ระบบขึ้นหน้าจอเต็มไปด้วยความจนปัญญา มันเชื่อมต่อคลื่นสมองของเจ้าของร่างกายไม่ได้เลยจริง ๆ อับอายขายขี้หน้าจนล้นมหาสมุทรแปซิฟิก!
เสิ่นซวี่บีบคางเธอไว้ "นี่คือล็อกอิเล็กทรอนิกส์ คาถาเสกอะไรก็ไร้ประโยชน์"
สะบัดเจ้าเครื่องรางติดตัวไม่ออก ผู้ชายคนนั้นก็ได้แต่พาเธอติดตัวไปด้วย
แม่บ้านมืออาชีพมาก ไม่กวาดตามอง ไม่ถามไถ่ รีบทำความสะอาดเสร็จอย่างรวดเร็ว
ก่อนจะจากไป เธอเหลือบไปเห็นระเบียงโดยไม่ได้ตั้งใจ
ชายร่างกว้างหันไปคุยกับหญิงสาวด้วยเสียงเบา ๆ คนที่เมื่อครู่ยังเกาะแขนเขาแน่น ๆ ก็ยอมปล่อยมืออย่างว่าง่ายทันที
ประตูปิดลงอย่างเงียบเชียบ
บนระเบียง เวินจือหลีส่ายหัวไปมา ตื่นเต้นสุดขีด เธอยังคิดว่าตัวเองลากเสิ่นซวี่กลับมาอยู่ในโลกของเธอได้แล้ว
ปากก็พึมพำ "ลอตเตอรี่ของฉันเล๊ย"
"เสิ่นซวี่ ฉันบอกนายนะ เดิมทีฉันเกือบรวยแล้ว แต่ถูกเจ้าระบบที่พังไม่เป็นท่าเลือกเข้า มันทำให้ลอตเตอรี่ของฉันหายไปเลย"
เธอหลุบตาลง อารมณ์พลุ่งพล่านลงทันที ดูหดหู่ใจมาก
เสิ่นซวี่ป้อนน้ำให้เธออีกอึกหนึ่ง ปล่อยให้เธอพูดเรื่อยเปื่อย
จู่ ๆ เธอก็รวบขาของเสิ่นซวี่ไว้แน่น ซบลงบนเข่าของเขา เงยหน้าขึ้นถาม "เสิ่นซวี่ เราไม่เลิกกันนะ"
ชายหนุ่มคิดว่าเธอยังเป็นห่วงเรื่องคุณปู่ของเขาอยู่ ปลอบว่า "ไม่เลิก"
เวินจือหลียิ้มกว้างสดใส "งั้นก็ดี"
ห้าแสนหยวนเข้าสู่บัญชีชัวร์!
เสิ่นซวี่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะชอบเขามากขนาดนี้ พอเมาแล้วสิ่งที่พูดออกมาจากใจจริงกลับเป็นความกลัวว่าจะต้องเลิกกับเขา
อดไม่ได้ที่จะให้อภัยที่เธอผิดสัญญาเมื่อคืนนี้อีกสองสามส่วน