มื้อเย็นจบลงเมื่อ ลู่ซีเฉิงตกลงไปลงชนบททางตะวันออกเฉียงเหนือ และให้สัญญากับเด็กทั้งสามว่าจะเขียนจดหมายหากัน
หลังมื้ออาหาร แม่ลู่กับคนอื่น ๆ ไปเก็บจานชาม ส่วนลู่กั๋วผิงคุยเรื่องงานกับลูกชาย ลู่ซีเฉิงก็คลอเคลียเล่นกับเด็กน้อยทั้งสาม พูดแล้วก็แปลก ในความทรงจำของเธอ เธอไม่ได้สนิทสนมกับพวกเขานัก แต่เด็ก ๆ กลับติดเธอแจ เชื่อว่าเจ้าของร่างเดิมคงไม่ได้แย่นัก เด็กเป็นคนรับรู้อะไรได้ไวที่สุด หากเธอทำไม่ดีกับพวกเขาจริง เด็ก ๆ ย่อมสัมผัสได้ เจ้าของร่างเดิมแค่คิดไม่ตกจนติดอยู่กับความคิดนั้น และไม่มีใครคอยชี้แนะ น่าเสียดายจริง ๆ
เธอพาพวกเขาเข้าไปในห้องของตัวเอง บนโต๊ะเขียนหนังสือมีกระดานหมากรุกจีนอยู่ชุดหนึ่ง ลู่หยุนเชียนบอกว่าอยากเล่น เขาเพิ่งหัดเล่น ไม่ต้องมีใครอยู่เป็นเพื่อน แค่นั่งดูหมากก็เล่นได้เป็นครึ่งค่อนวัน
พอเล่นกันอยู่นาน ผมของเด็กหญิงสองคนก็ยุ่งกระเซิงไปหมด ลู่ซีเฉิงจึงให้พวกเธอนั่งหน้าโต๊ะเขียนหนังสือ แล้วหยิบหวีเขาควายมาหวีผมให้ ทั้งคู่ได้รับสารอาหารดีทุกวัน ผมจึงดกหนา เส้นผมของเล่อเล่อสั้น แค่ยาวเลยต้นคอมาเล็กน้อย ลู่ซีเฉิงเลยมัดผมเป็นจุกคู่แบบเน่าจา จุกเล็ก ๆ สองจุกตั้งอยู่บนศีรษะกลมป้อม น่ารักเป็นพิเศษ
ผมของตัวตัวยาวกว่า ลู่ซีเฉิงถักเปียสามเส้นแนบโคนผมทั้งสองข้างด้านหน้า แล้วทำแบบเดียวกันด้านหลัง จากนั้นรวบเปียด้านหน้าและด้านหลังเข้าด้วยกันไว้ท้ายทอย ทรงนี้ดูสะอาดตา ต่อให้กระโดดโลดเต้นมาทั้งวันก็ไม่ยุ่ง ตัวตัวลูบเปียสองข้างของตัวเอง ก่อนยืนส่องกระจกซ้ายทีขวาที ดีใจจนแทบลอย