รุ่งเช้าวันถัดมา
หลินเจิ้งตื่นขึ้นมา หาวยาวครั้งหนึ่ง เมื่อคืนช่างสุขสมเหลือเกิน ทั้งสองคนพัวพันกันอยู่ถึงหกชั่วโมง
น่าแปลกที่หลินเจิ้งกลับรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ไม่มีความเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย
เขาหันไปมอง หยางซิ่วลี่กำลังหลับสนิท
ยามหลับใหล ใบหน้าของเธองดงาม มีผ้าห่มผืนบางคลุมกาย เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้ารูปตัว S
เท้างามคู่นั้นชวนให้หลงใหลเป็นพิเศษ
“หยางซิ่วลี่ เธอนี่ตาถั่วจริง ๆ เดิมทีฉันได้รับการสืบทอดวิชาแล้ว ตั้งใจจะพาเธอไปสู่จุดสูงสุดของชีวิตด้วยกันแท้ ๆ”
“แต่ตอนนี้ เราสองคนเลิกกันแล้ว”
“ต่อไปเธอจะเป็นตายร้ายดียังไง ก็ไม่เกี่ยวกับฉันอีก”
เมื่อก่อนทุกครั้งที่หยางซิ่วลี่ทะเลาะกับหลินเจิ้งแล้วบล็อกเขา หลินเจิ้งเป็นต้องทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส
แต่ตอนนี้ เลิกก็เลิก คนต่อไปดีกว่า คนต่อไปน่ารักกว่า
อย่างไรเสีย หลินเจิ้งก็ได้สิ่งที่ล้ำค่าที่สุดของเธอมาแล้ว
มองเรือนร่างบอบบางได้สัดส่วนของหยางซิ่วลี่ พลางนึกถึงความรู้สึกราวกับขึ้นสวรรค์ทั้งลงนรกเมื่อคืน
หลินเจิ้งยิ้มแล้วบีบเธอเบา ๆ ทีหนึ่ง
หยางซิ่วลี่ที่หลับสนิทสะดุ้งตื่น รู้สึกเจ็บแปลบตรงหน้าอก พอเห็นหลินเจิ้งอยู่ตรงหน้า ก็โกรธขึ้นมาทันที
“คุณเป็นบ้าอะไร ใช้แรงขนาดนั้นทำไม?”
หลินเจิ้งคนนี้ไม่รู้จักทะนุถนอมผู้หญิงเอาเสียเลย
หยางซิ่วลี่โกรธจนอยากตบเขาให้ตาย ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ หลินเจิ้งทั้งรุนแรงทั้งหักโหม ราวกับไม่เห็นเธอเป็นคน
หลินเจิ้งทำหน้างุนงง เอ่ยอย่างสงสัยว่า “แปลกนะ เมื่อคืนเธอไม่ได้ชอบแบบนี้หรอกหรือ?”
“เธอให้ความร่วมมือดีจะตาย ยังบอกให้ฉันแรงกว่านี้ด้วยซ้ำ”
หยางซิ่วลี่นึกถึงท่าทีของตัวเองเมื่อคืน ใบหน้าพลันแดงก่ำ ทำไมเธอถึงได้บ้าคลั่งขนาดนั้นนะ?
ราวกับนักแสดงหนังผู้ใหญ่ไม่มีผิด
หยางซิ่วลี่จ้องหลินเจิ้งอย่างเคียดแค้น ทั้งหมดเป็นความผิดของเขา เธอบอกให้ค่อย ๆ เขาก็ไม่ยอมฟัง
เริ่มมาก็เร่งจังหวะเสียเร็วเลย
คนบ้าเอ๊ย!
“คุณออกไปก่อน ฉันจะแต่งตัว”
หยางซิ่วลี่พูดพลางใช้ผ้าห่มคลุมตัวไว้
หลินเจิ้งยิ้ม “ออกไปทำไม? เมื่อคืนฉันเห็นเธอหมดทั้งตัว ตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วนี่”
พูดจบ เขาก็ก้มมองเวลาบนโทรศัพท์
“อีกอย่าง เพิ่งห้าโมงครึ่งเอง กลับไปตอนนี้เธอก็ไม่มีอะไรทำหรอก”
หยางซิ่วลี่กลอกตา “อยู่ที่นี่ฉันก็ไม่มีอะไรทำเหมือนกัน”
หลินเจิ้งขยับเข้าไปใกล้หยางซิ่วลี่ จ้องเธอไม่วางตา มุมปากมีรอยยิ้ม
“ใครบอกว่าไม่มีอะไรทำ?”
ดวงตางามของหยางซิ่วลี่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น “คุณคงไม่ได้คิดจะเอาอีกใช่ไหม?”
