ฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวเป็นช่วงที่โรคภัยแพร่ระบาดได้ง่าย เวินซ่งตรวจคนไข้ต่อเนื่องกันสามวัน ในที่สุดจำนวนผู้ป่วยที่ขอแทรกคิวก็ลดลง
“คุณหมอเวิน ขอบคุณนะคะ ทุกครั้งที่ฉันขอแทรกคิว คุณก็ยอมให้ตลอดเลย”
บ่ายวันนี้ไม่ต้องออกตรวจ เวินซ่งกำลังฝังเข็มให้คนไข้อยู่ในห้องตรวจ เธอปักเข็มไปพลาง คนไข้ก็นอนอยู่บนเตียงตรวจพลางเอ่ยขอบคุณ
อายุใกล้ห้าสิบแล้ว
เป็นคนไข้เก่าของเธอ มีอาการป่วยเกี่ยวกับไตรุนแรง
สภาพครอบครัวไม่ค่อยดีนัก สูญเสียลูกชายตั้งแต่วัยกลางคน ส่วนสามีก็เป็นตาแก่เฮงซวย
ทุกครั้งที่มาคลินิก เธอต้องออกจากบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ต่อรถเมล์จากชานเมืองสองต่อ แล้วเปลี่ยนรถไฟใต้ดินอีกสามต่อกว่าจะมาถึง
อาจเพราะจิตใจของผู้รักษาคนไข้ หรืออาจเป็นความรู้สึกส่วนตัว เวินซ่งพลันใจอ่อนลง เธอยิ้มแล้วกล่าวว่า “จะขอบคุณฉันทำไมคะ พวกคุณจ่ายเงินมารักษา ฉันก็มีหน้าที่รักษาให้หาย เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้วค่ะ”
“เพื่อนร่วมงานที่แผนกชำระเงินเพิ่งบอกฉันว่า...”
หญิงวัยกลางคนปาดน้ำตาตรงหางตา “ทุกครั้งที่ซื้อยา คุณออกเงินตัวเองช่วยลดราคาให้ฉัน แถมค่าฝังเข็มก็ไม่เคยคิดเงินฉันเลย”
เวินซ่งชะงักไปเล็กน้อย แต่ปลายนิ้วที่จับเข็มยังคงมั่นคง แม่นยำ และเด็ดขาด
หลังจากปักเข็มกว่าสิบเล่มลงตรงจุดฝังเข็มอย่างแม่นยำ เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วพูดถึงความเห็นแก่ตัวของตัวเอง “ถ้าแม่ของฉันยังอยู่ ตอนนี้ก็คงอายุไล่เลี่ยกับคุณค่ะ”
พูดจบ เธอก็เก็บอารมณ์แล้วเอ่ยกำชับ “ถ้าต้องการอะไรก็กดกริ่งข้างเตียงนะคะ อีกสามสิบนาทีฉันจะมาถอนเข็มให้”
กว่าจะเสร็จงานก็เกือบบ่ายสามแล้ว
เวินซ่งหิวจนท้องร้อง จึงหาร้านบะหมี่กิน ระหว่างนั้นก็โทรหาถงอู้