โจวเหม่ยถิงรู้สึกเศร้าใจอยู่บ้าง ตอนที่ได้พบพี่ฮั่วเป็นครั้งแรก เธอก็ชอบเขามากแล้ว เขาทั้งตัวสูง หน้าตาก็ดี ได้ยินว่าทำงานเก่งด้วย เหนือกว่าพวกเจ้าหน้าที่อ่อนแอบอบบางที่ทางบ้านแนะนำให้รู้จักตั้งเยอะ
ทุกครั้งที่อาสะใภ้กลับบ้านสามี เธอก็หน้าด้านตามไปด้วย เพราะอยากเห็นเขาให้นานขึ้นอีกสักหน่อย ถ้ามีโอกาสได้คุยกันก็คงดี
น่าเสียดายที่พี่ฮั่วไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นใคร
โจวเหม่ยถิงแอบเหลือบมองลู่ซีเฉิงอีกครั้ง เธอก็สวยเหมือนกัน คนหน้าตาดีก็ควรอยู่กับคนหน้าตาดีด้วยกัน
ลู่ซีเฉิงจับได้ว่าเธอกำลังแอบมอง จึงถามตรง ๆ ว่า “เธอชอบเขาเหรอ?”
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า ‘เขา’ หมายถึงใคร
โจวเหม่ยถิงบิดตัวไปมาอย่างเขินอาย ความองอาจที่เคยมีตอนอยู่ในลานหายไปหมด “ฉันกับพี่ฮั่ว...”
“ฉันเตือนเธอไว้เลยนะ ห้ามเรียกเขาว่าพี่ฮั่วอีก!” ลู่ซีเฉิงพองแก้ม ทำหน้าดุใส่
“ทำไมล่ะ?” โจวเหม่ยถิงไม่ค่อยพอใจ “ฉันรู้จักเขาก่อนนะ”
“ทำไมน่ะเหรอ?” ลู่ซีเฉิงพูดเสียงไม่ดัง แต่หนักแน่น “ก็เพราะเขาเป็นของฉัน!”
“เธอ...” โจวเหม่ยถิงพูดไม่ออก “เธอไม่อายบ้างเลยหรือไง!”
เด็กสาวจะพูดอะไรแบบนี้ได้ยังไง!
“ฮึ!” คำพูดของลู่ซีเฉิงทิ่มแทงใจเธอ “ต่อให้เธออยากอาย ก็ไม่มีโอกาสแล้วล่ะ!”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนี่ว่าพี่ฮั่ว...เอ่อ สหายฮั่วมีคนรักแล้ว!” โจวเหม่ยถิงรู้สึกน้อยใจ “อย่างมากต่อไปฉันก็ไม่ชอบเขาแล้ว เธอจะดุฉันแบบนี้ทำไม!”
“เธอพูดเองนะ ต่อไปห้ามเข้าไปใกล้เขาอีก!” ลู่ซีเฉิงยอมคุยกับเธอดี ๆ เพราะดูออกว่าเด็กสาวคนนี้ไม่ได้มีจิตใจร้ายกาจ
“ฉันเข้าไปใกล้แล้วมีประโยชน์อะไร เขาไม่เคยสนใจฉันสักครั้ง!” โจวเหม่ยถิงกลัดกลุ้ม จริง ๆ แล้วทั้งคู่แทบไม่เคยมีโอกาสใกล้ชิดหรือพูดคุยกัน จะบอกว่าเธอรักเขามากมายก็ไม่ใช่ แค่คนที่แอบชอบถูกคนอื่นตัดหน้าไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เลยรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง