ท่านผู้เฒ่าเสิ่นกลืนน้ำลายลงคอ เสียงสั่นเล็กน้อย “เหล่าหยาง เจ้าได้ยินไหมว่าเสี่ยวซวี่ของเราเพิ่งพูดอะไร”
คุณปู่หยางกระแอมเบา ๆ “เขาบอกว่าจะแต่งงาน”
เสิ่นเถ่ากั๋ว: …
“เสี่ยวซวี่ แฟนของเธอชื่ออะไรนะ”
เสิ่นซวี่ยืดหลังตรง สีหน้าจริงจังมาก “เวินจือหลี”
เป็นเพียงสามคำธรรมดา แต่พอเขาเอ่ยออกมา กลับเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนอันแสนอ่อนหวาน แววสุขในดวงตานั้นเป็นสิ่งที่ท่านผู้เฒ่าเสิ่นไม่เคยเห็นมาก่อน
เขายิ้มกว้างขึ้นมาทันที “ตราบใดที่เสี่ยวซวี่ของเรามีความสุข ปู่ก็สนับสนุนเต็มที่”
“ขอบคุณครับปู่ เธอดีมาก ปู่ต้องชอบเธอแน่นอน”
“จริงเหรอ คราวหน้าลองถามสาวน้อยดูสิว่าอยากมาเที่ยวบ้านไหม”
“ครับ”
หยางไป๋ชวนอดชื่นชมไม่ได้ สมกับเป็นท่านผู้จัดการเสิ่นผู้เคยโลดแล่นในวงการจริง ๆ ความสามารถในการเปิดใจนี่สุดยอด จากเพื่อนร่วมชั้นคนใหม่กลายเป็นแฟนสาว ใช้เวลาแค่หนึ่งนาทีเท่านั้น
เขาแซวว่า “สายตาแกไม่เลวนี่ แหวนสวยดี”
เสิ่นซวี่พลันยกมุมปาก “แฟนผมให้มา”
หยางไป๋ชวนตบโต๊ะ “โธ่เอ๊ย ทำไมแกถึงโชคดีขนาดนี้!”
คุณปู่เสิ่นเอ่ยเสียงอบอุ่น “เสี่ยวซวี่ งั้นเธอก็เลือกของขวัญไปให้เขาบ้าง เป็นผู้ชายก็ต้องเป็นฝ่ายรุกให้มากกว่านี้ ความรักจะยืนยาวได้ก็ต้องอาศัยทั้งสองฝ่ายช่วยกันดูแล”
“ทราบแล้วครับปู่ ผมเตรียมจะซื้ออพาร์ตเมนต์ใกล้มหาวิทยาลัยฮวาจิงให้เธอสักหลัง”
หยางไป๋ชวนเท้าคางส่ายหน้า พลันแยกไม่ออกไปชั่วขณะว่าใครกันแน่ที่โชคดีกว่ากัน
“พวกเธอไม่อยู่หอพักกันเหรอ” เขาถาม
เสิ่นซวี่เงียบไปครู่หนึ่ง มุมปากเหมือนจะยกขึ้นแล้วก็เก็บลง ช่วงลำคอขาวสะอาดมีสีระเรื่อจาง ๆ