เวินซ่งอึดอัดจนแทบแย่
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ทำอะไรไม่ได้
อยากหย่า แต่ก็ทะเลาะกับโจวอวี้ชวนจนแตกหักไม่ได้
ปลายนิ้วของเธอขยับเกาเนื้อนิ้วเบา ๆ ก่อนเงยหน้าสบตาโจวอวี้ชวน «ฉันจะชี้แจงยังไงล่ะ คนอื่นถ่ายรูปไว้ได้แล้ว»
โจวอวี้ชวนคงถูกเสิ่นหมิงถังวุ่นวายใส่มานาน จึงดูเหนื่อยล้าอยู่บ้าง «แต่ในรูปไม่ได้ถ่ายติดหน้าหมิงถังชัด ๆ»
เวินซ่งรู้สึกราวกับมีฟองน้ำชุ่มน้ำอุดอยู่ในอก น้ำเสียงแหบพร่า «คุณหมายความว่าให้ฉันไปหลอกชาวเน็ตว่าคนในรูปคือฉันงั้นเหรอ?»
เธอถามอย่างตรงไปตรงมา
หรือพูดอีกอย่างคือ เธอไม่คิดเลยว่าโจวอวี้ชวนจะเสนอคำขอที่เหลวไหลขนาดนี้
เธอคิดว่าอย่างมากเขาคงให้เธอออกหน้าพูดว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด ผู้หญิงในรูปเป็นเพื่อนอะไรทำนองนั้น
โจวอวี้ชวนเม้มริมฝีปากบาง ก่อนเอ่ยอย่างมีเหตุผล «ผมคิดวิธีที่ดีกว่านี้ไม่ออกจริง ๆ ทำแบบนี้กระแสสังคมจะสงบลงได้เร็ว เป็นผลดีมากกว่าผลเสียต่อโจวซื่อและทุกคน»
ทุกคน
เวินซ่งกำผ้าห่มแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
หมายถึงเสิ่นหมิงถังสินะ
โจวอวี้ชวนไม่เคยเปลี่ยนจริง ๆ ไม่ว่าจะเวลาไหนหรือเรื่องอะไร เขาก็ปกป้องเธอได้เป็นอย่างดี
มีแต่เธอที่ถูกเขาผลักไปยืนอยู่กลางกระแสโจมตีโดยไม่ต้องคิด
เวินซ่งยิ้มออกมา แต่เป็นรอยยิ้มที่ดูไม่งดงามนัก ซ้ำยังเจือความอับจนอยู่บ้าง «ได้»
«ฉันตกลง»
ในเมื่อโจวอวี้ชวนเป็นฝ่ายเอ่ยปาก เขาก็ไม่ได้มาเพื่อให้เธอเลือกอยู่แล้ว
เวินซ่งรู้ตัวดี
น้ำเสียงของโจวอวี้ชวนอ่อนลงเล็กน้อย «ผมรู้ว่าเรื่องนี้ทำให้คุณต้องน้อยใจ เสี่ยวซ่ง เงินนี่ถือว่าผมชดเชยให้»