เผยโส่วซานมองสิ่งของที่วางเรียงอย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะ ก่อนสั่งหวังซู่อิงด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“เก็บของพวกนี้ให้ดี อย่าทำหายเด็ดขาด พอเจ้าสี่กลับมาแล้วค่อยเอาให้เขา”
จากนั้นเผยโส่วซานก็หันไปมองเผยเจาหลาน แล้วกำชับเสียงเข้ม
“เสี่ยวหลาน ขี่จักรยานไปที่สหกรณ์ ดูว่าพี่สี่ของเธออยู่ที่นั่นไหม ถ้าเจอก็ดี ถ้าไม่เจอก็ช่างเถอะ”
“เอาละ ทำงานตามปกติกันต่อ”
หวังซู่อิงได้ยินดังนั้นก็ทำได้เพียงเก็บของบนโต๊ะอย่างระมัดระวังแล้วซ่อนไว้ จากนั้นล็อกประตูห้องของเวินซูหว่านกับเผยเจาหวาย ก่อนจะออกไปทำงานอย่างสบายใจ
ส่วนเผยเจาหลานก็ขี่จักรยานรีบมุ่งหน้าไปยังสหกรณ์
อีกด้านหนึ่ง เวินซูหว่านซึ่งขึ้นรถไฟมาแล้วไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านเลยแม้แต่น้อย
เธอซื้อตั๋วชั้นนั่งธรรมดา ในช่วงปลายปีแบบนี้ ตั๋วตู้นอนหายากมาก ไม่ใช่ของที่จะหาซื้อได้ง่าย ๆ
สภาพบนรถไฟทรุดโทรม ภายในตู้โดยสารมีผู้คนปะปนกันสารพัด แถมยังมีไก่เป็ดและสัตว์ปีกอยู่ทั่ว กลิ่นอากาศปะปนไปด้วยกลิ่นแปลก ๆ มากมายจนเหม็นฉุนเป็นพิเศษ
แม้ผู้โดยสารจะมีไม่มาก แต่กลิ่นฉุนแสบจมูกก็ยังทำให้เวินซูหว่านแทบทนไม่ไหว
เวินซูหว่านขมวดคิ้ว เดินตรงไปหาพนักงานรถไฟด้วยท่าทีสุภาพอ่อนน้อม
“สหาย ฉันกำลังตั้งครรภ์ ร่างกายไม่ไหวจริง ๆ กับการนั่งรถไฟที่โยกไปมา รบกวนช่วยเปลี่ยนตั๋วเป็นตั๋วตู้นอนได้ไหมคะ?”
“ขอโทษจริง ๆ ที่ต้องรบกวนคุณนะคะ”
พูดจบ เธอก็หยิบใบรับรองการรักษาตัวในโรงพยาบาลที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ยื่นให้
หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครสนใจอยู่รอบ ๆ เธอก็ฉวยจังหวะแอบยัดธนบัตรใบละสิบหยวนห้าใบใส่กระเป๋าพนักงานรถไฟ
พนักงานรถไฟก้มดูใบรับรอง แล้วแอบคลำธนบัตรปึกหนาในกระเป๋า สีหน้าก็พลันสดใสขึ้น ก่อนยิ้มรับปากทันที
“ได้สิ! เห็นว่าคุณกำลังตั้งครรภ์ แถมร่างกายก็ไม่สบายจริง ๆ ฉันจะยกเว้นให้เป็นกรณีพิเศษ ช่วยเปลี่ยนเป็นตั๋วตู้นอนให้ก็แล้วกัน”