เวินจือหลีวางชุดนอนลง ไม่สนใจสีหน้าฉงนบริสุทธิ์ของอีกฝ่าย แล้วประกาศเสียงแข็งว่า "คืนนี้นายนอนโซฟา มีความเห็นไหม?"
เสิ่นซวี่ตั้งสติได้ ตระหนักว่าตัวเองเลยเถิดไปแล้ว นิ้วมือกำแน่น กดเสียงตอบ "ได้"
อาหลีต้องการพักผ่อน
เวินจือหลีอารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อย ยื่นมือไปขอให้กอด "เมื่อกี้ฉันเรียกนายตั้งหลายรอบแล้ว โทษฉันไม่ได้นะ"
ชายหนุ่มลุกขึ้นอุ้มเธอแนบอก "อืม ฉันเองที่ผิด"
"รู้ก็ดีแล้วสิ ท้องฉันหิวจนร้องโครกครากไปแล้ว"
เสิ่นซวี่รู้สึกผิด พูดว่า "ถ้าฉันทำตัวไม่ดีอีก นายตีฉันได้เลย"
เวินจือหลีกลืนน้ำลาย คนแบบนี้เวลาโหดร้ายแม้แต่ตัวเองก็ไม่เว้นหรือไง?
"ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นหรอก"
เสิ่นซวี่เสนอต่อ "ตบหน้าก็ได้ จะได้รู้สึกตัวเร็ว"
หญิงสาวปฏิเสธทันที "ไม่ได้นะ หน้านายน่ะเป็นบัตรยกเว้นโทษ แค่ได้มองอีกสองสามตาฉันก็หายโกรธแล้ว"
เสิ่นซวี่ชะงักไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าคนในอ้อมแขนจะตอบแบบนี้
จู่ๆ เขาก็เอ่ยเบาๆ อย่างติดใจ "งี้นี่เอง"
เวินจือหลีรีบพยักหน้า พูดเล่น "ปกป้องหน้านายก็คือปกป้องความสุขของเราไงล่ะ"
เสิ่นซวี่หรี่ตาลงเล็กน้อย วางเธอลงบนเก้าอี้ มือทั้งสองข้างยันอยู่ข้างตัวเธอ "ปากดีนัก แต่ฉันกลับไม่ได้รู้สึกดีใจเท่าไหร่"
"อย่าหึงสิ รีบไปเอาอาหารออกมาเร็ว"
ชายหนุ่มหัวเราะออกมา ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาจู่ๆ ก็อ่อนโยนลง ความตามใจและเอ็นดูในแววตาปิดบังไว้ไม่มิด
*
ตอนบ่าย เวินจือหลีกับกู้เหยียนจืออยู่ในห้องเล่นเกมด้วยกัน
เวินจือหลี "เธอกลับมาแล้วหรอ?"