เวินจือหลียิ้มบางๆ แสงจากโคมระย้าบนโต๊ะอาหารสะท้อนอยู่ในดวงตาของเธอ แสงอันอบอุ่นค่อยๆ แผ่กระจายออกมาจากดวงตาที่ใสกระจ่างของเธอ
เธอตอบว่า "ได้สิ"
งั้นก็เป็นอาเป่ยเป่ยของฉันไปตลอดกาลเลยนะ
ตอนกลางคืน ทั้งสองคนลงไปเดินเล่นข้างล่าง แล้วแวะซูเปอร์มาร์เก็ต
ตอนจ่ายเงิน เสิ่นซวี่ยืนอยู่หน้ากล่องถุงยาง สีหน้าจริงจังราวกับกำลังเลือกสมบัติล้ำค่า
เวินจือหลีค่อยๆ ถอยห่างออกไปสองสามก้าว
[ดูสิเขาใส่ใจแค่ไหน ละเอียดแค่ไหน]
[วันหมดอายุ รสชาติ มิลลิเมตร ขนาด ต้องดูทีละอย่าง]
เวินจือหลี: เขายืนตรงนั้นมาอีกยี่สิบนาทีแล้วนะ!
เสิ่นซวี่มีรูปร่างสูงโปร่งโดดเด่น เป็นหนุ่มหล่อขั้นสุดยอดมายืนเลือกของอยู่หน้าชั้นเฉพาะอย่างพิถีพิถัน ใครเห็นก็ต้องหยุดมองเป็นธรรมดา
เวินจือหลีถอยหนี้อีกครั้ง ครึ่งตัวซ่อนอยู่หลังชั้นวางของ
ชายหนุ่มไม่หันกลับมา แต่มือใหญ่กลับยื่นมาด้านหลัง ฝ่ามือหันเข้าหาเธอ
เหมือนที่เคยทำมาหลายครั้งก่อนหน้านี้ รอให้เธอเข้าไปประกบ
เวินจือหลีถอนหายใจเบาๆ หน้าร้อนผ่าว ค่อยๆ ย่องเข้าไปข้างหน้า แล้วสอดนิ้วทั้งห้าเข้าไปในฝ่ามือของเขา
"เมื่อกี้มีเหลืออยู่นี่นา เอากล่องเดียวก็พอแล้วใช่ไหม?"
มือซ้ายของเสิ่นซวี่วางบนกล่องถุงยางที่ซ้อนกันอย่างองอาจ หลากสี หลายยี่ห้อ
เขาพูดเสียงต่ำ "ใช้หมดแน่นอน"
เวินจือหลี: ...ฉันถามเรื่องนั้นหรือไง?
หญิงสาวก้มหน้าซุกเข้าไปในแขนของเขา พยายามใช้มือข้างหนึ่งปิดหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง
เวินจือหลีพยายามกู้ความเขินอายกลับมา เธอลากเสิ่นซวี่ไปจ่ายเงินที่เครื่องสแกน
แต่นึกไม่ถึงว่า ถ้าต้องการถุงพลาสติก ก็ต้องมีพนักงานประจำมาบริการ
อีกฝ่ายถึงกับช่วยจัดของใส่ถุงอย่างเอาใจใส่ พลางชวนคุยไปด้วย
จนกระทั่งกล่องแล้วกล่องเล่าใส่เต็มก้นถุง ทุกคนรอบข้างเงียบกริบ