บนเรือ หลี่เฉิงอวิ๋นเข้าใจสรรพคุณของแผงข้อมูลแล้ว จากข้อมูลที่ปรากฏขึ้นยามแผงแสดงผล
มันทำให้เขาไม่มีวันถดถอย ต่อให้เป็นทักษะที่เพิ่งเรียนรู้แล้วไม่ได้ใช้อีกนานนับร้อยปี เมื่อนำกลับมาใช้ก็ยังไปถึงจุดสูงสุดได้ทันที
ทั้งยังช่วยให้เขาก้าวหน้าไปทีละขั้น ต่อให้เป็นเรื่องยากเพียงใด ขอเพียงขยันหมั่นเพียร ก็ย่อมเรียนรู้ได้ และเชี่ยวชาญจนถึงขั้นชำนาญเหนือสามัญ
นี่คือแผงสวรรค์ตอบแทนความเพียร!
“คราวนี้ก็ยิ่งมั่นใจว่าจะพลิกสถานการณ์ด้วยการจับปลาได้แล้ว!”
หลี่เฉิงอวิ๋นสัมผัสได้ว่าร่างกายมีความชำนาญในการจับปลาเพิ่มขึ้นมามากมาย พลันเบิกบานใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
โลกใบนี้เต็มไปด้วยเรื่องเหนือธรรมดา ทั้งมีสัตว์ปีศาจที่ก่อเกิดสติปัญญาได้ อีกทั้งยังมีผู้ฝึกตนแข็งแกร่ง และยามนี้ก็กำลังอยู่ในช่วงโกลาหล
มีแผงนี้คอยช่วยเหลือ โอกาสที่จะตั้งหลักในโลกนี้ก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว!
“อย่างน้อยความขยันขันแข็งตลอดชีวิตก่อนหน้านี้ของฉันก็ไม่สูญเปล่า!”
หลี่เฉิงอวิ๋นทอดถอนใจในใจ จากนั้นศึกษาข้อมูลบนแผงอย่างละเอียด จนกระทั่งจิตใจสงบลง เขาจึงมองผืนน้ำเบื้องหน้าอย่างกระตือรือร้น
“ร่างเดิมแม้จะไม่เอาไหนหลังจากพ่อแม่ตาย แต่ก่อนพ่อแม่จะจากไป เขาก็จับปลามาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้กลับคืนสู่สภาพที่ดีที่สุดแล้ว ห่างจากระดับถัดไปไม่ไกล”
หลี่เฉิงอวิ๋นเก็บปลาที่เพิ่งช้อนขึ้นมาไว้ในห้องเก็บปลา จากนั้นจัดการแหให้เรียบร้อย แล้วหันไปมองเขตที่มีปลาล้ำค่า ทว่าไม่ได้รีบร้อนเข้าไปจับในตอนนี้
จากเรื่องที่หลินลี่บาดเจ็บตอนจับปลาล้ำค่า ก็เห็นได้ว่าการจับปลาล้ำค่าเป็นเรื่องอันตราย
ในเมื่อมีแผงคอยช่วยเหลือ เช่นนั้นสู้เพิ่มพูนฝีมือจับปลาเสียก่อนแล้วค่อยออกจับ ยังดีกว่าเอาชีวิตไปเสี่ยงจับปลา!
“ไม่รู้ว่าความคืบหน้าของวิชาจับปลาเป็นอย่างไรบ้าง”
หลี่เฉิงอวิ๋นขยับความคิด พายเรือไปยังเขตถัดไป เห็นเงาฝูงปลาวูบผ่านเบื้องล่าง เขาก็จับแหแล้วบิดเอวเหวี่ยงออกไปทันที
“ซ่า~”
แหถูกเหวี่ยงออกไป พอตกถึงก้นทะเลสาบ หลี่เฉิงอวิ๋นก็รีบดึงกลับ ปลาตัวใหญ่เจ็ดแปดตัวกับปลาเล็กอีกกองหนึ่งถูกลากขึ้นมาบนเรือ
【ประสบการณ์จับปลา +1】
【จับปลา (ชำนาญ 88%)】
“เหวี่ยงแหครั้งเดียว ก็เพิ่มความชำนาญได้หนึ่งหน่วยงั้นหรือ?”
