ป้าอู๋มีสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังตอบตามจริงว่า “ไม่มีค่ะ ช่วงหลายวันมานี้คุณชายไม่กลับมาเลย”
พูดแล้วก็ไม่ลืมช่วยแก้ต่างให้โจวอวี้ชวน “เขายุ่งอยู่ตลอด คุณอย่าคิดมากเลยนะคะ”
เวินซ่งตอบว่า “ค่ะ ไม่ต้องห่วง”
เธอไม่มีแก่ใจไปคิดมากเรื่องความเคลื่อนไหวของอดีตสามี
หลายวันมานี้นอนไม่ค่อยหลับ พออาบน้ำเสร็จก็เอนกายนอนบนเตียงที่คุ้นเคย เดิมคิดว่าจะหลับยาวจนถึงเช้า แต่กลับนอนไม่หลับเสียอย่างนั้น
ดูเหมือนที่นี่จะทำให้เธอรู้สึกวางใจไม่ได้อีกแล้ว
ห้องก็ห้องเดิม เตียงก็เตียงเดิม ทุกอย่างไม่เปลี่ยนไป แต่ก็เหมือนทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว
เวินซ่งเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา เลื่อนดูหน้าโมเมนต์อย่างเบื่อหน่าย
ถงอู้: ส่งพี่สาวเพื่อนซี้ที่ดีที่สุดในจักรวาลกลับแล้ว กลับบ้านไปอ่านสำนวนคดีต่อ~
มุมปากเวินซ่งยกขึ้น กดถูกใจให้เธอ
เลื่อนดูไปเรื่อย ๆ มือก็พลันชะงัก
เสิ่นหมิงถัง: เธอทำได้อย่างที่พูดไว้จริง ๆ จะปกป้องฉันตลอดไป และจะอยู่ข้างฉันไม่ห่างยามที่ฉันต้องการ
ภาพประกอบเป็นภาพเธอนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย มีคนกำลังป้อนผลไม้ให้
แม้จะเห็นเพียงมือข้างเดียว
แต่นิ้วเรียวยาว ข้อนิ้วเด่นชัด ตรงกระดูกข้อมือมีไฝแดงเม็ดเล็ก
เวินซ่งจำได้ทันทีว่าพระเอกในโมเมนต์นี้คือโจวอวี้ชวน
เธอจับภาพหน้าจอแล้วส่งต่อให้โจวอวี้ชวนทันที พร้อมถามว่า 【ยังอยู่โรงพยาบาลใช่ไหม? ฉันมีธุระนิดหน่อย พรุ่งนี้ไปหาคุณที่โรงพยาบาลได้ไหม?】
เขาไม่กลับบ้าน
เธอก็ไม่ถือสาที่จะเป็นฝ่ายเริ่มก่อนสักหน่อย