สุดท้าย หยางไป๋ชวนก็ประนมมือไหว้คนทั้งสองฝั่ง: "ขอร้องเถอะ ทั้งสองคน ช่วยใช้ชีวิตดี ๆ ให้หน่อยเถอะ"
กู้เหยียนจือเห็นด้วยสุดใจ: "ฝ่ายชายขึ้นเตียง ฝ่ายหญิงลงคลุม ไม่มีอะไรที่โดหนึ่งครั้งจะแก้ไม่ได้ ถ้ายังไม่หาย ก็โดนสองรอบ"
เวินจือหลีที่กำลังเวทนาอยู่ พอได้ยินคำพูดยียวนกวนประสาท ก็ยิ้มแหย ๆ อย่างเก้กัง
[พระเอกกับนางเอกฝ่ายหญิงโดน...?]
[ฮึ อย่าหวังเลย ถ้าทำเรื่องนั้น ทั้งโลก 'ปัง' ระเบิดแน่นอน]
เวินจือหลีแอบชำเลืองมองชายข้างกาย เห็นใบหน้าคมเข้มไร้คลื่นใด ๆ ดีมาก เขาไม่มีอารมณ์นั้นแน่นอน
หลังกินข้าวเสร็จ ทั้งสองคนวุ่นใจน้อยลงมาก
ถึงแม้ดูเหมือนยังไม่หายดีกันสนิท แต่ก็ดีที่เสิ่นซวี่ไม่ได้ไปไหนไกลกว่าเดิม
พอหยางไป๋ชวนกับกู้เหยียนจือจากไป เวินจือหลีถือใบเสร็จเดินไปเดินมาในห้องนั่งเล่น
เสิ่นซวี่เก็บกวาดเสร็จแล้ว ถือถ้วยชา ยืนมองหล่อนอย่างเกียจคร้านสง่า
"อ้อ ฉันเดินย่อยอาหารน่ะ เงินส่วนนี้รอให้เธอคืนมือถือฉันให้ฉันด้วย แล้วค่อยโอนให้นะ"
[ให้จริง ๆ เหรอ?]
เวินจือหลี่: คนอย่างฉันเนี่ยใช้ความสัตย์ซื่อเป็นที่ตั้งมาโดยตลอด T^T
เสิ่นซวี่มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ "อือ"
เวินจือหลี่: เขาไม่แม้แต่จะลดให้สัก 85% เลยเหรอ เลือดจะท่วมตัว
[เตรียมบอกเจ้าตัวเรื่องสำคัญ ๆ ได้เลยไหม โดนขังอยู่แบบนี้ทั้งวันไม่เหนื่อยเหรอ?]
เวินจือหลี: ไม่เหนื่อยหรอก มีคนคอยยื่นมือรับใช้ทั้งอาหารและเสื้อผ้า แถมยังมีนายให้ฉันเล่นคลายเบื่ออีก
[......]
ระบบเหน็บท้ายแบบเย็นชาย:[แต่น้ำหนักเธอขึ้นนะ]
เวินจือหลี่: !
ไม่มีแรงจะเถียง เธอก่อนต้องทำใจให้กับอารมณ์ก่อน