เวินจือหลีมองรอบหนึ่ง ด้านหน้าก็ดู ด้านหลังก็ดู ยังไม่ลืมเรียกระบบให้มาชมพร้อมกัน
[สวยจริงๆ นะ ว่าแต่เล็บเธอเหมาะกับทรงฝรั่งเศสแบบนี้มากเลยนะ]
เวินจือหลี: ยังดีที่บ้านมีเครื่องล้างจาน วาดลายมือยังได้ราคาเพิ่มอีก 50 หยวน
[ก็มิน่าล่ะตอนจ่ายเงินเธอบ่นในใจว่าทำไมราคาถึงไม่เท่ากับราคากรุ๊ปซื้อ]
เวินจือหลี: ฝีมือก็เป็นอีกราคาหนึ่งสิ
"มองอะไรอยู่เหรอ?"
เสิ่นซวี่เงยหน้าขึ้น หมอกบางๆ ในดวงตาสลายหายไปหมด
เวินจือหลีชูนิ้วทั้งสิบขึ้น "ตาดาดาดา เธอสังเกตเห็นเล็บที่ฉันเพิ่งทำมาใหม่บ้างไหม"
เธอส่ายนิ้วไปมา บังอยู่ตรงหน้าขาวๆ ของเธอ ในซอกนิ้วมีดวงตางามระยิบระยับวับๆ แวมๆ
"ทั้งน่ารักทั้งกวน"
เสิ่นซวี่คว้ามือข้างหนึ่งลงมา ปลายนิ้วสองนิ้วคลึงที่ปลายเล็บของเธอ "ของปลอมเหรอ?"
"นี่คือเล็บปลอม ฉันเองเล็บไม่ยาวขนาดนี้หรอก"
นึกถึงที่เธอเอ่ยชมตัวเอง เสิ่นซวี่ก็เห็นด้วย: "เหมาะกับเธอมาก"
มุมปากของเวินจือหลีเผยรอยยิ้มเป็นรูปวงเล็บอันเบิกบาน
ดวงตาประดับประดาราวดวงดาว ผิวขาวแดงสด ฟันขาวเรียงสวย
เสิ่นซวี่กางแขนใส่เธอ "วันนี้ยังไม่ได้กอดเลย"
[หา! ทำไมเขาถึงมาทำตัวน่ารักแบบนี้ได้เนี่ย?]
[ทำไมเขาที่ต้องเสแสร้งทำเป็นจริงจังกว่าเธออีก?]
เวินจือหลีไม่ตอบอะไรผู้ชายคนนั้น ยื่นคอเข้าไปใกล้ริมฝีปากของเขาสูดดม ได้คำตอบในใจแล้ว
"เธอไม่ได้บอกว่าเสื้อคลุมมีแบคทีเรียเหรอ?"
เธอชี้ให้เห็นว่าเสื้อผ้าของทั้งเธอและเขาต่างก็สัมผัสกับโซฟาแล้ว
เสิ่นซวี่ดึงตัวเธอเข้ามาในอ้อมแขนโดยตรง พูดเสียงเบา: "พรุ่งนี้ฉันจะฆ่าเชื้อ"
เวินจือหลีบอกระบบ: กลิ่นไวน์แดงโชยมา ยังเมาอยู่อีก