ห้องนอนใหญ่
ลู่กั๋วผิงนั่งอ่านหนังสืออยู่บนหัวเตียง พอเห็นภรรยาถือถ้วยสองใบเข้ามา เขาก็วางหนังสือลง
“รู้อย่างนี้แต่แรกว่าลูกสาวจะต้องลงชนบท เราคงไม่กินนมผงกันหรอก ตอนนี้ที่บ้านเหลือคูปองนมผงแค่สองใบ มะรืนค่อยไปซื้อเพิ่มสักสองห่อให้ลูกสาวเอาไปด้วย ที่อำเภอเล็ก ๆ คงหาซื้อของแบบนี้ไม่ได้แน่”
ลู่กั๋วผิงพยักหน้า “พรุ่งนี้ลองถามคนในหน่วยงานดูนะว่าแลกได้สักสองสามใบไหม” ที่หน่วยงานมีทั้งนักวิจัยและเจ้าหน้าที่ระดับสูง บางครั้งก็ได้รับคูปองหายากมาบ้าง ถ้าไม่อยากใช้ก็เอาไปแลกเป็นเงินได้ เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติมาก
แต่คูปองสองใบที่บ้านมีตอนนี้เป็นของที่คุณปู่ลู่ให้มา ชายชราอายุปูนนี้เคยเป็นนายทหารระดับสูง ส่วนคุณย่าก็เกษียณจากงานประจำ ทั้งคู่จึงได้คูปองนมผงคนละสองใบทุกเดือน บางครั้งก็เอามาให้เด็ก ๆ
“จริงสิ ที่บ้านยังมีเงินเหลือเท่าไร” ลู่กั๋วผิงถาม เงินเดือนของเขาให้ภรรยาเก็บทั้งหมด ส่วนตัวเขาแทบไม่ยุ่งกับบัญชีในบ้าน
“ฉันเก็บไว้แปดพัน ที่บ้านเหลืออีกพันกว่าไว้ใช้จ่ายประจำวัน”
เงินเดือนของสองสามีภรรยาไม่ได้สูงขนาดนี้มาตลอด ก่อนที่พ่อของลู่จะได้เป็นรองผู้อำนวยการโรงงาน เขาได้เงินเดือนแค่เดือนละร้อยกว่าหยวน ส่วนแม่ของลู่ก็ไต่เต้าจากคนงานหญิงธรรมดา เป็นหัวหน้ากลุ่ม หัวหน้าแผนก แล้วค่อย ๆ ขึ้นไปเป็นผู้อำนวยการฝ่ายการผลิตของทั้งโรงงาน
เธอไม่ใช่แม่บ้านประเภทประหยัดสุดโต่ง งานของสามีใช้ทั้งสมองและแรงกาย เขาต้องได้กินของดี ๆ ส่วนงานของเธอเองก็ไม่เบา ต้องทุ่มเทกำลังใจอย่างมากกว่าจะทำออกมาได้ดี ลูกชายสองคนก็เลี้ยงจนตัวสูงใหญ่ ลูกสาวก็แข็งแรงดี ทั้งหมดนี้จะไม่ใช้เงินได้อย่างไร นอกจากของที่จัดสรรให้ทุกเดือนแล้ว ถ้ามีของหายากที่ไม่ต้องใช้คูปองออกมา เธอก็จะรีบซื้อไว้ ครั้งหนึ่งวัวในหมู่บ้านใกล้ ๆ ขาหัก ถูกฆ่าแล้วนำมาขาย เธอจ่ายเงินห้าสิบหยวนซื้อมาเกินสิบชั่ง แม้จะเสียดายเงิน แต่พอเห็นทุกคนในบ้านกินกันอย่างเอร็ดอร่อย เงินที่จ่ายไปก็คุ้มค่า