หลี่เฉิงอวิ๋นเผลอคิดอยากให้ภรรยาสาวคนนี้ไปนอนบนเตียง
แต่พอคิดดูแล้ว หากปลุกนางขึ้นมาตอนนี้ก็มีแต่จะรบกวนการนอน จึงค่อย ๆ คลี่ผ้าห่มผืนบางคลุมให้นาง ก่อนหยิบอุปกรณ์แล้วเดินออกไปอย่างแผ่วเบา
“เฮอะ ออกไปอีกแล้ว จับปลาไม่ได้สักตัว แต่ขยันออกไปเสียจริง”
“เมื่อเช้าวุ่นวายอยู่ตั้งนาน ยังจับอะไรไม่ได้ แถมยังติดหนี้อีก จะไม่ร้อนใจได้อย่างไร”
“พวกเจ้าว่า บ่ายนี้เขาจะจับปลาได้หรือไม่”
“คงออกไปเหนื่อยเปล่าทั้งบ่าย กลับมาก็มือเปล่าเหมือนเดิมนั่นแหละ”
“ใช่แล้ว ข้าว่าเขาคงไม่ออกไปอีกในวันพรุ่งนี้แน่ คงคิดแล้วว่าจะขายภรรยาตัวเองอย่างไร”
พวกหญิงชาวบ้านเพิ่งมารวมกลุ่มกัน พอเห็นหลี่เฉิงอวิ๋นเดินออกมา ต่างก็ทำหน้าประหลาดใจ แววตาแต่ละคนเจือแววเย้าหยอก
“……”
ริมกออ้อแห่งทะเลสาบต้า หงเจ๋อ เรืออูเผิงลำเล็กค่อย ๆ ลอยมาถึงที่นี่
“ฟึ่บ~”
ชายหนุ่มที่ยืนอยู่หัวเรือออกแรงเหวี่ยงแหสุดกำลัง ตาข่ายแผ่กว้างกลางอากาศ ก่อนตกลงสู่ทะเลสาบอย่างสมบูรณ์
“ซ่า~”
ชายหนุ่มออกแรงดึงต่อเนื่อง ปลาทะเลสาบเต็มตาข่ายก็ถูกลากขึ้นมาทันที
【ประสบการณ์จับปลา +1】
เมื่อเห็นข้อความแจ้งว่าความชำนาญในวิชาเพิ่มขึ้น มุมปากของหลี่เฉิงอวิ๋นก็ยกยิ้ม เขาจัดเก็บตาข่ายอย่างคล่องแคล่ว
เขาค้นหาในห้องโดยสาร จับปลาตัวเล็กที่เพิ่งได้มาโยนกลับลงทะเลสาบ เก็บปลาตัวใหญ่ไว้ แล้วพายเรือออกตามหาปลาต่อ
“วิชาจับปลาที่พัฒนาขึ้น ไม่ได้มีแค่เคล็ดการเหวี่ยงแห ยังรวมถึงวิธีหาปลาด้วย”
หลี่เฉิงอวิ๋นพายเรือพลางมองผิวน้ำ ดวงตาเป็นประกาย เขาสัมผัสได้อย่างแม่นยำว่าปลาอยู่ตรงไหน
นี่คือข้อดีของการที่การจับปลากลายเป็นวิชา
ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าหาปลาล้ำค่าเจอและจับมันได้ แต่ถ้ารอให้วิชาพัฒนาขึ้นอีกก่อนค่อยลงมือ ย่อมปลอดภัยกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย
“หาไปด้วย จับปลาไปด้วยก็ได้”
หลี่เฉิงอวิ๋นมองทะเลสาบกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ
ทำเช่นนี้ย่อมหลีกเลี่ยงความเสี่ยงที่อาจเกิดจากการจับปลาล้ำค่าได้ ทั้งยังไม่เสียเวลาจับปลา เรียกได้ว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
ไม่เช่นนั้น หากรอจนมีความสามารถพอจะจับปลาล้ำค่า แต่กลับหาไม่พบจนพลาดกำหนดชำระหนี้ คงน่าขันไม่น้อย
