มหาหายนะไร้กาลเวลา
ภายในถ้ำสวรรค์ลึกลับแห่งหนึ่ง ไอหมอกพลิ้วเวียน พลังแห่งการสร้างสรรค์ดำเนินต่อเนื่องไม่รู้จบ
ภายในถ้ำสวรรค์แห่งนี้ไม่มีทั้งตะวัน จันทราและดวงดาว ทว่ากลับมีแสงตะวันสีทอง แสงจันทร์สีขาว และแสงดาวสีม่วงส่องประสานกัน
แสงศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามสีถักทอเกี่ยวกระหวัด สะท้อนฟ้าดินที่ปิดล้อมแห่งนี้ให้ราวกับภาพฝัน งดงามจนยากจะหาสิ่งใดเปรียบ
ต้นกำเนิดของแสงทั้งหมดมาจากสระวิญญาณขนาดมหึมากลางถ้ำสวรรค์
“เชี่ย...” จู่ ๆ เสียงสบถก็ดังขึ้นจากในสระ “เมื่อกี้ฉันยังนอนดูละครสั้นจนดึกอยู่เลย นี่มันพาฉันมาที่ไหนวะ?”
สิ้นเสียง ผิวน้ำที่สงบนิ่งพลันเกิดระลอกคลื่นแผ่เป็นวง
“มือฉันอยู่ไหน? เท้าฉันอยู่ไหน? ราศีอันยิ่งใหญ่ของฉันหายไปไหนหมด?” น้ำในสระกระเซ็นซ่าน ราวกับมีบางสิ่งกำลังดิ้นรนอย่างลนลานอยู่ข้างใน
“บ้าเอ๊ย! ทำไมฉันกลายเป็นน้ำไปได้? เมื่อก่อนเคยได้ยินแต่ผู้หญิงเป็นน้ำ นี่ฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย ข้ามสายพันธุ์ได้เกินเหตุไปแล้วมั้ง?”
ทุกครั้งที่เสียงขุ่นเคืองดังขึ้น ผิวน้ำในสระก็พลันกระเพื่อมตาม เห็นได้ชัดว่าผู้พูดมิใช่ใครอื่น หากเป็นสายน้ำในสระนั่นเอง
ขณะที่เขายังคิดไม่ตกว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ข้อมูลสายหนึ่งก็หลั่งไหลเข้าสู่ห้วงสำนึก
ที่แท้เขาทะลุมิติมาแล้ว
ชาติที่แล้วเขาเป็นพนักงานออฟฟิศยุคใหม่ผู้ทุกข์ยาก นอนดึกไถดูละครสั้นแนว ‘สำนึกผิดทีหลัง’ อันน้ำเน่า
มองตัวเอกถูกตัวประกอบจับมัดด้วยศีลธรรมอย่างบ้าคลั่ง แถมยังถูกตบหน้าฉาด ๆ จนเขาโมโหกัดฟันกรอด
ในที่สุดกว่าจะรอถึงตอนที่ตัวเอกกำลังจะเอาคืนได้ ละครกลับจบลงเสียอย่างนั้น เขาโมโหจนกลั้นอารมณ์ไม่อยู่ หัวใจวายตายไปทั้งอย่างนั้น
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็มาอยู่ในโลกมหาหายนะแห่งนี้ และกลายเป็นน้ำไปเสียแล้ว
แต่ยังดีที่เขาไม่ใช่น้ำธรรมดา หากเป็นหนึ่งในสมบัติล้ำค่าที่ผู้ทะลุมิติมายังมหาหายนะย่อมต้องแสวงหา นั่นคือ น้ำเทพสามแสง!
