ท่านผู้เฒ่าเสิ่นเห็นข้อความแล้ว กดโทรหาเสิ่นซวี่ทันที
“เสี่ยวซวี่?”
เสิ่นซวี่ตอบรับ แล้วได้ยินอีกฝ่ายถอนหายใจยาว ๆ
“ปู่คิดว่าแกถูกจับตัวไป กำลังส่งสัญญาณลับขอความช่วยเหลือจากปู่อยู่พอดี”
“……ไม่มีอะไร”
เสิ่นซวี่รู้สึกขึ้นมาว่า ปู่กับเวินจือหลีน่าจะคุยกันถูกคอไม่น้อย
“แล้วทำไมแกถึงส่งข้อความแบบนั้นให้ปู่ล่ะ?”
“แบบนั้น?” เสิ่นซวี่ไม่เข้าใจว่าแบบนั้นคือแบบไหน
ท่านผู้เฒ่าปฏิบัติต่อเสิ่นซวี่ด้วยความเมตตาเสมอมา “แกบอกให้ปู่อย่าไปรังแกแฟนของแก เอ๊ะ เสี่ยวซวี่ของเรารู้จักเป็นห่วงเป็นใยคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เสิ่นซวี่ตอบตามจริง “หนูกลัวว่าปู่จะไม่ชอบเธอ แล้วจะให้หนูเลิกกับเธอ”
นึกถึงที่เห็นในบอร์ด เขาก็เสริมอีกประโยค “เธอชอบหนูมาก”
ท่านผู้เฒ่าเสิ่นแวบหนึ่งของความประหลาดใจ “แล้วแกตอบไปยังไง?”
“ผมจะเลิกกับเธอ แล้วให้ค่าชดเชย”
ถูกความกตัญญูและความซื่อตรงของหลานชายทำให้หัวเราะออกมา “เด็กโง่ ถ้าเธอจริงใจกับแก และมีจิตใจดีงาม ปู่จะไปขวางอะไรพวกแก?”
“ครับ”
“ปู่รู้สึกว่าแกดูเหมือนจะชอบเธอเหมือนกันนะ? ถึงกับส่งข้อความมาหาปู่เพื่อเธอโดยเฉพาะเลย”
ท่านผู้เฒ่าเสิ่นเริ่มรู้สึกตื่นเต้นกับวันคล้ายวันเกิดของตัวเองขึ้นมา
“ชอบ?”
“เด็กคนนี้ กลับมาถามปู่ได้ยังไงกัน?”
ท่านผู้เฒ่าไม่ได้ถามต่อ เขารู้ว่าเสิ่นซวี่แตกต่างจากเด็กคนอื่นมาตั้งแต่เด็ก
เขารับรู้ความรู้สึกช้า และมีความต้องการควบคุมเวลาและชีวิตของตัวเองสูง เพื่อขจัดความวิตกกังวลภายในใจ
เขาจะพิสูจน์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า และจะไม่ลงมือทุ่มเทอะไรก่อนที่ผลลัพธ์จะชัดเจน