อย่างไรเสีย เวลาที่เหลือก่อนถึงกำหนดชำระหนี้ก็มีเพียงสามวัน
“ปลาล้ำค่าเหล่านี้ล้วนมีพละกำลังเหนือกว่าปลาทั่วไปที่มีขนาดเท่ากันมาก เนื้อของพวกมันยังเป็นประโยชน์ต่อผู้ฝึกยุทธ์อย่างยิ่ง ถ้าจับตัวใหญ่ได้สักตัว ไม่เพียงชำระหนี้ได้ เงินที่เหลืออาจพอให้ฉันฝึกยุทธ์ด้วยซ้ำ”
เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลี่เฉิงอวิ๋นก็เริ่มจับปลาไปพลาง ค้นหาปลาล้ำค่าไปพลาง
“……”
เรือค่อย ๆ แล่นลึกเข้าไปในแหล่งน้ำ ปลาที่อยู่ในห้องโดยสารก็เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ
อาจเป็นเพราะโชคช่วย พอถึงยามเย็น หลี่เฉิงอวิ๋นก็พบร่องรอยของปลาล้ำค่าถึงสามตัว
“ปลาล้ำค่าดุร้ายไม่ต่างจากสัตว์ร้าย แต่ละตัวต่างมีอาณาเขตของตัวเอง พรุ่งนี้ข้าจะสำรวจอาณาเขตของปลาล้ำค่าทั้งสามตัวนี้ให้ชัดเจน ทีนี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะหาไม่เจอแล้ว”
อาทิตย์อัสดง หลี่เฉิงอวิ๋นพายเรือกลับเข้าฝั่ง มองเหล่าสมาชิกพรรคปลาที่มารวมตัวกันอยู่บนท่าเรือ พลางครุ่นคิดในใจ
สำรวจอาณาเขตของปลาล้ำค่าได้แล้ว แถมโชคยังดีไม่น้อย ที่เหลือก็แค่จับพวกมันเท่านั้น
แต่ตอนที่เห็นปลาล้ำค่า เขาก็สังเกตพละกำลังของพวกมันไปด้วย สิ่งที่ทำให้เขาหวั่นใจอยู่บ้างคือ
ด้วยพละกำลังและทักษะของเขาในตอนนี้ การจับปลาล้ำค่าอาจเสี่ยงอันตรายไม่น้อย
“ถ้าวิชาจับปลาเพิ่มขึ้นอีกขั้น บางทีปัญหานี้ก็คงหมดไป”
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ หลี่เฉิงอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะตรวจดูความคืบหน้าของวิชาจับปลาตลอดช่วงบ่าย
【เจ้าวิถี: หลี่เฉิงอวิ๋น】
【วิชา: ไม่มี】
【ความชำนาญ: จับปลา (ขั้นชำนาญเบื้องต้น 31%)】
“มีระบบช่วยอยู่ วิชาจับปลากระจอก ๆ แบบนี้พัฒนาไม่ยาก อย่างช้าก็มะรืนช่วงเช้าคงไปถึงขั้นชำนาญอย่างยิ่ง ถึงตอนนั้นก็น่าจะจับปลาล้ำค่าได้แล้ว”
หลี่เฉิงอวิ๋นคำนวณในใจ เวลาชำระหนี้ยังเหลืออีกสามวัน หมายความว่าหลังวิชาจับปลาถึงขั้นชำนาญอย่างยิ่ง เขายังมีเวลาจับปลาล้ำค่าอีกวันครึ่ง
เวลานี้เพียงพอแล้ว
“น่าเสียดาย ถึงฉันจะมีระบบเป็นตัวช่วยมหาศาล แต่ตอนนี้พละกำลังยังอ่อนด้อยเกินไป ไม่อย่างนั้นเงินของพวกนักเลงอันธพาลแบบนี้ ต่อให้ไม่ชำระคืน จะทุบตีพวกมันให้ตายเสียก็ยังได้”
ระหว่างคำนวณเวลา หลี่เฉิงอวิ๋นก็นึกถึงเจิ้งถูกับพวกนักเลงอีกสองคน สีหน้าพลันเย็นชา