ข้อมูลบนแผงเปลี่ยนไป หลี่เฉิงอวิ๋นพลันรู้สึกว่าตนเข้าใจวิธีเหวี่ยงแหลึกซึ้งขึ้น ดวงตาจึงเป็นประกาย
เขาปล่อยปลาเล็กกลับลงน้ำ เก็บปลาตัวใหญ่ให้เรียบร้อย แล้วพายเรือจับปลาต่ออย่างขยันขันแข็ง
“ซ่า~”
【ประสบการณ์จับปลา +1】
…………
…………
…………
วันเวลาผันผ่านโดยไม่รู้ตัว จนล่วงเข้ายามเที่ยง
ชายหนุ่มที่เหงื่อท่วมหน้าแจวเรือประทุนดำเข้าฝั่งอย่างช้า ๆ พวกป้า ๆ แถวริมน้ำต่างมองเขาด้วยสีหน้าหยอกเย้า
“ลูกชายบ้านหลี่นี่หมดอนาคตจริง ๆ จับปลาได้แค่ครึ่งค่อนวันก็กลับมาแล้ว ชาวประมงที่ไหนเขากลับก่อนฟ้ามืดกันล่ะ”
“ฮึ ๆ คงเดินเล่นอยู่ครึ่งวัน จับปลาได้ไม่กี่ตัวก็หมดความอดทนแล้วกระมัง”
“ไม่แน่ว่ากลัวตกน้ำตายก็ได้”
“ฮ่า ๆ ชาวประมงที่กลัวตกน้ำตาย เล่าออกไปก็มีแต่คนหัวเราะเยาะ”
“นี่เจ้าพูดอะไรน่ะ เงินที่พ่อเขาทิ้งไว้ให้ก็ผลาญจนหมดแล้ว สำหรับลูกอกตัญญูคนนี้ เรื่องน่าขันแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้”
เสียงหัวเราะเยาะดังระงมอยู่ริมฝั่ง หลี่เฉิงอวิ๋นทำราวกับไม่ได้ยิน จอดเรือแล้วหยิบเข่งปลาใบใหญ่ออกมาอย่างไม่รีบร้อน
จากนั้น ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของคนรอบข้างที่ว่าเขาจับปลาได้ไม่กี่ตัวแล้วยังทำท่าวางมาด เขาก็เปิดห้องเก็บปลาออก
“ซ่า~”
ชั่วพริบตาเดียว สีเงินวาวก็ปรากฏเต็มสายตา ห้องเก็บปลาสามช่องที่อัดแน่นไปด้วยปลาปรากฏต่อหน้าทุกคน ผู้คนที่กำลังหัวเราะเยาะต่างชะงักงัน
หลี่เฉิงอวิ๋นขนปลาใส่เข่งทีละตัว จนเต็มเข่งสามใบแล้วจึงปิดห้องเก็บปลา ก่อนจะใช้คานหาบเข่งปลาสามใบเดินผ่านคนเหล่านั้นไป
“โอ้ เสี่ยวหลี่ วันนี้จับปลาได้ตั้งมากมายเชียว”
พอดีกับที่เขาเดินผ่าน ผู้ดูแลรับซื้อปลาของพรรคปลาคนหนึ่งสวมชุดดำก็เดินมาจากเบื้องหน้า มองปลาที่หลี่เฉิงอวิ๋นหาบอยู่พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“โธ่ ก็แค่ปลาเล็กน้อยเท่านั้น เมื่อเทียบกับท่านแล้วจะนับเป็นอะไรได้”
หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ ก่อนเดินเข้าไปหา “ท่านผู้ดูแล ท่านมาพอดี ช่วยรับซื้อปลาเหล่านี้ให้ข้าด้วยเถิด”
ท่าทีไม่ใส่ใจของหลี่เฉิงอวิ๋นทำให้คนรอบข้างที่เคยหัวเราะเยาะมีสีหน้าแข็งค้าง บรรยากาศเงียบกริบ ทุกคนรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว
เมื่อนึกถึงคำเยาะเย้ยของตนเมื่อครู่ ก็พลันรู้สึกอับอายจนหน้าแทบไหม้
ปลาสามห้องเก็บเต็มขนาดนี้ แม้แต่พวกเขาเองก็ยังจับได้ยาก!
