เวินจือหลีดูออก ผู้หญิงคนนี้จริงใจกว่าเสิ่นคังอานเยอะ หน้าตาดูเย่อหยิ่งจะแกล้งๆ แต่จริงๆ แล้วนิสัยคิดอะไรง่ายๆ
"ฉันชื่อเวินจือหลี ไม่ใช่พี่สะใภ้"
เสิ่นน่าน่านั่งลงทางขวาของเธอ "พี่จือหลี ขอเป็นเพื่อนกันหน่อยสิ ถ้าพี่ชายฉันรังแกพี่..."
เวินจือหลีเริ่มรู้สึกชวนมองขึ้นมา "เธอจะช่วยฉันได้เหรอ?"
"ไม่ได้หรอก แต่ฉันให้อ้อมกอดอันอบอุ่นแก่พี่ได้"
เวินจือหลีเม้มริมฝีปากแดงบางๆ แล้วตบไหล่เธอ "โทษทีนะ ฉันตรงไม้ตรงมือ"
เสิ่นน่าน่าหน้าแดงรีบอธิบาย "พี่เข้าใจผิดแล้ว!"
เธอแกล้งต่อ "ไม่เป็นไร ฉันจะไม่บอกใคร"
"ช่างเถอะ แล้วพี่ยังไม่ได้บอกฉันเลยว่า รู้จักกับพี่ชายลูกพี่ลูกน้องได้ยังไง ใครจีบใครก่อนกัน?"
เสียงเธอดังไม่เบา โต๊ะทั้งโต๊ะหยุดชะงักแล้วมองมาทางนี้
เวินจือหลีเขินเล็กน้อย "ฉันจีบเขาก่อน รู้จักกันที่ห้องสมุด"
เสิ่นซวี่นั่งตัวตรง หลังตรง ใช้ตะเกียบกลางคีบปลา"ปลาลืมไม่ได้"ให้ท่านผู้เฒ่าเสิ่น
ผู้คนไม่แปลกใจอะไร เพราะเสิ่นซวี่ไม่ใช่คนที่คิดริเริ่มอะไรเองอยู่แล้ว
และก็ไม่ค่อยมองดีๆ กับสองคนนี้ เมินเฉยต่อเวินจือหลีเป็นส่วนใหญ่
[ปลาตัวนั้น สี่พันหยวนต่อกิโลกรัม คีบมัน!]
เวินจือหลี: เร็วๆ เร็วๆ ให้รางวัลฉันหน่อยกับการแสดงที่เป็นธรรมชาติ
กลัวจะทำให้รองเท้าเสิ่นซวี่เลอะ เธอแอบดึงเท้าออกจากรองเท้าส้นสูง ปลายเท้าเปลือยวางเบาๆ บนน่องเขา แล้วถูเบาๆ
มองฉันสิ มองฉันสิ พี่ใหญ่!
ร่างกายชายหนุ่มเกร็ง มือที่ถือตะเกียบหยุดนิ่งกลางอากาศ