เวินจือหลีเดินผ่านเขาไป รินน้ำมาดื่มหนึ่งแก้ว
รสชาติของน้ำส้มโซดา
"เกิดอะไรขึ้น?" เสิ่นซวี่ถามเสียงเบา
เมื่อได้ผู้ฟังตอบรับ เวินจือหลีก็เล่าเรื่องราวอย่างมีชีวิตชีวาว่านางรับมือสถานการณ์เฉพาะหน้าได้อย่างใจเย็น และต่อสู้กับไก่กระจอกได้อย่างชาญฉลาดเพียงใด
"สุดท้าย พ่อแม่ของเขายังให้ฉันเพิ่มอีกห้าร้อย เรียกว่าเป็นค่าชดเชย"
"พรุ่งนี้ฉันเลี้ยงกุ้งคุณ กติกาคือใครได้ยินก็มีส่วน"
เวินจือหลียกปกเสื้อขึ้นดม "เอ๊ะ~ กลิ่นนี้สดชื่นดีจริง ๆ"
นางโบกมือ "ฉันไปอาบน้ำแล้ว คุณยังยืนอยู่นี่อีก ไม่ต้องไปห้องหนังสือเหรอ?"
เวินจือหลีเริ่มสังเกตตารางชีวิตของเสิ่นซวี่ได้บ้างแล้ว
"อื้ม"
ตอนเปิดประตู เขาหันไปถามเวินจือหลีที่ถือเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว "คุณยังจะหางานพิเศษอีกเหรอ?"
"ใช่สิ ฉันอาจจะไม่ได้ทุนการศึกษาแล้ว ต้องหาเงินค่าเทอม"
[แกจะเผยตัวง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?]
[เถอะน่า ระวังเขาจะเลิกกับแกนะ]
"ทำไมถึงไม่ได้?"
[มาแล้ว ๆ เขาเริ่มสงสัยแล้ว //ตัวสั่น ๆ]
เวินจือหลีสีหน้าเป็นปกติ "พลังฉันมีจำกัด เทอมนี้ฉันต้องโฟกัสที่การเก็บเงินเป็นหลัก"
"จริง ๆ แล้วที่ผ่านมาฉันคิดผิดเอง"
สายตาเสิ่นซวี่นิ่งเฉย เสียงนาฬิกาในห้องนั่งเล่นดังติ๊กต็อกเดินไปข้างหน้าอย่างสงบ
นางอธิบายต่อ "จะอดมื้อกินมื้อเพื่อค่าเทอมก็ไม่ได้ เงินไม่ได้มาจากการประหยัด แต่ต้องหามา"
ระบบไม่ทันได้ห้าม ก็ส่งเสียงโวยวายในหัวเวินจือหลี
"คุณจะผิดหวังในตัวฉันไหม?"