คืนนี้การเรียนพิเศษเป็นไปอย่างสุดแสนจะปรองดอง เวินฉีหมิงแอบสงสัยว่าอีกฝ่ายคงถูกความซาบซึ้งใจกลืนกินจนมึนงงไปแล้ว ทั้งคืนเอาแต่ยิ้ม
เวินจือหลียืนรอเสิ่นซวี่อยู่ด้านล่าง อีกฝ่ายแค่ข้ามสัญญาณไฟจราจรก็มาถึง
พอเห็นรถคันคุ้นเคยแล่นเข้ามา เธอก็รีบยกมือขึ้น โบกอย่างเบาสบาย
เสิ่นซวี่มองแต่ไกลก็รู้ว่าอีกฝ่ายอารมณ์ดีมาก
พอขึ้นรถ เวินจือหลีก็เอาห่อของขวัญมากอดไว้บนตัก ดวงตาเป็นประกายมองเขา "เสิ่นซวี่ เสิ่นซวี่ ฉันได้กล่องขนมไหว้พระจันทร์มาห่อหนึ่ง กลับไปชิมด้วยกันนะ"
"เขาส่งให้?"
เวินจือหลีพยักหน้า สีหน้าเหนื่อยหน่ายเล็กน้อย "เพื่อแสดงความซาบซึ้งใจ ฉันอดทนไม่ด่าเขาทั้งคืนเลย"
"ลุงเวินกับป้าลินเป็นพ่อแม่ที่ดีจริง ๆ นะ ฉันเคยเจอพวกพ่อแม่ประเภทที่อยากให้ฉันเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ลูกคนที่สองของพวกเขาแทบจะตาย"
เสิ่นซวี่เลี้ยวรถ
เธอพูดเรื่อยเปื่อยไปตลอดทาง เสิ่นซวี่ฟังเงียบ ๆ บางครั้งก็ตอบรับทีหนึ่ง
สายตาของเขาเหลือบไปเห็นลายดอกไม้และพระจันทร์กลมบนกล่องของขวัญ "เทศกาลไหว้พระจันทร์เธอจะทำอะไร?"
"ฉันเหรอ?"
"ฉันต้องไปทำงาน ได้ค่าจ้างสามเท่า ไม่ไปก็โง่แล้ว"
เสิ่นซวี่พอจะเดาสถานการณ์ของเธอได้จากสภาพการเงินของอีกฝ่าย
"เลิกงานกี่โมง?" น้ำเสียงเขาลดต่ำลงเล็กน้อย
"จะเลิกเร็วหน่อย ตีสอง เธอคงไปอยู่กับคุณปู่ใช่ไหม?"
"อืม"
[เธอช่างน่าสงสารจริง ๆ เทศกาลแบบนี้ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อน]
เวินจือหลี: ไม่เอาน่า คน ๆ เดียวเคยชินแล้วจะน่าสงสารอะไร กินอะไรก็อร่อยไปหมด
[อย่าทำเป็นเข้มแข็งเลย ฉันเข้าใจเธอ]
เวินจือหลี: กลัวพวกชอบใส่สีตีไข่อย่างเธอที่สุด คน ๆ เดียวก็บอกว่าสบายมากแล้ว ขอบคุณ