มองอีกฝ่ายที่ดูจะกระอักกระอ่วนเล็กน้อย สาวน้อยกะพริบตายิ้ม "เลี้ยงน้ำผลไม้หน่อยสิ แฟน"
เสิ่นซวี่ส่งมือถือให้เธอ "สั่งเลย"
เวินจือหลีตะลึง ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?
[พระเอกดีขนาดนี้ ยังไม่ตั้งใจเรียนตามเขาไปอีก ไร้สายตา]
"ฉันพลิกมือถือนาย จะไม่ดีมั้ย? ถ้ามีอะไรสำคัญๆ จะเข้าใจผิดกันเปล่าๆ"
"ไม่เป็นไร"
"งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ?" เวินจือหลีหรี่ตามองเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่ง "อยากได้อะไร? น้ำมะนาว หรือเสาวรส หรือน้ำส้ม น้ำแตงโม ชาดำ ชาอู่หลง?"
"ฉันกินน้ำเปล่า"
"แต่สั่งแก้วเดียวเขาไม่ส่งนะ เลือกสักแก้วเถอะ"
เธอเขย่งเท้าเข้าไปใกล้เสิ่นซวี่ ใต้เสื้อแขนสั้นฤดูร้อน ผิวเนื้อแตะกันโดยไม่ทันตั้งตัว เสิ่นซวี่จึงจิ้มเลือกบนหน้าจอไปแบบสุ่ม
"อ๋อ ชอบรสพีชเหรอ อันนี้เรียกว่าอะไรนะ?"
เสิ่นซวี่คิดว่าเธอกำลังถาม จึงหยุดเดินแล้วก้มหน้ามองเธอ
เวินจือหลีชูนิ้วชี้ไปกลางอากาศ ตามด้วยเสียง "ความน่ารักแบบคอนทราสต์!"
เห็นเสิ่นซวี่สีหน้าเรียบเฉย แต่ตัวเองกลับหัวเราะออกมาดังๆ
"ห้ามส่งเสียงดัง" ชายหนุ่มเตือนเสียงเบา
"ได้ค่ะ ขอบคุณเจ้าของร้าน" เวินจือหลีเก็บรอยยิ้ม แล้วคืนมือถือให้เขา
ทั้งคู่นั่งลงที่ประจำ ขอบคุณความใจกว้างของเสิ่นซวี่ เวินจือหลีจึงหยิบทิชชู่เปียกออกมาอย่างกระตือรือร้น
"ฉันจัดการเอง"
อาจเพราะเช็ดโต๊ะมาทั้งเที่ยง การเคลื่อนไหวของเวินจือหลีจึงลื่นไหลเป็นหนึ่งเดียว
"เชิญ"
เสิ่นซวี่พยักหน้า แล้วนั่งลง