“เจ้าเด็กนี่โชคดีเหมือนเหยียบขี้หมาจริง ๆ”
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งพึมพำ ก่อนหันหลังเดินจากไปเป็นคนแรกด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน เมื่อครู่นางเป็นคนหัวเราะเยาะหนักที่สุด
“ได้สิ ชั่งละ 7 อีแปะ มาชั่งน้ำหนักกัน”
ผู้ดูแลพรรคปลาไม่ได้ใส่ใจเรื่องรอบข้าง เห็นมีคนมาขายปลา จึงกลับไปยังหน้าห้องรับซื้อปลาเพื่อชั่งปลาให้หลี่เฉิงอวิ๋น
“รวม 200 ชั่ง ปลายังสดอยู่ ไม่เลว คิดให้เจ้าราคา 1,500 อีแปะแล้วกัน”
ยามเที่ยงมีคนมาขายปลาไม่มาก ผู้ดูแลจึงเป็นคนแรกที่ชั่งปลาให้เขา คำนวณเงินพร้อมรอยยิ้ม แล้วส่งเงิน 750 อีแปะให้หลี่เฉิงอวิ๋น “เอ้า รับไป ตั้งใจจับปลาให้ดี”
“ขอถามท่านผู้ดูแล หากจับปลาล้ำค่าได้ ต้องส่งผลประโยชน์ให้ห้าส่วนด้วยหรือไม่”
หลี่เฉิงอวิ๋นรับเชือกเงินเหรียญทองแดงเจ็ดพวง พวงละ 100 อีแปะ กับอีกหนึ่งพวงที่มี 50 อีแปะไว้ แล้วเอ่ยถามผู้ดูแลเสียงเรียบ
เขารู้ว่าเนื้อปลาในเมืองหลินสุ่ยขายกันชั่งละ 18 อีแปะ ส่วนราคาที่พรรคปลารับซื้อชั่งละ 7 อีแปะนั้นถูกกดลงอย่างหนักแล้ว
ถึงกระนั้น ยังต้องถูกหักเงินไปครึ่งหนึ่ง นี่คือสภาพความเป็นอยู่ของชาวประมง
แต่พรรคปลาวางอำนาจบาตรใหญ่ ทั้งยังมีผู้ฝึกยุทธ์คอยคุ้มกัน เช่นผู้ดูแลรับซื้อปลาหวังเฉิงหู่ตรงหน้านี้ก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์
แม้จะไม่พอใจ เขาก็ไม่กล้าปริปาก ได้แต่ก้มหน้าถามไปก่อน
“ปลาล้ำค่าส่งผลประโยชน์เพียงสามส่วน ชั่งละ 2 ตำลึงเงิน”
ผู้ดูแลหวังเฉิงหู่เหลือบมองเขา ชาวประมงที่นำเงินมาให้ผู้นี้ทำให้เขาพูดจาด้วยอย่างเป็นมิตร “ถ้าเจ้าจับปลาล้ำค่าที่หนักเกิน 20 ชั่งได้สักตัว ข้าจะให้รางวัลเพิ่มอีก 5 ตำลึง!”
“ขอบคุณท่านผู้ดูแลหวัง”
หลี่เฉิงอวิ๋นรีบแสร้งกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง จากนั้นก็หันหลังจากไป ท่ามกลางรอยยิ้มเยาะของสมาชิกพรรคปลาหลายคนที่ยืนอยู่ข้างหวังเฉิงหู่
“ในสายตาของสมาชิกพรรคปลาเหล่านี้ ชาวประมงก็เป็นแค่ของใช้แล้วทิ้ง”
หลี่เฉิงอวิ๋นเหลียวมองสายตาของสมาชิกพรรคปลาเหล่านั้น ในใจรู้สึกเย็นวาบ แต่เมื่อชั่งน้ำหนักเงินในมือแล้วก็กำหมัดแน่น ก่อนคลายออก
“เรื่องพวกนี้เอาไว้ก่อน หาเงินให้ได้มากพอแล้วค่อยว่ากัน”
หลี่เฉิงอวิ๋นคิดในใจ เจิ้งถูเป็นคนของพรรคปลา เงิน 15 ตำลึงที่ติดค้างเขาต้องหาทางคืนให้ได้ก่อน
พอคิดเช่นนี้ เขาก็ขยับความคิด แผงข้อมูลพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า
【เจ้าของวิถี: หลี่เฉิงอวิ๋น】
【เคล็ดวิชา: ไม่มี】
【วิชาความสามารถ: จับปลา (บรรลุขั้นต้น 1%)】
“จับปลาตลอดทั้งเช้า วิชาจับปลาก็ยกระดับขึ้นถึงขั้นบรรลุขั้นต้นแล้ว บางทีอาจยกระดับต่อได้ก่อนคืนวันพรุ่งนี้!”
