ดวงตาของลู่ซีเฉิงวูบไหว นึกขึ้นได้ว่าฮั่วจิ้งชวนรู้จักกับคุณอาฉิน หรือว่าพวกเขาจะรู้จักกันเพราะการซื้อขายเนื้อหมูนะ?
ชาติก่อนเธอเคยได้ยินผู้ใหญ่ในบ้านพูดว่า ก่อนเศรษฐกิจตลาดจะมาถึงในยุค 80 โรงงานใหญ่เล็กทั้งหลายต่างขาดแคลนสิ่งของกันทั้งนั้น ตั้งแต่ธัญพืช ไข่ไก่ ไปจนถึงเนื้อสัตว์ พนักงานจัดซื้อถือจดหมายแนะนำตัวตระเวนไปตามเมืองและชนบทต่าง ๆ ก็เพื่อจะซื้ออาหารมาให้ได้มากขึ้น
ฮั่วจิ้งชวนคิดหาทางค้าขายกับโรงงานได้ ทั้งสร้างเส้นสายและลดความเสี่ยง สมองเขานี่หัวไวจริง ๆ
หลินหยวนกับคนอื่น ๆ ยกอาหารเข้ามา มีไข่ผัดกุยช่ายหนึ่งจาน หมูหมักผัดพริกหยวกหนึ่งจาน หม้อผักกาดขาวตุ๋นเต้าหู้หนึ่งหม้อ แล้วก็ผักดองผัดกากน้ำมันหมูอีกจาน
อาหารหลักเป็นหมั่นโถวแป้งธัญพืชรวม สาว ๆ สี่คนกับอาหารสี่อย่าง กินกันได้พอดี
หลินซูรู้สึกเกรงใจมาก บอกว่าจะไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐ สุดท้ายกลับมากินฟรีถึงโรงงานของคนอื่น เธอจึงถามว่า 「เฉิงเฉิง พวกเราควรขอบคุณคุณอาฉินยังไงดี」
ลู่ซีเฉิงบอกให้พวกเธอกินกันตามสบาย 「ฉันเตรียมของไว้แล้ว กินกันเถอะ」 ไปกินที่ร้านอาหารของรัฐก็ใช่ว่าจะได้กินของดีเท่าที่นี่
พวกเธอเดินทางกันมาตลอดทั้งเช้า หิวกันนานแล้ว ฝีมือพ่อครัวไม่เลวเลย อาหารทั้งสี่อย่างหมดเกลี้ยง แม้แต่น้ำแกงก็ไม่เหลือ
จนกินเสร็จก็ยังไม่เห็นคุณอาฉิน เหมือนพ่อของลู่ซีเฉิง พอยุ่งขึ้นมาก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
ลู่ซีเฉิงยื่นถุงกระดาษที่นำมาด้วยให้เสี่ยวหลี่ 「พี่หลี่คะ นี่เป็นของขวัญที่ฉันเตรียมให้คุณอาฉิน รบกวนพี่ช่วยเอาไปให้ท่านด้วยนะคะ วันหลังฉันเข้าอำเภอแล้วจะแวะมาเยี่ยมคุณอาฉินอีก」