……
หยางซิ่วลี่เดินออกจากห้องนอน ตอนเดินไปเข้าห้องน้ำ เธอกะเผลกไปตลอดทาง
ลองคิดดูแล้ว นอกจากไม่มีเงิน เรื่องอื่นของหลินเจิ้งก็ดีไปหมด
เขารูปร่างสูงใหญ่ คิ้วเข้ม ตาเป็นประกาย หล่อเหลาอย่างแท้จริง
เขาคอยเอาอกเอาใจเธอทุกอย่าง ตามใจเธอทุกเรื่อง
เขาเป็นนักศึกษาผลการเรียนดีเด่นของวิทยาลัยแพทยศาสตร์
แถมฝีมือบนเตียงยังยอดเยี่ยมอีกด้วย
หยางซิ่วลี่ชักจะเสียดายหลินเจิ้งขึ้นมานิด ๆ
ไม่ได้ ไม่ได้
เขาไม่มีเงิน แค่ข้อนี้ข้อเดียวก็เพียงพอที่จะคัดเขาออกแล้ว
ยังไงก็ต้องเลิกกัน
ฉัน หยางซิ่วลี่ ถูกกำหนดให้เป็นผู้หญิงที่จะได้แต่งงานเข้าตระกูลเศรษฐี
หยางซิ่วลี่กลับมาที่ห้องรับแขก เห็นหลินเจิ้งนั่งจิบชาอยู่บนโซฟาอย่างสบายอารมณ์ เธอก็พลันโมโหขึ้นมา
ทำฉันแทบหมดแรงขนาดนี้ แต่ตัวเองกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?
คบกับเขามาสองปี เขาไม่เคยแม้แต่จะแตะนิ้วฉัน ตอนนี้พอจะเลิกกัน ผลกลับกลายเป็นว่า…
เสียทั้งตัวทั้งใจ แถมไม่ได้อะไรเลยจริง ๆ
ยังดีที่หลินเจิ้งยอมเลิกกับเธอ ทั้งยังรับปากว่าจะเก็บหลักฐานเรื่องที่เธอลอกเลียนงานวิจัยไว้เป็นความลับตลอดไป
นับว่าคุ้มแล้ว
เมื่อคืนก็ไม่เสียแรงเปล่า
เหตุผลที่เธอต้องตัดขาดกับหลินเจิ้งให้เด็ดขาด ก็เพราะเธอเตรียมหมั้นหมายกับทายาทเศรษฐีอยู่
ก่อนถึงตอนนั้น เธอต้องเลิกกับเขาให้ขาดสะบั้น
จะได้ไม่ต้องกลัวว่าหลินเจิ้งจะตามตอแยในภายหลัง
หลินเจิ้งเดินออกจากห้องรับแขกไปยังคลินิกนอกลานบ้าน
นี่คือคลินิกชนบทที่พ่อแม่ของเขาเป็นคนดูแล หลังจากพ่อแม่เสียชีวิต เขาก็รับช่วงต่อมา
หญิงงามคนหนึ่งบังเอิญเดินผ่านหน้าบ้านพอดี
“หลินเจิ้ง อรุณสวัสดิ์…”
หลินเจิ้งเห็นว่าหญิงงามตรงหน้าคือเฉินเสวี่ยโหรว สาวลูกหนึ่งในหมู่บ้าน
เธอเห็นผู้หญิงสวยคนหนึ่งเดินออกมาจากบ้านหลินเจิ้ง ที่แปลกก็คือผู้หญิงคนนั้นเดินกะเผลก แถมยังเดินหนีบขาอีกด้วย
หยางซิ่วลี่เห็นหญิงงามคนหนึ่งกำลังมองเธอ จึงรีบยืนให้มั่น พยายามเดินให้เป็นปกติ
แต่เช้าตรู่แบบนี้ ผู้หญิงคนหนึ่งเดินกะเผลกออกมาจากบ้านผู้ชาย ใครเห็นเข้าก็ต้องเข้าใจผิดได้ง่าย
เฉินเสวี่ยโหรวมีผิวพรรณขาวสะอาด ดวงตาหางหงส์มีเสน่ห์เย้ายวน เธอสวมเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์เรียบง่าย มัดผมรวบไว้ ส่วนเว้าส่วนโค้งอันเย้ายวนแทบปิดไม่มิด
เมื่อเทียบกับหยางซิ่วลี่แล้ว หน้าตาอาจด้อยกว่านิดหน่อย แต่รูปร่างอวบอิ่มกว่า
เธอเป็นคนมีประสบการณ์ พอเห็นท่าเดินของหยางซิ่วลี่ก็เดาเรื่องราวได้คร่าว ๆ
เธอได้ยินมาว่าหลินเจิ้งกับหยางซิ่วลี่เป็นคู่รัก คบกันมาหลายปีแล้ว ปีนี้ทั้งคู่เรียนจบจากวิทยาลัยแพทยศาสตร์ น่าจะแต่งงานกันในเร็ว ๆ นี้
เฉินเสวี่ยโหรวเผยรอยยิ้มบาง ๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็น
ในเมื่อทั้งคู่เป็นคนรักกัน การมีสัมพันธ์กันก็เป็นเรื่องปกติ ไม่มีอะไรให้ต้องแปลกใจ
เพียงแต่ดูจากท่าเดินของหยางซิ่วลี่ เมื่อคืนคงหักโหมกันไม่น้อย หลินเจิ้งนี่ไม่เบาเลย
สมกับเป็นนักศึกษาแพทย์จริง ๆ
“ซิ่วลี่ มาแต่เช้าเพื่อมาหาหลินเจิ้งเลยหรือ?”