“คนอื่นทะลุมิติมาก็ได้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์ ทำไมฉันถึงกลายเป็นผลประโยชน์ให้คนอื่นเก็บเกี่ยวไปซะได้? หรืออีกเดี๋ยวจะมีคนทะลุมิติมาเก็บฉันไปด้วย?” สายน้ำในสระหวาดหวั่น พลางรับรู้ถึงร่างกายของตน
เขาควบคุมปริมาณและรูปร่างของสายน้ำได้อย่างอิสระ อีกทั้งยังสัมผัสได้ว่ามีพลังสายหนึ่งหลั่งไหลขึ้นมาจากก้นสระไม่ขาดสาย ทำให้ร่างกายของเขาเปี่ยมล้นอยู่เสมอ
ทว่าขณะที่พลังสายนี้หล่อเลี้ยงเขา เขากลับรู้สึกว่ามี ‘หัวขโมย’ สองตนกำลังดูดซับสารอาหารของเขาอยู่
จิตสำนึกของเขาแผ่ไปตามระลอกน้ำ ไม่นานก็จับเจ้าสองตัวนั้นได้
กลางสระวิญญาณมีดอกบัวขาวขนาดมหึมาลอยอยู่
กลีบดอกซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ มีถึงสิบสองกลีบ ทั่วทั้งดอกขาวบริสุทธิ์ไร้มลทิน แผ่แสงสีขาวศักดิ์สิทธิ์ที่ทำให้จิตใจสงบ
ริมสระยังมีต้น ‘ชาเขียว’ เขียวชอุ่มจนแทบหยดน้ำ
ลำต้นประหนึ่งสลักขึ้นจากหยกมรกต บนใบไม้แต่ละใบมีลวดลายมหามรรคอันลึกล้ำ
สรุปว่าไม่เพียงฉันจะกลายเป็นน้ำ ยังกลายเป็นปุ๋ยให้คนอื่นอีกหรือ?
“กล้าขูดรีดนายทุน ไม่อยากมีชีวิตแล้วใช่ไหม!”
ดวงวิญญาณพนักงานออฟฟิศผู้เคยถูกเจ้านายกดขี่ข่มเหงในชาติก่อนพลันตื่นขึ้น เขาคิดจะขับไล่ปรสิตสองตนนี้ไปโดยไม่รู้ตัว
ทว่าเมื่อความทรงจำสืบทอดพลุ่งพล่านขึ้นในสมอง เขาก็หยุดการกระทำ
ที่แท้สองตนนี้ก็มีที่มาไม่ธรรมดา
ดอกไม้ที่ลอยอยู่บนผิวน้ำคือบัวขาวชำระโลกสิบสองกลีบ สมบัติวิเศษฟ้าประทานชั้นยอดที่แปรมาจากเมล็ดบัวของบัวเขียวปฐมกาล
ส่วนต้น ‘ชาเขียว’ ริมฝั่ง ก็เป็นหนึ่งในรากวิญญาณฟ้าประทานชั้นยอดเช่นกัน นั่นคือต้นชาบรรลุมรรค
พวกมันมิได้ดูดซับไปฝ่ายเดียว หากเป็นการอยู่ร่วมกันอย่างสมบูรณ์ ขณะดูดซับน้ำในสระก็ช่วยหล่อเลี้ยงต้นกำเนิดของเขาไปด้วย เร่งให้ปัญญาจิตถือกำเนิดขึ้น
หากไม่มีเพื่อนบ้านชั้นยอดสองต้นนี้ ต่อให้เขาทะลุมิติมา ก็ไม่รู้ว่าจะต้องบ่มเพาะจิตสำนึกให้ตื่นรู้อีกกี่หมื่นยุค
ถึงตอนนั้นเกรงว่าผู้ทรงพลังที่ผ่านทางมาคงยกสระทั้งสระไปนานแล้ว
“ช่างเถอะ อย่างไรเสียฉันก็มีน้ำมากมาย ดื่มเท่าไรก็ไม่หมด ลึกจนหยั่งไม่ถึง ให้พวกแกดูดไปสักหน่อยก็แล้วกัน ถือเสียว่าผูกมิตร” เมื่อยืนยันว่าตนไม่ได้เสียเปรียบ สายน้ำในสระก็ตัดสินใจอย่างใจกว้าง
เมื่อมาแล้วก็จงอยู่ให้เป็น ในเมื่อกลายเป็นน้ำเทพสามแสง สิ่งสำคัญเร่งด่วนคือรีบบำเพ็ญให้กลายร่าง
ในโลกมหาหายนะที่ผู้บรรลุขั้นจุ่นเซิ่งมีอยู่ทุกหนแห่ง ส่วนผู้บรรลุขั้นต้าหลัวมีมากยิ่งกว่าสุนัข หากไร้พลัง ต่อให้ออกไปก็มีชะตาเป็นเพียงตัวประกอบรับคมอาวุธ
