บทที่ 17 กินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐ
พนักงานหญิงสหายหลินโบกมือ “จะเรียกว่าสินค้าอะไรล่ะ” เธอหยิบเศษผ้าขึ้นมากำหนึ่งให้พวกเธอดู “มันมากับผ้าชนิดอื่น บอกว่าขนมาจากทางใต้ ทั้งหมดเป็นเศษผ้าแบบนี้ ต่อให้ทำเสื้อกล้ามก็ยังไม่ได้ เลยเอามาวางขายที่นี่ ราคาถูกมาก ไม่ต้องใช้คูปองด้วย”
ไม่ต้องใช้คูปอง!
ตอนแรกแม่สกุลลู่แค่เห็นว่าลายผ้าสวยดี แต่พอได้ยินว่าไม่ต้องใช้คูปอง ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
ตอนนี้คนในเมืองแต่ละคนได้คูปองผ้าปีละแค่ 3 ฉื่อ ยังไม่พอทำเสื้อผ้าสักชุดด้วยซ้ำ สามีของเธอได้มากหน่อย พอรวมกันสองคนก็ยังมีแค่ 10 ฉื่อ คูปองผ้าส่วนเกินของบ้านพวกเธอส่วนใหญ่ได้มาจากการไปซื้อที่ตลาดมืด เพราะไม่ใช่ทุกคนจะยอมจ่ายเงินทำเสื้อผ้าเหมือนพวกเธอ หลายบ้านเสื้อผ้าชุดหนึ่งต้องใส่กันเป็นสิบปี
เศษผ้าบางชิ้นมีขนาดแค่ฝ่ามือ บางชิ้นยาวหน่อยแต่กว้างแค่นิ้วมือ หยิบมาใช้เดี่ยว ๆ ก็ทำได้แค่ปะชุน ลู่ซีเฉิงหยิบผ้าสีน้ำเงินเส้นยาวขึ้นมา เนื้อผ้าคล้ายผ้าซาตินอยู่หน่อย ๆ
“ดูยังไงก็ย้อมเสีย สีไม่สม่ำเสมอเลย เข้มบ้างอ่อนบ้าง” พนักงานหญิงพูดอย่างไม่ค่อยชอบใจ
แต่ลู่ซีเฉิงกลับรู้สึกว่ามันดูเหมือนสีไล่เฉด ไม่จำเจเหมือนผ้าสีพื้น
“ผ้าผืนนี้เอาไปทำอะไรได้เหรอ” ลู่นานเฟยชะโงกเข้ามาดู ผ้าเส้นเล็กขนาดนี้ เอาไปปะชุนยังไม่ได้เลย
“ทำที่คาดผมไง!” ลู่ซีเฉิงหยิบมันขึ้นมาเทียบกับผมตัวเอง “ผูกเป็นโบก็สวยมากเลย!”
“จริงด้วย ทำแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ ทำไมพี่นึกไม่ถึงนะ!” ลู่นานเฟยเหมือนน้องสาวเปิดโลกใบใหม่ให้ทันที