“นั่งให้ดี” ฉีเฟิงกระทืบคันเร่งจมพื้น
เครื่องยนต์ V8 ของ AMG G63 ส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำ รถจี๊ปสีดำเบียดเปลี่ยนเลนกลางสี่แยก ยางเสียดสีกับพื้นถนนจนเกิดเสียงกรีดร้องแหลมปร่า มุ่งหน้าสู่ฝั่งตะวันตกของเมือง
หลิวหย่วนซานถูกแรงเฉื่อยกดอัดติดพนักพิง ใบหน้าซีดเผือด “ไอ้เด็กเวร นี่แกขับเครื่องบินรบหรือไง!”
หลินไห่ถังกอดกระเป๋าสำรวจสถานที่แน่น ฟันขบกรามแน่น ไม่ส่งเสียง
ด้านนอกประตูสวนสนุกฝั่งตะวันตกของเมือง มีแถบแนวเขตสามชั้นกั้นไว้ รถตำรวจหลายคันจอดเรียงรายริมถนน ไฟสัญญาณแดงน้ำเงินกะพริบวาบ
ฉีเฟิงกระทืบเบรกให้รถจอดสนิท หลิวหย่วนซานผลักประตูรถ เกาะประตูขย้อนคลื่นเหียน
“อาจารย์ ท่านต้องฝึกความทรหดอีกหน่อย” ฉีเฟิงยื่นน้ำดื่มขวดหนึ่งให้
หลิวหย่วนซานปัดมือเขาออก “ไสหัวไปทำงาน!”
ชายร่างสูงใหญ่ เบ้าตาลึกโบ๋ เดินเร็วๆ เข้ามา เขาใส่แจ็กเก็ตยับยุ่ย คางเต็มไปด้วยหนวดเขียวครึ้ม
“อาจารย์ ไห่ถัง” เสียงฉินอันแหบแห้ง แฝงความเหนื่อยล้าจัดจ้าน เขาหันไปทางฉีเฟิง “น้องเล็กก็มาด้วย”
“ศิษย์พี่ใหญ่ สถานการณ์เป็นไงบ้าง?” ฉีเฟิงเก็บท่าทางกะลิ้มกะเหลี่ย
ฉินอันนำทั้งสามคนเดินเข้าไปด้านใน ภายในสวนสนุกรกชัฏด้วยวัชพืช เครื่องเล่นที่ขึ้นสนิมดูทรุดโทมภายใต้ฟ้าครึ้ม
“ตรงม้าหมุนนั่น ตุ๊กตาตัวที่สี่” ฉินอันชี้ไปด้านหน้า “นักท่องเที่ยวช่วงกลางคืนเป็นคนพบ คลิปถูกอัปโหลดลงเน็ต”
“เหยื่อเป็นหญิง กำลังยืนยันตัวตน ลักษณะตรงกับสามคดีแรก ในที่เกิดเหตุไม่มีรอยเท้าใดที่มีค่า ไม่มีลายนิ้วมือ ภายในตัวตุ๊กตาต้องรอฝ่ายนิติเวชทำการก่อน ถึงจะถึงตาเรา”
ฉีเฟิงเดินไปถึงหน้าม้าหมุน ตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวใหญ่ล้มอยู่ข้างม้าไม้ ซิปด้านหลังเปิดอ้า นิติเวชกำลังชันสูตรเบื้องต้น อากาศอบอวลด้วยกลิ่นเน่าเหม็นจางๆ
ฉีเฟิงสูดหายใจลึก เพ่งสมาธิ
ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไปทันที สีสันทั้งโลกจืดจาง ทุกสิ่งถูกแยกแยะโครงสร้างใหม่ในสายตาของเขา
ไม่มี
บนตุ๊กตาไม่มี รอบศพไม่มี
ฉีเฟิงกวาดสายตาผ่านบริเวณรอบนอก ทันใดนั้น ตรงขอบของหลังคาม้าหมุน บนเสาเหล็กขึ้นสนิมต้นหนึ่ง ปรากฏกรอบสี่เหลี่ยมสีแดงขนาดเท่าเล็บมือ
เขาเดินเข้าไปโดยไม่แสดงท่าทีใดๆ
“อย่าเดินเรื่อยเปื่อย ทำให้ที่เกิดเหตุเสียหาย” ฉินอันเตือน
“ผมแค่ดู” ฉีเฟิงหยุดหน้าเสาเหล็ก กรอบแดงล็อกอยู่ในร่องสนิมที่ห่างจากพื้นราวหนึ่งเมตรหก
เขาเข้าไปใกล้ หรี่ตามอง ในร่องมีเส้นใยสีดำละเอียดมากติดคาอยู่เส้นหนึ่ง
“ศิษย์พี่ใหญ่ เอาปากคีบมาให้หน่อย” ฉีเฟิงตะโกน
ฉินอันเดินมา มองตามนิ้วที่ฉีเฟิงชี้ คิ้วขมวดเล็กน้อย ล้วงถุงเก็บวัตถุพยานกับปากคีบออกจากกระเป๋า ค่อยๆ คีบเส้นใยนั้นออกมาอย่างระมัดระวัง
“เส้นใยสังเคราะห์ เหมือนกับเนื้อผ้าของเสื้อกันฝนบางชนิด” ฉินอันยกถุงพยานขึ้น มองฉีเฟิงแวบหนึ่ง “เจอได้ยังไง?”
“สายตาผมดี 5.2 แต่ตรงนี้คนเดินพลุกพล่าน ยืนยันไม่ได้ว่าคนร้ายทิ้งไว้” ฉีเฟิงยิ้มกว้าง เขารู้ว่าเป็นของที่คนร้ายทิ้งไว้แน่ ไม่งั้นระบบคงไม่แจ้งเตือน แต่บอกตรงๆ แบบนี้ไม่ได้
หลิวหย่วนซานเดินมา มองถุงพยาน “ละเอียดมาก เป็นไปได้สูงว่าตอนคนร้ายทิ้งศพ เสื้อผ้าไปเกี่ยวกับเสาเหล็ก ฉินอัน รีบส่งไปตรวจ”
“ครับ” ฉินอันพยักหน้า “ฝ่ายเทคนิคกำลังดึงกล้องวงจรปิดรอบนอกสวนสนุกระยะสามกิโลเมตร อาจารย์ การสำรวจซ้ำสามที่เกิดเหตุแรก...”
“ไปเดี๋ยวนี้” หลิวหย่วนซานพูดแทรก “ทางสวนสนุกทิ้งคนไว้จับตาดูกล้อง นายพาพวกเราไปดูสามที่เกิดเหตุแรกรอบหนึ่ง ฉันจะดูว่าคนร้ายนี่มันล่องหนได้จริงหรือเปล่า”
รถสองคันขับตามกันออกจากสวนสนุก
ที่เกิดเหตุที่หนึ่ง ร้านกาแฟฝั่งใต้ของเมือง
ฉีเฟิงยืนข้างเก้าอี้นอกร้านกาแฟ เบิกตากว้างกวาดตามองรอบหนึ่ง
ในสายตาว่างเปล่าไม่มีอะไร
สองสามวันก่อน เมือง S ฝนตกหนักสองครั้ง ที่เกิดเหตุถูกชะล้างจนไม่เหลือซาก ฉีเฟิงขยี้ตาที่ล้าชา ใจแช่งด่าเงียบๆ
ที่เกิดเหตุที่สอง ปลายถนนคนเดินยอดฮิต
คลาคล่ำไปด้วยผู้คน แม้จะกั้นแนวเขตไว้ แต่ตอนนี้ก็ถูกเน็ตไอดอลกับนักท่องเที่ยวเหยียบย่ำราบเรียบ
ฉีเฟิงเปิดใช้พลังเดินวนสิบนาที นอกจากเห็นก้นบุหรี่กับแก้วชานมเกลื่อนพื้น ก็ไม่ได้อะไรเลย
“ไปที่เกิดเหตุที่สาม” หลิวหย่วนซานสีหน้าหนักขึ้นเรื่อยๆ
ตรอกหลังห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ บริเวณรับส่งสินค้า
ที่นี่ไม่เคยเห็นแสงแดด อากาศคละคลุ้งกลิ่นกล่องกระดาษอับชื้นกับท่อระบายน้ำ เด็กขนของหลายคนเข็นรถเดินไปมา พื้นเต็มไปด้วยรอยล้อรถและรอยเท้าที่ไม่เป็นระเบียบ
“ตอนนั้นตุ๊กตาอยู่ตรงมุมนั้น” ฉินอันชี้ข้างกองกล่องกระดาษทิ้งแล้ว “ตรงนี้เป็นจุดบอดของกล้อง พนักงานห้างนึกว่าร้านไหนสั่งของมาส่งแล้วลืมไว้ จนมีกลิ่นเหม็นถึงแจ้งตำรวจ”
หลิวหย่วนซานนั่งยองๆ สำรวจพื้นอย่างละเอียด ฉินอันคอยช่วยอยู่ข้างๆ
หลินไห่ถังถือแท็บเล็ตบันทึก
ฉีเฟิงเอามือล้วงกระเป๋า เดินเนิบๆ ออกไปนอกตรอก
“เสี่ยวฉี อย่าไปไกล” หลินไห่ถังตะโกนบอก
“ผมหาแรงบันดาลใจ” ฉีเฟิงไม่หันกลับ
เขาเดินถึงปากตรอก ที่นี่มีถังขยะใหญ่หลายใบกองอยู่ เป็นที่ทิ้งขยะย่อยที่ห้างจัดไว้ให้ร้านค้า
ฉีเฟิงเปิดใช้พลังตามเคย
ภาพตรงหน้าสะเทือนวูบ
กรอบสี่เหลี่ยมสีแดงขนาดมหึมาปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ล็อกตรึงวัตถุชิ้นหนึ่งหลังถังขยะอย่างแน่นหนา
ฉีเฟิงเดินเร็วๆ เข้าไป เตะกล่องกระดาษเก่าที่ขวางหน้าออกหลายใบ
รถเข็นของซูเปอร์มาร์เก็ตโผล่ออกมา ล้อขึ้นสนิม ตะกร้ารถบิดเบี้ยวบ้าง เต็มไปด้วยฝุ่นและคราบสกปรก
กรอบแดงล็อกอยู่บนรถเข็นคันนี้
“อาจารย์! ศิษย์พี่ใหญ่!” ฉีเฟิงหันไปตะโกน
หลิวหย่วนซานกับฉินอันเดินเร็วๆ มา
“เกิดอะไรขึ้น?” ฉินอันถาม
“รถเข็นคันนี้ มีอะไรน่าสนใจ” ฉีเฟิงชี้ที่รถเข็น “บริเวณรับของของห้างมีรถไฮดรอลิกกับรถพื้นเรียบโดยเฉพาะ ใครจะใช้รถเข็นเล็กๆ ของซูเปอร์มาร์เก็ตมาแถวนี้?”
ฉินอันนั่งยองๆ ใส่ถุงมือ ตรวจสอบรถเข็นละเอียด
“ล้อมีรอยเสียดสีใหม่ๆ ใต้ตะกร้ามีรอยกดหลายเส้น” ฉินอันเงยหน้า “มันเพิ่งถูกใช้ไม่นาน และเคยแบกของหนัก”
หลิวหย่วนซานหรี่ตา “ตุ๊กตาตัวใหญ่บวกศพผู้หญิงหนึ่งศพ น้ำหนักเกิน 50 กิโลกรัม คนร้ายคนเดียวแบกไปลำบากมาก จำเป็นต้องใช้เครื่องมือ”
“รถคันนี้พิสูจน์ไม่ได้ว่าคนร้ายใช้” หลินไห่ถังตั้งข้อสงสัย
“ก็ต้องหาหลักฐาน” ฉีเฟิงไม่หยุด มองออกไปนอกปากตรอก
ปากตรอกเชื่อมกับทางเข้าที่จอดรถใต้ดินของห้าง ทางเข้ามีทางลาดเอียงกับบันไดไม่กี่ขั้น
ฉีเฟิงยกขาเดินไปทางบันได
ในสายตา กรอบแดงกะพริบอีกครั้ง
ครั้งนี้กรอบแดงเล็กมาก ขนาดเท่าเหรียญ ตกลงตรงพื้นซีเมนต์ริมขอบบันไดอย่างแม่นยำ
ฉีเฟิงเดินถึงหน้าบันได นั่งยองลง
ในร่องของพื้นซีเมนต์ มีรอยด่างสีน้ำตาลเข้มจุดเล็กจิ๋วอยู่จุดหนึ่ง
“ศิษย์พี่ใหญ่ เอาสเปรย์ลูมินอลมาให้หน่อย” ฉีเฟิงหันไป
ฉินอันรีบวิ่งถือกระเป๋าสำรวจมา เขาหยิบกระบอกฉีด พ่นใส่ขอบบันได
ไม่กี่วินาทีต่อมา รอยด่างสีน้ำตาลเข้มจุดนั้นเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนเรือง
ปฏิกิริยาเลือด
ชั่วขณะนั้นเงียบสงัด
หลิวหย่วนซานเดินลงบันไดเร็วๆ จ้องมองจุดแสงสีฟ้านั้น ดวงตาคมกริบราวมีด
“ศพซ่อนในตุ๊กตา รูดซิปปิด คนร้ายใช้รถเข็นขนย้าย” ฉีเฟิงยืนขึ้น ปัดฝุ่นบนมือ น้ำเสียงราบเรียบ “รถเข็นเข็นมาถึงบันไดตรงนี้ เจอสิ่งกีดขวาง เกิดการสั่นสะเทือนรุนแรง เลือดภายในตุ๊กตาถูกบีบอัด ซึมออกซิป หยดลงบนบันได”
ฉินอันรีบต่อบทสนทนา “คนร้ายเอาศพขึ้นมาจากที่จอดรถ! เขามีรถ และจอดไว้ที่จอดใต้ดิน!”
หลินไห่ถังลงมือใช้แท็บเล็ตอย่างเร็ว “ที่จอดรถใต้ดินของห้างมีระบบกล้องวงจรปิดครบถ้วน แค่ตรวจสอบช่วงเวลาที่เกิดคดี รถที่เข้าออกที่จอดรถ กับคนที่ถือรถเข็นแบบนี้...”
“ขอบเขตแคบลงมาก” หลิวหย่วนซานถอนหายใจยาว สายตาที่มองฉีเฟิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ไอ้เด็กนี่ ปกติดูไม่เอาไหน แต่พอถึงที่เกิดเหตุ ตาคู่นี้แหลมคมอย่างกับตาผี
“ฉินอัน เก็บตัวอย่างเลือด ส่งตรวจเทียบดีเอ็นเอ ยืนยันว่าใช่หลี่ลี่เหยื่อรายที่สามหรือไม่” หลิวหย่วนซานออกคำสั่ง “ไห่ถัง ติดต่อแผนกสืบสวนภาพของสำนักงานตำรวจเมือง ดึงภาพจากกล้องวงจรทั้งหมดของที่จอดรถใต้ดินห้างใน 24 ชั่วโมงก่อนและหลังเกิดเหตุ ตรวจสอบรถต้องสงสัยกับบุคคลที่ถือรถเข็นเป็นสำคัญ”
“ครับ/ค่ะ!” ทั้งสองตอบรับพร้อมกัน
ฉีเฟิงยืนนิ่ง ในใจยังมีข้อกังขา ศพอีกสามศพไม่ได้วางไว้ในถนนคนเดินฮิตก็สวนสนุก ที่ๆ คนพลุกพล่านขนาดนั้น ไฉนศพนี้ถึงอยู่ที่ปากทางเข้าของของห้าง?
หรือว่าประวัติอาชญากรรมทางจิตที่เขาให้ไว้กับผู้ต้องสงสัยจะผิด?
อาจารย์หลิวหย่วนซานมองออกถึงความสงสัยของฉีเฟิง
“มีข้อสงสัย? คิดไม่ตก?”
“ครับ”
“ก็สอบสวนต่อไป ไขข้อกังขาทั้งหมดในใจให้กระจ่าง!”