เดือนเมษายน ต้นฤดูร้อนเพิ่งจะมาถึง
เสิ่นซวี่กลับมาจากจิ่วหลง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงขายาวสีดำ
ใบหน้ายังคงหล่อเหลาคมคาย ดวงตาสุ่มลึก แต่ไม่อาจซ่อนความเหนื่อยล้าจางๆ ในแววตา
ห้องนั่งเล่นเปิดไฟสว่าง เสียงทีวีดังแผ่วเบา
ชายหนุ่มเร่งฝีเท้า และพบว่าเวินจือหลีนอนหลับอยู่บนโซฟา
เขายื่นมือโอบใต้ขาของหญิงสาว อุ้มเธอขึ้น การเคลื่อนไหวแผ่วเบาและอ่อนโยน
ระบบขึ้นมาทันเวลา แจ้งเตือนเล็กน้อย
[รีบตื่นเถอะ เสิ่นซวี่กลับมาแล้ว]
[อย่ามาโทษฉันว่าไม่เรียกเธอนะ!]
เวินจือหลีเปลือกตาขยับเล็กน้อย ลืมตาขึ้น "คุณกลับมาแล้ว"
เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อยจากการนอนหลับ ตกลงบนแก้วหูของเสิ่นซวี่ทำให้เกิดอาการคันวาบ
แขนเขากระชับขึ้น จูบลงบนใบหน้าของเธอหนึ่งที แล้ววางเธอลงบนเตียง
เวินจือหลียื่นมือดึงเขาไว้ ใบหน้าซุกไซ้บนหลังมือที่เย็นเล็กน้อยของเขาอย่างพอใจ
เธอเงยหน้ามองเขา พูดเบาๆ ว่า "วันนี้ก็ดึกอีกแล้ว"
ตลอดสัปดาห์นี้ เสิ่นซวี่เกือบจะตื่นเช้ากลับดึก ตอนเที่ยงก็กินข้าวด้วยกันไม่ได้ อาจารย์มักจะเรียกเขาไปที่ห้องวิจัย
คนสองคนที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกันกลับไม่ได้เจอกันเลย!
มันสมเหตุสมผลเหรอ?
ลืมตาขึ้นมาก็ไม่เห็นคน
หลับตาลงก็ไม่เห็นคน
คู่รักที่กำลังมีความรักกลับใช้ชีวิตเหมือนเส้นขนานสองเส้น
หัวใจของเสิ่นซวี่กระตุกวูบ อาหลีไม่ค่อยแสดงความรู้สึกที่มีต่อเขาออกมาภายนอก เธอมักจะเฉื่อยชาเล็กน้อยเสมอ
ไม่ค่อยมีความไม่ยินยอมและความผูกพันที่ชัดเจนแบบนี้บ่อยนัก
เขานอนตะแคงข้าง ใช้มือลูบเบาๆ คนที่กำลังจะหลับ "จัดการเดือนนี้เสร็จก็ดีแล้ว"