แต่เขาก็เข้าใจดีว่าตอนนี้ตัวเองยังอ่อนแอและเสียเปรียบ จึงจำเป็นต้องอดทนให้เหมาะแก่กาล
รอให้แข็งแกร่งขึ้นก่อนค่อยคิดบัญชีกับพวกนักเลงเหล่านี้ก็ยังไม่สาย ตอนนี้เลือกปะทะซึ่งหน้าก็ไม่ต่างจากเอาไข่ไปกระทบหิน
เขาจึงปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นสมาชิกพรรคปลากำลังเร่งรับซื้อปลาในมือชาวประมง ก็ยิ้มแย้มแล้วจอดเรือเทียบท่า ยกปลาออกจากห้องโดยสาร
ช่วงบ่ายยาวนานกว่าช่วงเช้า ฝีมือจับปลาของหลี่เฉิงอวิ๋นก็พัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ
แม้ห้องโดยสารจะจุปลาได้จำกัด แต่ปลาที่จับได้กลับมีขนาดใหญ่ขึ้นมาก เขายังใช้วิธีมัดปลาเก็บสดจัดการปลาเหล่านั้นทีละตัว
ตอนนี้มีชาวประมงไม่น้อยจอดเรือเทียบท่า แต่มีเพียงไม่กี่คนที่จับปลาได้เต็มห้องโดยสาร
ส่วนคนที่จับได้เต็มลำและได้ปลาตัวอ้วนใหญ่เหมือนหลี่เฉิงอวิ๋น ยิ่งมีน้อยเข้าไปอีก
ดังนั้นพอหลี่เฉิงอวิ๋นยกปลาออกมา ก็พลันดึงดูดสายตาผู้คนรอบข้างไม่น้อย
พวกที่เคยเยาะเย้ยหลี่เฉิงอวิ๋นเมื่อช่วงเช้าต่างมีสีหน้าอึดอัด หันหน้าหนีอย่างเก้อเขิน ทำราวกับไม่เห็นเขา
“โอ้โฮ เมื่อเช้าจับปลาได้สองร้อยชั่ง บ่ายนี้ยังจับได้อีกตั้งมากมาย แถมตัวใหญ่ทั้งนั้น เจ้าหนุ่ม ฝีมือจับปลาไม่เลวเลยนี่”
หวังเฉิงหู่ ผู้ดูแลพรรคปลา สังเกตเห็นเรื่องนี้เป็นคนแรก เมื่อเห็นปลาในเข่งของหลี่เฉิงอวิ๋นก็เอ่ยชมด้วยความประหลาดใจ จากนั้นโบกมือเรียก
“พวกเจ้าสองคน ไปช่วยน้องชายคนนี้ยกปลาไปชั่งที่หัวเรือ จะได้ไม่ต้องให้เขายกไปอีกรอบ”
พอหวังเฉิงหู่พูดจบ สมาชิกพรรคปลาสองคนก็ยิ้มแล้วเดินไปช่วยหลี่เฉิงอวิ๋นชั่งปลา
ชาวประมงรอบข้างเห็นภาพนั้น พอมองหลี่เฉิงอวิ๋นอีกครั้งก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
ดังคำกล่าวที่ว่าอาศัยบารมีพยัคฆ์ข่มขวัญคน แม้พรรคปลาจะวางอำนาจบาตรใหญ่จนชาวประมงหวาดกลัว แต่ในทางกลับกัน หากใครมีเส้นสายกับพรรคปลาอยู่บ้าง ก็ย่อมชวนให้ผู้อื่นอิจฉาไม่แพ้กัน
บนพื้นที่เพียงไม่กี่หมู่ของหมู่บ้านชาวประมงแห่งนี้ ใครก็ตามที่พอจะเกี่ยวข้องกับพรรคปลาได้ ชีวิตก็จะดีขึ้นมาก
หลี่เฉิงอวิ๋นจับปลาเพียงวันเดียวก็ได้รับคำชมจากผู้ดูแลพรรคปลา ทำให้ชาวประมงกลุ่มนี้อิจฉาไม่น้อย
“ขอบคุณท่านผู้ดูแลหวังที่เมตตาขอรับ”
