ช่วงบ่ายแก่ ๆ ลู่ซีเฉิงหิ้วขนมถุงหนึ่งไปบ้านเลขาธิการพรรคเก่า บ้านของเขาครึกครื้นมาก ตั้งแต่ไกลก็ได้ยินเสียงพูดคุยหัวเราะกันดังลั่น
“เฉิงเฉิง มาแล้วเหรอจ๊ะ เด็กคนนี้นี่ มาทีไรก็หอบของมาทุกที รีบเข้ามาเร็ว เข้ามา!” พอคุณย่าหลี่เห็นเธอ ก็รีบต้อนรับอย่างกระตือรือร้น พลางพาเธอเข้าไปในลานบ้าน
เด็กตัวเล็กตัวน้อยกลุ่มหนึ่งพากันกรูเข้ามาห้อมล้อม ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวเรียกพี่สาว ลู่ซีเฉิงหยิบลูกอมผลไม้ออกมาแจกให้พวกเขาคนละเม็ด “กินคนละเม็ดพอนะ ห้ามกินเยอะล่ะ!”
“คราวหน้าไม่ต้องเอามาให้พวกเขาหรอก เก็บไว้กินเองเถอะ!” คุณย่าหลี่ไล่เด็ก ๆ ออกไป เด็กคนนี้มาทีไรก็มีทั้งขนมทั้งลูกอม ของดี ๆ แบบนี้บ้านเธอจะซื้อก็ต่อเมื่อถึงวันปีใหม่ จะปล่อยให้สิ้นเปลืองเงินทองแบบนี้ได้ยังไง
“ไม่เป็นไรค่ะ หนูยังมีอีก!” เธอยื่นขนมให้คุณย่าหลี่ “นี่เป็นขนมเค้กไข่ค่ะ นุ่มมากเลย ฟันของคุณย่ากับคุณปู่หลี่ไม่ค่อยดี หนูเลยตั้งใจเอามาฝากพวกคุณค่ะ”
“ได้ ๆ หนูเล่นอยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวย่าไปชงน้ำหวานมาให้ดื่ม!”
ลู่ซีเฉิงเดินเข้าไปในลานบ้าน ฮั่วจิ้งชวนมาถึงก่อนนานแล้ว กำลังผ่าฟืนกับหวังหลินซงและหลี่เว่ยกั๋ว
บ้านตระกูลหลี่มีคนมาก จึงต้องใช้ฟืนไม่น้อย ก่อนหน้านี้พวกเขาเก็บต้นไม้แห้งต้นใหญ่จากบนเขากลับมา แล้วผึ่งทิ้งไว้ วันนี้พอดีได้จัดการเสียที
ต้นไม้นี้มีขนาดใหญ่ราวกับคนเจ็ดแปดคนโอบ ปลายด้านหนึ่งวางพาดอยู่บนม้านั่ง ฮั่วจิ้งชวนเหยียบไว้ข้างหนึ่ง โน้มตัวลงเลื่อยไม้ดังเอี๊ยด ๆ