หลายคนเดินทางถึงจุดหมายปลายทางได้อย่างราบรื่น รถแล่นผ่านป่าไผ่กว้างใหญ่
เวินจือหลีถือสมุดแผนที่ไว้ในมือ หน้าโรงแรมมีสนามขี่ม้าบนเขา สระน้ำอุ่นอุณหภูมิคงที่ และโซนปิ้งย่างกลางแจ้ง
ภายในโรงแรมทุกชั้นมีหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ทัศนียภาพกว้างไกล เห็นทะเลไผ่ได้ทั่วถึง
เวินจือหลีและเสิ่นซวี่ยืนเคียงข้างกันที่หน้าต่าง เธอหันไปมองเตียงขนาดสามเมตรแล้วตกอยู่ในภวังค์
อย่างที่เสิ่นน่าน่าว่าไว้ เตียงใหญ่มาก
ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน
ทั้งสามคนเพิ่งก้าวเข้าโรงแรม เวินจือหลีก็ถูกเสิ่นน่าน่าโผเข้ากอดด้วยความอบอุ่นราวกับจรวดพุ่งออกตัว
เนื่องจากแรงกระแทกที่รุนแรง เธอจึงเซถอยหลังไปชนอกที่แข็งแกร่งของเสิ่นซวี่
"พี่สะใภ้ พี่ชาย พวกคุณมาได้ยังไงเนี่ย!"
หยางไป๋ชวนเลิกคิ้วขึ้น "เสิ่นน่าน่า อย่าเรียกมั่วสิ ไหนมีพี่สะใภ้อะไรกัน"
"โอ๊ะ วันนี้อยู่ตัวคนเดียวเหรอ โดนทิ้งอีกแล้วเหรอ?"
เสิ่นน่าน่าไม่ถูกกับหยางไป๋ชวนมาตั้งแต่เด็ก เจอกันทีไรก็ไม่ยอมใครทั้งคู่
หยางไป๋ชวน: "อะไรกันที่ว่า 'อีก' ฉันแยกทางกันอย่างสงบต่างหาก เด็กน้อยจะไปรู้อะไร"
"พี่ชาย นายก็ไม่เห็นช่วยพูดแทนฉันเลย!"
เสิ่นน่าน่ามองทั้งสองคนอย่างรังเกียจ แล้วคว้าแขนเวินจือหลีไปเช็คอิน "ฉันเลือกห้องวิวสวยที่สุด เตียงใหญ่ที่สุดไว้ให้แล้ว"
พอถึงเคาน์เตอร์หน้าโรงแรมถึงได้เห็นว่ามีคนสองคนยืนอยู่ตรงนั้น
"พี่ใหญ่ คุณหนูเวิน" เสิ่นคังอานเดินเข้ามาทักทาย แล้วแนะนำชายข้างตัวอย่างตั้งใจ "นี่คือเพื่อนของผม หวังไค ลูกชายของนักลงทุนที่นี่ด้วย"