เวินจือหลีเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตากวาดเห็นความจริงบางอย่างแวบหนึ่งในดวงตาสีดำขลับของเขา รูม่านตาของเธอกางออกโดยควบคุมไม่ได้ สัญชาตญาณบอกให้เธอหนี
สมองของเธอว่างเปล่าในชั่วขณะ ยังไม่ทันพูดอะไรออกมา ก็ถูกเขาจูบเสียแล้ว
ความรู้สึกชาที่ปลายลิ้นแผ่กระจายจากบนลงล่างไปทั่วทั้งร่าง
ลมหายใจชะงักงัน เวินจือหลีเบิกปากด้วยความงุนงง ริมฝีปากสีแดงอ่อนถูกเขาดึงรั้งไว้ เสียงน้ำดังชัดเป็นพิเศษในบันไดที่มืดและเงียบสงบ
เสียงนั้นทำให้เธอหน้าแดงถึงใบหู ไหล่ของเธอหดขึ้นโดยไม่รู้ตัว เส้นไหปลาร้าเว้าลึกลงไปกว่าเดิม
ลมหายใจของเสิ่นซวี่ต่ำและแผ่วเบา เขาจะปรับจังหวะให้เข้ากับอีกฝ่าย การรุกคืบในแต่ละครั้งราวกับกำลังจัดการกับปัญหาวิจัยอย่างพิถีพิถัน
เมื่อริมฝีปากแยกจากกัน เวินจือหลีหัวใจเต้นถี่ เธอรู้สึกอึดอัดก่อน แล้วเมื่อสบตาเขาจึงรู้สึกเขินอาย
เธอหายใจเบา ๆ ริมฝีปากสีแดงสดเปื้อนรอยน้ำที่ไม่ได้เป็นของตัวเอง
สมองของเวินจือหลีกลับมาทำงานอีกครั้ง ใต้เปลือกตาบาง ๆ กระจายเป็นสีชมพู
"เธอ——"
เธอพูดออกมาอย่างงงงวย เสียงของเธอแหบและเหนียวหนืด เซ็กซี่เกินไปจนเธอตกใจตัวเอง!
เสิ่นซวี่หายใจสม่ำเสมอ สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ถามว่า "ได้ผลไหม?"
"อะไร?"
"ตอนนี้มีสติขึ้นหรือยัง?"
"......"
ฝูงกาบินผ่านหัวของเวินจือหลี
"เธอต่อยฉันสองหมัด ก็ได้ผลแบบนี้เหมือนกันแหละ!"
เธอหันหน้าหนี เปิดประตูเดินออกไป พูดเสียงดังขึ้นมาก "วิ่งเร็ว ๆ กลับมาฉันจะนอนต่อ"
นิ้วของเสิ่นซวี่ที่ห้อยอยู่ข้างตัวขดงอเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับ เขาเดินตามเธอไปอย่างเงียบ ๆ