“ฉันอยากกินปลาหมึกยักษ์”
ข้าวผัดสับปะรดใส่กุ้ง ปลาหมึกยักษ์ หมูหย็อง และลูกเกด ก่อนโรยเม็ดมะม่วงหิมพานต์ลงไปอีกนิด แม้เป็นข้าวผัดธรรมดา แต่รสสัมผัสกลับหลากหลายมาก
ฮั่วจิ้งชวนคีบปลาหมึกยักษ์ชิ้นหนึ่งให้เธอ เขาไม่รู้จักอาหารพวกนี้เลย ทั้งหมดเป็นลู่ซีเฉิงสอนเขา
“กินน้อยหน่อย มือเธอมีแผลอยู่นะ” เขาจำได้ว่าเธอเคยบอกว่ามีแผลห้ามกินอาหารทะเล แต่แผลของเธอก็เล็กนิดเดียว
“พรุ่งนี้ก็หายแล้ว” ลู่ซีเฉิงชอบอาหารที่เหนียวนุ่มเคี้ยวหนึบแบบนี้มาก
ฮั่วจิ้งชวนตักข้าวหนึ่งช้อนกับสับปะรดหนึ่งชิ้นป้อนเธอ “ที่นี่ปลูกสับปะรดได้ไหม”
“ไม่ได้หรอก สับปะรดปลูกได้แค่ในเขตร้อน ทางใต้ของประเทศเราน่ะ แล้วในข้าวฉันก็ใส่ผงกะหรี่ด้วย เครื่องเทศชนิดนี้ไม่ได้มีต้นกำเนิดจากประเทศเรา...” ลู่ซีเฉิงเล่าให้เขาฟัง ความรู้เหล่านี้อาจไม่ได้มีประโยชน์อะไร แต่เมื่อเธอรู้ เธอก็ชอบเล่าให้เขาฟัง เพราะชอบแบ่งปันเรื่องราวกับเขา
ฮั่วจิ้งชวนชอบฟังเธอพูดมาก เขาสามารถมองเห็นเศษเสี้ยวชีวิตในอดีตของเธอผ่านเรื่องเล่าของเธอ
เขาไม่เคยถามถึงพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ แม้บทสนทนาทั่วไปของเธอจะเผยเรื่องเหล่านั้นออกมาบ้างก็ตาม
ฮั่วจิ้งชวนไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนเก่งกาจ และไม่เคยคิดว่าตัวเองมีความสามารถล้นฟ้า ผู้คนถูกกระแสแห่งยุคสมัยพัดพาไปข้างหน้า ทุกคนก็เป็นเพียงเม็ดทรายเม็ดหนึ่ง สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือก้าวเดินในปัจจุบันให้ดีทุกย่างก้าว หวังว่าสักวันจะมอบชีวิตอย่างที่เธอเคยมีให้เธอได้ ทั้งอาหารจากทั่วทุกสารทิศ เสื้อผ้างดงามประณีต เครื่องประดับล้ำค่า...และหัวใจที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงของเขา