เวินจือหลีรู้สึกเหมือนขาดออกซิเจน ใบหน้าแดงเรื่อขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาคลอด้วยน้ำใสเป็นประกาย
ชายหนุ่มถอยกลับเล็กน้อย ริมฝีปากที่แยกจากกันฉาบไปด้วยคราบน้ำบางๆ
"ไม่หายใจเลยเหรอ?"
เวินจือหลีได้ยินเสียงแหบพร่าก็ลืมตาขึ้นทันที "ลืม... ลืมไปแล้ว"
ราวกับได้รับอิสระ นางก้มหน้าหายใจเข้าออกแรงๆ ร่างกายที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงบ้าง
มือของเสิ่นซวี่ไล้จากแนวกระดูกสันหลังขึ้นมาอย่างช้าๆ แล้วหยุดอยู่ที่ต้นคอขาวเนียน
"พร้อมแล้วหรือยัง?"
เวินจือหลีรู้สึกแปลกใจ นางไม่ได้มีอาการสมองว่างเปล่าหรือสติแตกกระจายอย่างที่เขาว่ากันสักหน่อยนะ?
หรือว่าพระเอกคนนี้... ไม่เอาไหน?
นางเงยหน้าขึ้น "พร้อมแล้ว เราออกไป..."
ริมฝีปากของเวินจือหลีถูกจูบซ้ำอีกครั้ง แรงกว่าครั้งก่อนอย่างเห็นได้ชัด นางส่งเสียงครางในลำคอ นิ้วมือเกร็งจับเสื้อเชิ้ตตรงอกของเสิ่นซวี่อย่างประหม่า
แนวริมฝีปากถูกทาบทามซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจของเวินจือหลีกระตุกวูบ ไอร้อนแปลกใหม่อีกสายหนึ่งฉวยจังหวะง้างฟันของนางออก
สัมผัสเบาๆ เพียงเล็กน้อย ทั้งคู่ก็แข็งทื่อพร้อมกัน
เสิ่นซวี่ไม่ได้หลับตา มองดูขนตาของหญิงสาวที่สั่นไหวระริกและชุ่มไปด้วยน้ำอย่างไม่เร่งรีบ แววตาคล้ำเข้ม อากาศรอบข้างเหนียวหนึบจนเกินจะบรรยาย
ฝ่ามือใหญ่ที่ต้นคอค่อยๆ ยกขึ้น คางของเวินจือหลีถูกส่งเข้าไปลึกยิ่งขึ้น
ลมหายใจของเสิ่นซวี่ดูเหมือนจะเริ่มไม่มั่นคง สูญเสียความสงบในตอนแรกเริ่มไปแล้ว
นิ้วมือที่กำแน่นของเวินจือหลีทั้งดันทั้งทุบ แต่ชายหนุ่มก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
สุดท้ายก็มึนหัวสมองตื้อ รูม่านตาเริ่มเบลอ ร่างกายค่อยๆ หมดแรง ทำได้เพียงพิงเขาไว้เท่านั้น