หลี่เฉิงอวิ๋นมองข้อมูล สัมผัสได้ว่าทักษะจับปลาในร่างกายพัฒนาขึ้นมาก ดวงตาเป็นประกายวูบไหว
การพัฒนาวิชาจับปลาอย่างต่อเนื่องนี่เองที่ทำให้เขาจับปลาได้มากมายตลอดทั้งเช้า!
“ตอนนี้กลับไปกินให้อิ่มแล้วพักสักหน่อยดีกว่า”
หลี่เฉิงอวิ๋นกำลังดีใจ แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าหนักอึ้งที่ผุดขึ้นทั่วร่าง ก็อดรู้สึกจนใจไม่ได้
แม้วิชาจับปลาจะพัฒนาขึ้นมากในช่วงเช้า และจับปลาได้ไม่น้อย แต่ก็ใช้กำลังไปมากเช่นกัน ต้องพักฟื้น ไม่เช่นนั้นก็ไม่มีแรงจับปลา
หลี่เฉิงอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะซ่อนเงินไว้ในอก ก่อนก้าวยาว ๆ ไปตลาด ซื้อเนื้อสามชั้นกับธัญพืชปนกันมาหลายชั่ง เสียเงินไป 50 อีแปะ
“แค่จับปลาทั่วไปยังเหนื่อยขนาดนี้ ปลาล้ำค่าคงอันตรายยิ่งกว่า บางทีฝึกสมรรถภาพร่างกายไว้ก่อนอาจดีกว่า”
ระหว่างทางกลับ หลี่เฉิงอวิ๋นสัมผัสถึงความเหนื่อยล้าของร่างกาย แล้วอดคิดไม่ได้
เมื่อมีแผงนี้อยู่ เขาอาจอาศัยวิธีฝึกฝนจากชีวิตก่อนหน้าเพื่อพัฒนาสมรรถภาพร่างกายให้รวดเร็วขึ้น ต่อให้เพิ่มได้เพียงเล็กน้อย ก็ช่วยในการจับปลาล้ำค่าได้บ้าง
“เจิ้งถู?”
ขณะที่กำลังครุ่นคิด หลี่เฉิงอวิ๋นก็พลันเห็นความวุ่นวายตรงหน้า เขาขมวดคิ้ว เงยหน้ามอง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“ลูกสาว!”
“ท่านแม่!”
“ปล่อยมือเสีย พ่อเจ้าแพ้พนันจนเป็นหนี้ ไม่มีปัญญาใช้คืน ลูกสาวคนนี้พ่อของนางขายให้พวกเราเองกับปาก”
เสียงลากกระชากและด่าทอดังต่อเนื่องมาจากบ้านชาวประมงหลังหนึ่ง ซุนซานที่มีแผลเป็นบนใบหน้ากระชากตัวเด็กหญิงพลางตวาดด่า
หลิวซื่อผู้มีท่าทางต่ำช้ากอดรัดหญิงคนหนึ่ง ทำทีเป็นขวางไม่ให้นางขยับ ทว่ากลับลวนลามไปทั่ว ปล่อยให้นางร่ำไห้ร้องห้าม
เจิ้งถูยืนยิ้มอยู่กลางลาน ข้างกายมีชาวประมงคนหนึ่งนั่งยอง ๆ สีหน้าเรียบเฉย ราวกับมองไม่เห็นภาพตรงหน้า
“โอ้ นี่ไม่ใช่น้องหลี่หรอกหรือ ไปจับปลามาหรือ?”
จู่ ๆ เจิ้งถูก็เห็นหลี่เฉิงอวิ๋น จึงเลิกคิ้ว “ทั้งเนื้อทั้งธัญพืช ดูมีชีวิตความเป็นอยู่ไม่เลวนี่ อย่าลืมเงินที่ติดค้างข้าล่ะ”