกคนหันมามอง เขาก็ถอยหลังสองก้าวแล้วหลบกลับเข้าไปในบ้าน นึกเสียใจว่าทำไมเมื่อครู่ถึงออกมา
ฮั่วจิ้งชวนปกป้องลู่ซีเฉิงไว้ด้านหลังอย่างแน่นหนา ส่วนหวังหลินซงก็คอยระวังท่าทีของเสิ่นอันหนิง ทั้งสองคนต่างถือก้อนหินไว้ในมือสองสามก้อน หากเสิ่นอันหนิงกล้าขยับตัวบุ่มบ่าม พวกเขาก็จะปาหินให้มีดหลุดจากมือเธอได้ทันที
หวังหม่านถุนปาดเหงื่อบนหน้าผาก กลางฤดูหนาวแท้ ๆ เขากลับเหงื่อออกเสียได้!
แม่หลี่กับหลี่เกินฟาที่อยู่ในฝูงชนก้าวออกมา ดวงตาของแม่หลี่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง “ได้ ฉันจะไปกับแก ฉันนี่แหละที่ตีแก ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว!”
“แม่ ผมไปด้วย” หลี่เกินฟาประคองแม่ไว้
“ไม่ได้! ยังมีพวกเธออีก พวกเธอช่วยกันตีฉัน ฉันจะแจ้งความพวกเธอด้วย!” เสิ่นอันหนิงชี้ไปยังหญิงอีกหลายคน อย่าคิดว่าเธอจำไม่ได้เชียว
“ไปก็ไป ใครกลัวใครล่ะ!” พวกผู้หญิงตอบอย่างไม่ลังเล เห็นเสิ่นอันหนิงกระโดดโลดเต้นได้ขนาดนี้ก็รู้แล้วว่าไม่ได้เป็นอะไร คอมมูนจะจับพวกเธอขังได้หรือไง?