หลี่เฉิงอวิ๋นเห็นดังนั้นก็รู้กาลเทศะ ประสานหมัดกล่าวขอบคุณ เมื่อสมาชิกพรรคปลาทั้งสองเข้ามาชั่งปลา เขาก็ไม่แม้แต่จะมอง รอให้ชั่งเสร็จแล้วค่อยให้พวกเขาแจ้งตัวเลข
“โอ้โฮ จับปลาได้สองร้อยหกสิบชั่ง ไม่เลวเลยจริง ๆ ข้าหวังเฉิงหู่ชอบคนหนุ่มมีความสามารถและขยันทำงานที่สุด ช่วงนี้พรรคปลามีแขกที่ต้องต้อนรับ จำเป็นต้องใช้ปลาดี ๆ แบบนี้”
หวังเฉิงหู่ไม่ได้ใส่ใจคำทักทายก่อนหน้านี้ของหลี่เฉิงอวิ๋น แต่เมื่อคนของเขายกปลาที่จับได้ไปให้ ก็เอ่ยอย่างพึงพอใจว่า “วันนี้ข้าตัดสินใจลดส่วนแบ่งบรรณาการของเขาลงหนึ่งส่วน!”
อีกฝ่ายเป็นผู้ดูแลรับซื้อปลาของพรรคปลา แม้เป็นขุนนางกระจ้อยร่อย แต่ก็มีอำนาจควบคุมดูแลได้ หวังเฉิงหู่จะไม่ใส่ใจคำทักทายของหลี่เฉิงอวิ๋นก็ได้ แต่หลี่เฉิงอวิ๋นกลับละเลยคำทักทายของเขาไม่ได้
“ขอบคุณท่านผู้ดูแลหวังที่เมตตาขอรับ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เฉิงอวิ๋นก็ตาเป็นประกาย รีบประสานหมัดขอบคุณ ก่อนยิ้มรับเหรียญทองแดงกลับมา ท่ามกลางสายตาอิจฉาของชาวประมงรอบข้าง
“ไม่ได้จับปลามาตั้งนาน พอเริ่มจับก็ได้ตั้งมากมาย ข้าบอกแล้วว่าหลี่เฉิงอวิ๋นคนนี้อนาคตไกล”
“อายุยังน้อย แต่จับปลาเก่งถึงเพียงนี้ ต่อไปต้องเป็นยอดฝีมือแน่ หนุ่มน้อยผู้นี้มาจากบ้านไหน แต่งงานหรือยัง”
“อย่าได้คิดเลย เขามีภรรยาที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กแล้ว”
“น้องชาย ฝีมือโดดเด่นจริง ๆ!”
“อายุยังน้อยแต่มีฝีมือยอดเยี่ยมเช่นนี้ เก่งกาจยิ่งนัก คนทั่วไปเทียบไม่ได้เลย”
เมื่อหลี่เฉิงอวิ๋นรับเงินแล้วเดินกลับ ชาวประมงที่อยู่ตามทางต่างยิ้มแย้มเอ่ยคำชื่นชมอย่างเป็นมิตร
หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้มบาง ๆ รู้ดีว่าตนได้รับคำชื่นชมจากผู้ดูแลพรรคปลาแล้ว
ไม่ว่าผลลัพธ์ในวันหน้าจะเป็นอย่างไร อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสไต่เต้าขึ้นไป
สำหรับชาวประมงที่ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก การมีสายสัมพันธ์กับผู้ดูแลพรรคปลาแม้เพียงน้อยนิดก็เป็นเรื่องที่ควรใส่ใจอย่างยิ่ง
‘แค่ผู้ดูแลพรรคปลาตัวเล็ก ๆ ยังมีอำนาจข่มขวัญคนถึงเพียงนี้…’
หลี่เฉิงอวิ๋นหันกลับไปมองผู้ดูแลพรรคปลาที่กำลังวุ่นอยู่กับการรับซื้อปลา คนผู้นั้นไม่ต่างจากพ่อค้าแผงลอยในชาติก่อนของเขา แล้วคิดในใจเงียบ ๆ