เวินจือหลีนั่งซบเซาอยู่ด้านหลัง ผ้าด้านในของหน้ากากอนามัยเสียดสีกับริมฝีปากที่บวมแดง ทำให้รู้สึกเจ็บแปลบทุกครั้ง
"จือหลี ซื้อถุงน้ำแข็งมาแล้ว" กู้เหยียนจือรีบยื่นให้
เธอมองคนที่ดูหมดเรี่ยวแรง หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เกี่ยวกับว่าร้องไห้มาทั้งคืนจริง ๆ หรือเปล่านะ?
"เธอไม่เป็นไรใช่ไหม? โพสต์นั้นโดนลบไปแล้ว ไม่มีใครเห็นหรอก"
เวินจือหลีส่ายหน้าอย่างน่าเวทนา แล้วเอาถุงน้ำแข็งแนบกับหน้ากาก "ขอบใจ ไม่เป็นไรหรอก"
"เธอใช้ประคบปากนี่นะ?" กู้เหยียนจือยิ้มเขิน ๆ "ฉันนึกว่าใช้ประคบตา ตอนเช้าเห็นรูปรูปนั้น เธอสองคนนี่ห่างกันราวกับอยู่คนละกาแล็กซีเลย"
เวินจือหลีถอนหายใจ รีบถอดหน้ากากออกตอนที่ไม่มีใครข้างหน้าสนใจ
ริมฝีปากแดงทั้งสองข้างบวมนิดหน่อย เนื้องาม ๆ ตรงกลางยังมีรอยฟันจาง ๆ ปะปนอยู่ ทำเอาผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อ้าปากค้างไม่หุบ
"โอ้โห พวกเธอตอนเช้าพลังเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?"
เวินจือหลีใส่หน้ากากกลับเข้าไปใหม่ รู้สึกมีปากก็พูดไม่ขึ้น "เขาน่ารำคาญมาก"
[ฉันเป็นพยาน ยามเธอสลบ เอาชีวิตเธอ]
เวินจือหลี: เธอก็ไม่ต่างกันหรอก
กู้เหยียนจือไม่รู้ความหมายนัยแฝง เบ้หน้าเอียงตัวชนเธอ "ตลกจะตาย ข้างนอกนึกว่าเธอสองคนเลิกกันแล้ว ต่างคนต่างไปสืบว่าเสิ่นซวี่คิดจะสานต่อความสัมพันธ์ใหม่หรือเปล่า สุดท้ายกลายเป็นว่าทุกคนเป็นแค่ส่วนหนึ่งในเกมรักของพวกเธอ"
เวินจือหลียิ้มไม่ออก รีบเปลี่ยนเรื่อง "เมื่อวานเธอคุยกับโจวซือวังเป็นยังไงบ้าง?"
"ก็ได้ เขาค่อนข้างทื่อ ๆ น่ะ"
กู้เหยียนจือยิ้มเจ้าเล่ห์ "ฉันบอกว่าฉันลงวิชาเลือกบาสเกตบอล เห็นเขาเล่นดี เลยอยากให้เขาสอน ปรากฏว่าเขาสอนเทคนิคให้ฉันจริงจังมาก"