ตอนที่เสิ่นซวี่มาถึง เวินจือหลีผมยุ่งเหยิง สกปรกเหมือนแมวขี้อาย
เธอถอดรองเท้า เหยียบเท้าเปล่าบนพื้น ข้อเท้าแดงบวม
พอเห็นเขามา เธอไม่ได้แสดงความน้อยใจหรือบ่นอะไร แค่เรียกเบาๆ เหมือนอยู่บ้านปกติ "นายมาแล้วเหรอ"
เสิ่นซวี่หน้าตึง คิ้วลดต่ำ ดูน่ากดดันราวกับพายุจะเข้า เขาย่อตัวลงครึ่งหนึ่งตรงหน้าเวินจือหลี
ฝ่ามือค่อยๆ จับข้อเท้า "โดนที่อื่นอีกไหม"
"โชคดีที่ฉันตอบสนองไว แค่พลิกข้อเท้า"
เขาดูเหมือนไม่พอใจกับคำพูดที่มองข้ามความเจ็บปวดแบบนี้ น้ำเสียงหนักขึ้น "ไม่ใช่ร้องว่าปวดเหรอ"
พอพูดต่อหน้ากันจริงๆ เวินจือหลีกลับรู้สึกเขินอาย เธอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจู่ๆ ถึงต้องพูดเสริมออกไป
ราวกับว่าตัวเองกำลังคาดหวังอะไรบางอย่าง
"ล้อนายเล่น ฉันไม่เป็นไร"
ตอนเด็กเธอเคยนอนโซฟาที่บ้านญาติ พอโตขึ้นพื้นที่ก็แคบลงเรื่อยๆ กลางคืนต้องตกจากโซฟาหลายครั้ง
บางทีก็ชนโต๊ะกาแฟ เดินสะดุด ร่างกายมีรอยฟกช้ำตลอด พอชินแล้ว ความทนทานต่อความเจ็บปวดของเธอจึงสูงกว่าคนทั่วไปมาก
นิ้วเขากดลงบนจุดที่บวม "อาจจะกระดูกแตก"
เวินจือหลี: ...คงไม่ใช่ขนาดนั้นมั้ง
เสิ่นซวี่เงยหน้ามองเธอ หยิบทิชชู่เปียกออกมาสองแผ่น กางฝ่ามือของเวินจือหลี เช็ดฝุ่นเม็ดกรวดให้เธอทีละนิด
"ไปโรงพยาบาล ที่เหลือฉันจัดการเอง"
เวินจือหลีกลายเป็นเด็กดีอย่างไม่รู้ตัว "โอเค รบกวนนายแล้วนะ"
"เรื่องของเธอ ไม่ใช่เรื่องรบกวน"