เฉินเสวี่ยโหรวทักเธอ
หยางซิ่วลี่ทำหน้าตกใจ “เอ่อ…คือว่า…คราวก่อนฉันลืมกระเป๋าสตางค์ไว้ที่บ้านเขา เช้านี้เลยแวะมาเอาน่ะ”
เฉินเสวี่ยโหรวมองหลินเจิ้งแล้วยิ้ม “พวกคุณสองคนใกล้จะแต่งงานกันแล้วใช่ไหม?”
หลินเจิ้งตอบว่า “พวกเราเลิกกันแล้ว ตั้งแต่นี้ไป เธอเดินทางสว่างของเธอ ส่วนฉันก็ข้ามสะพานไม้เดี่ยวของฉัน”
เฉินเสวี่ยโหรวมีสีหน้าประหลาดใจ
ตอนเลิกกัน ทั้งสองยังมีอะไรกันด้วยหรือ?
ท่าเดินของหยางซิ่วลี่เมื่อครู่เห็นชัดว่าเมื่อคืนคงถูกหักโหมไม่น้อย
คนหนุ่มสาวสมัยนี้ช่างรู้จักเล่นกันจริง ๆ!
เดิมทีหยางซิ่วลี่คิดจะแอบจากไปเงียบ ๆ ไม่ให้ใครรู้เรื่องระหว่างเธอกับหลินเจิ้ง
แต่พอเห็นสีหน้าประหลาดใจของเฉินเสวี่ยโหรว เธอก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายคงเดาออกแล้ว
ก็ช่วยไม่ได้ เช้าตรู่ขนาดนี้ ผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากบ้านผู้ชาย แถมยังเดินท่าแบบนั้นอีก
ใครเห็นก็ต้องคิดไปไกล
แต่…
เรื่องนี้จะโทษฉันได้หรือ?
ต้องโทษหลินเจิ้งไอ้สารเลวนั่น ทำเหมือนไม่เคยเห็นผู้หญิงมานานแปดร้อยปี
หยางซิ่วลี่กระอักกระอ่วนจนไม่กล้าสบตาเฉินเสวี่ยโหรว
เฉินเสวี่ยโหรวหัวเราะ ดวงตาแฝงความหมายลึกซึ้ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ฉันไปก่อนนะ” แล้วเดินจากไป
หยางซิ่วลี่อยากพูดอะไรบางอย่าง เธอกระแอมเบา ๆ
เมื่อคืนเธอร้องเรียกตลอดทั้งคืน จนตอนนี้ลำคอแห้งผากไปหมด
ช่วยไม่ได้
เธอทนไม่ไหวจริง ๆ
“หลินเจิ้ง ตั้งแต่นี้ไปเราสองคนขาดกันเด็ดขาด ห้ามคุณมารบกวนฉันอีก”
หลินเจิ้งแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา ก่อนตอบเรียบ ๆ ว่า “ในที่สุดฉันก็กลับมาเป็นโสดอย่างที่หวัง ได้อยู่อย่างอิสระ ใครจะว่างจนไปตามตอแยเธอ?”
“อีกอย่าง บนตัวเธอก็ไม่มีอะไรให้ฉันอาลัยอาวรณ์แล้ว”
หยางซิ่วลี่รับไม่ได้อยู่บ้างที่คนเคยตามเอาใจเธอทุกอย่างจะตัดขาดได้เด็ดขาดถึงเพียงนี้
“ฉันรู้ว่าคุณแค้นที่ฉันเลิกกับคุณ คุณอุตส่าห์เสียแรงสืบเรื่องฉัน แล้วยังข่มขู่ฉันอีก สุดท้ายคุณจะได้อะไร?”
หลินเจิ้งตอบอย่างเฉยเมยว่า “ฉันได้ครั้งแรกของเธอมาแล้ว”
หยางซิ่วลี่ได้ยินดังนั้นก็ทั้งอับอายทั้งโมโห ใบหน้างามพลันแดงก่ำ
“ตลอดสองปีที่ผ่านมา คุณทำดีกับฉันสารพัด ก็แค่หวังจะนอนกับฉันหรือ?”
หลินเจิ้งพยักหน้า “ใช่”
“คุณมันสารเลว!”
หยางซิ่วลี่โกรธจนตบหน้าเขาฉาดหนึ่ง
เดิมทีเธอคิดว่าเขาคงมีใจให้เธออยู่บ้าง ไม่คิดเลยว่าเขาทำไปทั้งหมดก็เพียงเพื่อจะนอนกับเธอเท่านั้น