เวินจือหลีไม่คิดว่ากู้เหยียนจือกับหยางไป๋ชวนจะกล้าขนาดนี้ รู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ได้เห็นนิสัยรักเพื่อนของเหล่าหยางก็ยิ่งนับถือขึ้นมา
นางหันไปกระแอมใส่เสิ่นซวี่เบา ๆ: "ฉันไม่หนีไปไหนจริง ๆ และก็ไม่ร้องขอความช่วยเหลือด้วย ปล่อยให้พวกเขาเข้ามาเถอะนะ"
ชายหนุ่มหันมามองด้วยสายตาคมเย็น
เวินจือหลีเสริม: "ที่สำคัญที่สุด ฉันก็ไม่มีเส้นสายหรือทรัพยากรจะไปช่วยแกออกมาจากโรงพักได้นี่นา"
เห็นอีกฝ่ายยังคงไม่ยอมขยับ เขาได้แต่เดินไปที่โถงทางเข้าแล้วตะโกนออกไปนอกประตู: "ทุกคน ฉันไม่เป็นไรนะ"
กู้เหยียนจือที่อยู่ข้างนอกประตูได้ยินก็รีบช้อนตัวขึ้นมา: "จือหลี เขาขังแกไว้ใช่ไหม? วันนั้นเขาบ้าคลั่งตามหาแก ฉันนึกว่าเขาเป็นคนที่จริงใจซะอีก ที่แท้ก็หันมาจับแกขังไว้แบบนี้!"
"เสิ่นซวี่ แกมันบ้า ถ้าแกกล้าก็เปิดประตูมาเดี๋ยวนี้เลย ฉันจะโทรแจ้ง..."
เวินจือหลีตกใจรีบตีประตู: "ไม่ต้อง ๆ ๆ ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร เราสองคนกำลังสร้างความสัมพันธ์กันอยู่!"
หยางไป๋ชวนทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว: "พูดกันแบบแนบประตูแบบนี้มันแปลก ๆ นะรู้สึกไหม?"
เขาคว้าแขนกู้เหยียนจือให้หลุดออกไป แล้วใช้กำปั้นทุบประตูดังปัง ๆ เวินจือหลีที่อยู่ข้างในตกใจสะดุ้ง หูที่แนบกับประตูเกือบพัง
โชคดีที่เสิ่นซวี่ยื่นมือมาดึงเขาออกไปทันเวลา ก่อนจะเปิดประตูด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
ประตูเปิดออก เวินจือหลีและกู้เหยียนจือก็เหมือนนางพญาม้าและป๋อเล่อมาเจอกันที่ทะเลสาบซีหู
ทั้งคู่เรียกชื่อกันและกัน ประสานมือกัน แล้วกอดกันแน่น ๆ
"จือหลี"