ลู่ซีเฉิงเดินตามฝูงชนไปทางปากหมู่บ้าน ได้ยินมาว่าวันนี้ทีมซ่อมถนนจะโรยหินกรวดเป็นครั้งที่สอง พวกเขายังไปยืมเครื่องมือจากอำเภอตั้งแต่เช้ามืดด้วย
ไปอำเภอตั้งแต่เช้ามืดงั้นเหรอ? ต้องตื่นกันตั้งแต่กี่โมงกันนะ!
เมื่อคืนฮั่วจิ้งชวนทำไมไม่บอกเธอ?
พอนึกถึงเมื่อคืน ลู่ซีเฉิงก็อยากกัดฟันกรอด วันนี้เธอเลยเอาผ้าพันคอผืนเล็กมาพันคออีกแล้ว พวกป้า ๆ ในโกดังต่างบอกว่าเธอรักสวยรักงาม ทั้งที่ไม่ใช่สักหน่อย!
ลู่ซีเฉิงมีความทุกข์แต่พูดไม่ออก ช่างน่าอัดอั้นเหลือเกิน!
……
ข้างทางมีคนมามุงล้อมเป็นวงแล้ว ลู่ซีเฉิงเห็นหลินหยวนกับคนอื่น ๆ พวกเธอกำลังทำงานอยู่แถวนั้น จึงจับจองทำเลดีไว้ก่อน
“เฉิงเฉิง มาทางนี้!” หลินหยวนกวักมือเรียก
ลู่ซีเฉิงเบียดเข้าไป ระหว่างทางมีคนสี่ห้าคนกำลังโปรยหินกรวดลงบนพื้นถนนให้ทั่ว พอปูชั้นแรกเสร็จ ก็ปูดินบาง ๆ ทับลงไป แล้วโปรยหินขนาดเท่าลูกวอลนัตลงไปอีก
อีกด้านหนึ่ง ฮั่วจิ้งชวนกำลังตรวจดูเครื่องมือที่ยืมมา หวังชุนไฉมองเจ้าของชิ้นใหญ่เทอะทะแล้วถามว่า “พี่ชวน ของนี่ใช้ได้จริงเหรอ?”
ฮั่วจิ้งชวนปาดเหงื่อบนใบหน้า เงยหน้าขึ้น “ลองดูก่อน ให้ทุกคนถอยห่างออกไปหน่อย”
ลู่ซีเฉิงเห็นเครื่องมือนั่นชัดเจนแล้ว
พูดให้ถูกก็คือท่อนไม้กลมขนาดใหญ่มาก มีเชือกเส้นหนาหลายเส้นผูกติดอยู่ คนหนึ่งจับปลายเชือกทั้งสองข้างให้แน่น ต้องอาศัยแรงจากคนจำนวนมากช่วยกันยกท่อนไม้ขึ้น แล้วทุ่มลงกับพื้น
เครื่องมือแบบนี้ในกองการผลิตก็มีเหมือนกัน แค่ขนาดเล็กกว่ามาก ไม่เหมือนท่อนไม้กลมอันนี้ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางเกือบสองเมตร