ช่วงนี้เวินจือหลีซักผ้าด้วยมือทุกวัน ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นหน้าร้อน ซักผ้าค่อนข้างง่าย แต่พอถึงสิ้นปีก็จะลำบาก
ไม่คิดว่าเสิ่นซวี่จะเชื่อใจได้ขนาดนี้!
แค่ยี่ห้อนี้ ยังมีฟังก์ชันอบผ้า คงไม่ถูกแน่ๆ
[ในที่สุดเธอก็รู้สึกตัวสักที รีบไปเอาใจเขาหน่อย]
เวินจือหลียิ้มจนหน้าหดเป็นสองวงเล็บ "เสิ่นซวี่ ฉันอยู่แค่ครึ่งปีเอง มันเกินไปหน่อยไหม"
น้ำเสียงของเสิ่นซวี่ยังคงราบเรียบ "เรากำลังคบหากัน"
เวินจือหลีไม่คิดว่าเสิ่นซวี่จะจริงจังขนาดนี้ ถึงแม้ความรักของเขาจะดูแข็งทื่อเหมือนกับตัวเขาก็เถอะ
"นายเป็นแฟนที่เป็นแบบอย่างจริงๆ ถ้าทุกคนได้แต่งงานกับคนแบบนาย อัตราการเกิดคงไม่น่าเกลียดขนาดนี้"
เวินจือหลี: ฉันชมได้ดีแค่ไหน?
[สองคนนั้นยังไม่ได้จับมือกันด้วยซ้ำ จะพูดเรื่องแต่งงานมีลูกอะไรกัน เกินไปมาก]
เพื่อแสดงความขอบคุณ เวินจือหลีตั้งใจโชว์มุมโซฟาให้เขาดู และแบ่งปันอย่างใจกว้าง
เธอกลับไปทำอาหารต่อ พร้อมกับฮัมเพลงเบาๆ
เห็นเสิ่นซวี่ยังยืนอยู่ข้างโต๊ะ ดวงตาที่ก้มต่ำลงอ่านสีหน้าไม่ออก
รอยยิ้มของเธอยังไม่จางหาย หันกลับไปถาม "ต้องรออีกครึ่งชั่วโมง นายทำงานเสร็จแล้วเหรอ?"
ชายหนุ่มส่ายหน้า แล้วเดินไปรินน้ำแก้วหนึ่ง
ระหว่างที่นั่งอยู่บนรถเมล์ อารมณ์ของเวินจือหลีดีมากตลอดทาง
ถ้าสามารถเก็บเงินค่าเช่าห้องได้ เธออยากจะถามเสิ่นซวี่ว่า ขายเครื่องซักผ้ามือสองให้เธอได้ไหม
เวินจือหลีตัดสินใจจะให้ความร่วมมือกับประสบการณ์ความรักของเสิ่นซวี่อย่างเต็มที่
ตั้งใจแสดงบทบาท 'แฟนสาว' อย่างขยันขันแข็ง
สวัสดิการดีเกินไป อยากจะร้องไห้