เวินจือหลีดวงตาแบบจิ้งจอกที่หางตายกขึ้นสูง เวลาจริงจังแล้วเหมือนสามารถอ่านความคิดในใจของอีกฝ่ายได้
“เฟิงฉีฉี เธออยากอัดเสียงไว้ให้ใครฟัง?”
อีกฝ่ายสีหน้าเปลี่ยนไปทันที มือที่กำแน่นสั่นเทา แล้ววิ่งหนีไปด้วยความอับอายและโกรธ
[เธอรู้ได้ยังไง?]
[ฉันยังไม่รู้เลย!]
เวินจือหลี: เมื่อก่อนเคยโดนเจ้านายหน้าดำหลอก โดนเบี้ยวเงินเดือนไม่จ่าย ฉันลองทำตามวิธีในเน็ต ถามคำถาม พูดชื่อคนตอนอัดเสียง แล้วก็ทวงเงินสำเร็จ
[เป็นแบบอย่างให้พวกเราเลย]
เวินจือหลี: แต่ฉันว่ามันแปลก ๆ เฟิงฉีฉีคงยังไม่ทันได้ใช้สมองคิดใหม่
[เธอหมายความว่ามีคนยุ่งให้เธอทำงั้นเหรอ?]
เวินจือหลี: ช่างเถอะ ไม่อยากคิด
“การมีแฟนมันยากจังเลย”
กู้เหยียนจือที่ตามมาทันได้ยินคำบ่นพอดี รีบเดินเข้ามาถาม “เป็นอะไรไป?”
“เธอกับเสิ่นหนุ่มหล่อประจำมหาวิทยาลัยมีปัญหาความรักเหรอ?”
เวินจือหลี: “ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก แค่ต้องใช้พลังใจเยอะหน่อย”
“เข้าใจ ๆ ใครก็ได้ที่สามีตัวเองหล่อขนาดนั้น ต้องมีความรู้สึกไม่มั่นคงเป็นเรื่องปกติ”
“สามี?”
กู้เหยียนจือทำหน้าตื่นเต้น ลักยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏ “เธอเข้าใจใช่ไหม~”
เวินจือหลีนึกถึงคาแรกเตอร์บริสุทธิ์ของพระเอกนางเอก ก็พูดอย่างจริงจัง “ข้าวกินอะไรก็ได้ แต่พูดไร้สาระไม่ได้นะ! เราใสสะอาดบริสุทธิ์ทั้งคู่”
กู้เหยียนจือไม่เชื่อ “แค่เธอสองคนอยู่ด้วยกันขนาดนั้น จะไม่เร่าร้อนกันบ้างเหรอ?”
เวินจือหลีรู้สึกคอแห้งขึ้นมาทันที ในหัวมีภาพท่าทางต่าง ๆ ลอยมา!
เธอส่ายหน้า แล้วก็บีบแก้มกู้เหยียนจือ “เธออ่านเว็บไซต์ผู้ใหญ่เยอะไปแล้วละ รู้จักยับยั้งชั่งใจบ้าง”