อาศัยความทรงจำสืบทอดในสมอง เขาจึงเรียบเรียงเส้นทางการบำเพ็ญได้อย่างรวดเร็ว
น้ำเทพสามแสงที่กล่าวถึง ก็คือน้ำเทพแสงตะวัน น้ำเทพแสงจันทร์ และน้ำเทพแสงดารา
หากใช้แยกกัน ทั้งสามชนิดล้วนเป็นพิษร้ายถึงชีวิต ทว่าหากรวมเป็นหนึ่งเดียว ก็สามารถพลิกผันการสร้างสรรค์ เปลี่ยนพิษร้ายให้กลายเป็นสมบัติล้ำค่า
นับเป็นยาศักดิ์สิทธิ์รักษาบาดแผลชั้นยอดแห่งมหาหายนะอย่างแท้จริง สามารถชุบชีวิตคนตาย ฟื้นคืนเนื้อหนังและกระดูก ซ่อมแซมจิตวิญญาณที่เสียหาย และเติมเต็มจิตแท้ที่ขาดหาย
ยิ่งเป็นน้ำค้างเซียนไร้เทียมทานสำหรับรดรากวิญญาณฟ้าประทานและหล่อเลี้ยงสมบัติวิเศษฟ้าประทาน
เขาจำได้ว่าชาติก่อนตอนดูเรื่องไซอิ๋ว ต้นโสมผลไม้ของมหาเซียนเจิ้นหยวนถูกซุนหงอคงผลักล้มลง เจ้าแม่กวนอิมใช้น้ำเทพสามแสงเพียงไม่กี่หยด ก็ทำให้มันฟื้นคืนชีพได้
ไม่น่าแปลกใจที่บัวขาวชำระโลกกับต้นชาบรรลุมรรคถึงได้เกาะติดเขาไม่ยอมไปไหน
เมื่อเข้าใจหลักการแล้ว เขาก็เริ่มฝึกฝนตามเคล็ดวิชาที่สืบทอดมา
ใช้แสงตะวันหล่อหลอมร่างกาย ใช้แสงจันทร์หล่อเลี้ยงจิตดั้งเดิม ใช้น้ำเทพแสงดาราทำให้จิตแท้มั่นคง
เมื่อแสงทั้งสามบรรจบและหลอมรวมเป็นหนึ่ง ก็จะบ่มเพาะ ‘ครรภ์มรรคสามแสง’ ที่มีเพียงหนึ่งเดียวขึ้นมา จากนั้นจึงถือกำเนิดด้วยการแปลงร่าง!
แนวทางชัดเจน วิธีการแน่นอน เขาจึงสงบจิตเริ่มปิดด่านบำเพ็ญเพียร
หนึ่งวัน...สองวัน...หนึ่งเดือน...
“อ๊าก! ทนไม่ไหวแล้ว! น่าเบื่อเกินไปแล้ว!”
เส้นทางแห่งการบำเพ็ญนั้นแสนแห้งแล้งน่าเบื่อหน่าย
สำหรับพนักงานออฟฟิศอย่างเขา ผู้เคยชินกับข้อมูลสั้นกระชับบนเครือข่ายที่ถาโถมใส่ในชาติก่อน แม้แต่ทำงานวันละแปดชั่วโมงก็ทรมานราวกับถูกจองจำ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ที่ต้องอยู่ในสระ ขยับเขยื้อนไม่ได้ วัน ๆ นอกจากกลืนลมหายใจก็บำเพ็ญกลืนลมหายใจอีก รสชาตินี้ทรมานยิ่งกว่าถูกฆ่าเสียอีก
“หนทางในมหาหายนะทอดยาวไร้ที่สิ้นสุด จะให้เอาแต่บำเพ็ญทุกวันไม่ได้หรอก ทำเช่นนั้นคงอัดอั้นจนเป็นโรคซึมเศร้าแน่”
เมื่อเบื่อจนแทบคลั่ง เขาก็เกิดความคิดขึ้นมา พลางพยายามค้นหาความทรงจำจากชาติก่อน
โชคดีที่หลังกลายเป็นน้ำเทพ พลังจิตของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ความทรงจำทั้งหมดในชาติก่อนราวกับถูกยัดไว้ในพื้นที่เก็บข้อมูลไร้ขีดจำกัด โดยเฉพาะละครสั้นที่เคยดูมาก่อน ยิ่งแจ่มชัดเป็นพิเศษ
ยามว่างเขาจึงกลับมาไถดูละครสั้นอีกครั้ง...
กาลเวลาผันผ่าน เมื่อได้เห็นเรื่องน้ำเน่าที่ตัวเอกชายหญิงถูกตัวประกอบจับมัดด้วยศีลธรรมอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง สายน้ำในสระกลับไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย ซ้ำยังอยากหัวเราะขึ้นมา
“ทำไมถึงมีคนโง่ขนาดนี้? หน้าตาสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ? ถ้าไม่มีศีลธรรม ก็ไม่ต้องกลัวถูกจับมัดด้วยศีลธรรมแล้วนี่?” ระหว่างบ่น สายน้ำในสระก็พลันเกิดประกายความคิดขึ้นมา
เขานึกถึงกฎข้อหนึ่งในนิยายมหาหายนะที่เคยอ่านในชาติก่อนขึ้นมาได้ เหล่าเทพศักดิ์สิทธิ์และผู้ทรงพลังแห่งมหาหายนะให้ความสำคัญกับ ‘หน้าตา’ มากที่สุด!
“เยี่ยมเลย!” ราวกับเขาเปิดประตูสู่โลกใบใหม่ จึงเริ่มศึกษากลเม็ด ‘จับมัดด้วยศีลธรรม’ ในละครสั้นอย่างจริงจัง บางทีภายหน้าเมื่อท่องมหาหายนะ อาจนำไปใช้ประโยชน์ได้
แต่เขาไม่รู้เลยว่า ระหว่างที่ดูละครสั้น ผิวน้ำในสระวิญญาณก็ปรากฏภาพแสงเงาตามเนื้อเรื่องขึ้นมาด้วย
ยิ่งทุกครั้งที่ภาพบนผิวน้ำฉายถึงตัวร้าย ‘ดอกบัวขาว’ แสร้งปาดน้ำตา เรียกความสงสารจากตัวเอกชายและตัวรองชายทั้งหลาย แล้วฉวยโอกาสตบหน้าตัวเอกหญิงฉาดใหญ่
‘บัวขาวชำระโลกสิบสองกลีบ’ ที่เดิมลอยนิ่งอยู่ก็จะเอนซ้ายเอนขวาด้วยความตื่นเต้น กลีบดอกศักดิ์สิทธิ์สั่นระริกไม่หยุด ราวกับกำลังตื่นเต้นถึงขีดสุด
เมื่อเนื้อเรื่องดำเนินถึงตัวละครหญิง ‘ชาเขียว’ เจ้าเล่ห์ผู้ใช้วิธีสกปรกสารพัด ทั้งใส่ร้ายป้ายสีและยุแยงให้แตกคอกัน จนแย่งชิงตำแหน่งสำเร็จและหลอกกลุ่มตัวเอกจนหัวหมุน
ต้น ‘ชาบรรลุมรรค’ ริมฝั่งก็สั่นไหวอย่างรุนแรงตามไปด้วย ส่งเสียงซู่ซ่าอย่างตื่นเต้น
เห็นได้ชัดว่าสิ่งวิเศษฟ้าประทานชั้นยอดทั้งสองต้นจากมหาหายนะนี้ กลายเป็นแฟนละครสั้นน้ำเน่าอย่างเหนียวแน่นโดยไม่รู้ตัว
เพียงแต่สิ่งที่พวกมันชื่นชอบไม่ใช่ตัวเอกชายหญิง หากเป็นตัวร้ายที่มีคุณสมบัติเข้ากับพวกมันอย่างยิ่ง