นอกคฤหาสน์เซ่อซาน รถปอร์เช่คันหนึ่งหยุดสั่นสะเทือน
ภายในรถ คิมมีจองรูดซิปกระโปรงขึ้น
เย่เฉินนั่งเหม่ออยู่ด้านข้าง รู้สึกสันหลังเย็นวาบ
คิมมีจอง เจ้าของไนต์คลับเทียนกง ดื่มกับเพื่อนสาวสนิทจนได้ที่เล็กน้อย เขาในฐานะพนักงานเสิร์ฟกลับโชคดีถูกเรียกตัว ให้ไปส่งหญิงผู้มีอิทธิพลผู้นี้กลับเซ่อซานด้วยตัวเอง
แต่รถเพิ่งจอดสนิท
อาการหย่อนสมรรถภาพที่ติดตัวเขามาตลอดห้าปีเต็ม ก็กลับหายดีอย่างไร้เหตุผล
แม้ตนเองจะเป็นฝ่ายถูกกระทำ แต่ถ้าเรื่องแดงออกไป ใครจะเชื่อ?
ผู้หญิงสวย รวย มีฐานะและชื่อเสียง จะลงทุนลวนลามไอ้กระจอกจน ๆ คนหนึ่ง?
คางคกอยากกินเนื้อหงส์จนบ้าไปแล้ว!
และยิ่งไปกว่านั้น
การไปพัวพันกับคนแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องดีอะไรเลย...
คิมมีจองจุดบุหรี่สำหรับสุภาพสตรีขึ้นมาสูบ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเมนทอลลอยผ่านแก้มของเย่เฉิน "เธอกลับไปเถอะ คืนนี้ถือซะว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถ้ามีอะไรจะโทรเรียก"
"ด...ได้ครับ!"
"ผมกลับเดี๋ยวนี้เลย!"
เย่เฉินตัวสั่นเล็กน้อย แล้วรีบเผ่นหนีไม่คิดชีวิต
คิมมีจองจ้องมองแผ่นหลังที่กำลังจากไปของเขา พึมพำกับตัวเอง "ฉันบ้าไปแล้วเหรอ? เลือกใครไม่เลือก ดันไปเลือกคนขี้ขลาดที่สุด?"
……
เมื่อเย่เฉินกลับมาถึงห้องเช่า ฟ้าก็จวนจะสว่างแล้ว
ห้องนั่งเล่นไม่ได้เปิดไฟ มีเพียงเสียงน้ำดังซ่ามาจากห้องน้ำ
เขาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนล้า มองดูเงาราง ๆ ที่เคลื่อนไหวอยู่หลังกระจกฝ้า ไอน้ำลอดออกมาจากช่องประตู พร้อมกับกลิ่นหอมหวานของครีมอาบน้ำ แต่กลับปลุกเร้าความร้อนรุ่มลึก ๆ ในกายของเขาให้พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เขากับหูจิ้ง เป็นคู่รักที่คบกันมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยถึงสี่ปี
แต่ตลอดสี่ปีนั้น เขาก็มีอาการหย่อนสมรรถภาพมาตลอด
แม้กระทั่งหลังเรียนจบ เขาก็ยังคงหย่อนสมรรถภาพ
เป็นเช่นนี้มาห้าปีเต็ม
แต่หลังเรียนจบ หูจิ้งกลับปฏิเสธผู้ที่มาจีบทั้งหมด และเลือกแต่งงานกับเขา
เธอบอกว่า เธอรักในตัวตนของเขา
คำพูดนั้นเหมือนยาโด๊ป หลังแต่งงานเย่เฉินจึงทำงานอย่างเอาเป็นเอาตาย
กลางวันส่งอาหาร กลางคืนส่งเครื่องดื่มตามสถานบันเทิง งานอะไรก็รับหมด
แม้แต่ตอนที่ครอบครัวหูจิ้งค้าขายล้มเหลว เป็นหนี้ก้อนโตสองล้าน เขาก็ไม่ปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว แบกรับไว้ทั้งหมด จนตัวเองก็เป็นหนี้ท่วมหัวเช่นกัน
แต่เขารู้สึกว่ามันคุ้มค่า
ขอแค่ยังมีคน มีหัวใจ ต่อให้ชีวิตจะขมขื่นสักแค่ไหนก็กัดฟันสู้จนผ่านพ้นไปได้
แต่แล้วตอนนี้ ร่างกายที่เงียบงันมานานห้าปีของเขา กลับฟื้นคืนชีพขึ้นมากับคิมมีจอง!
เขาคิดว่า ตนเองควรจะชดเชยให้ภรรยาบ้าง ขอบคุณที่เธออดทนและรอคอยมาโดยตลอดห้าปี
ยามนี้ฟังเสียงน้ำ กระทั่งลมหายใจของเย่เฉินก็ยังหนักหน่วงขึ้น...
ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากวีแชทดังขึ้นจากกระเป๋าหูจิ้งที่วางอยู่ข้างโซฟา ดังติด ๆ กันหลายครั้ง
เย่เฉินหยิบออกมาดูโดยไม่ตั้งใจ หน้าจอไม่ได้ล็อค
เดิมทีเขาจะวางคืน แต่กลับเหลือบเห็นชื่อที่เซฟไว้ว่า "ป๋อป๋อ"
นั่นคือเฉินป๋อ เพื่อนชายสนิทของหูจิ้ง และยังเป็นคนแนะนำให้เย่เฉินเข้าทำงานที่ไนต์คลับเทียนกงอีกด้วย
แต่เย่เฉินรู้สึกมาตลอดว่าสายตาที่อีกฝ่ายมองหูจิ้งมันไม่ปกติ ทว่าหูจิ้งมักจะบอกว่าพวกเขาเป็นแค่เพื่อนกันจริง ๆ...
เขาก็เชื่อมาตลอด
แต่วันนี้ไม่รู้เพราะอะไร นิ้วมือถึงได้เคลื่อนไหวราวกับถูกอะไรดลใจ จิ้มเข้าไปเปิดหน้าต่างแชท
ข้อความล่าสุดหลายข้อความเด่นชัดเข้ามาในตา
【เฉินป๋อ: จิ้งหนู ภารกิจสำเร็จยัง? ใส่วันนี้ลงไปหรือเปล่า?】
【หูจิ้ง: นายท่าน ใส่นานแล้วค่ะ ใส่ในกาแฟที่เขากินก่อนไปทำงานครั้งนี้จัดหนักเป็นพิเศษ รับรองว่าเขายังคงหมดสภาพต่อไป】
【เฉินป๋อ: ฮ่า ๆ ๆ! ก็ต้องทำให้เขาแข็งไม่ได้ไปทั้งชีวิตนั่นแหละ ถึงจะสนุก】
【หูจิ้ง: นายท่าน คุณนี่มันแกล้งเก่งจังเลยนะ～ รอให้เขาพังพินาศจริง ๆ ฉันจะต้องปรนนิบัติคุณต่อหน้าเขาแน่ ลองนึกถึงสีหน้าเคียดแค้นแต่ทำอะไรไม่ได้ของเขาตอนนั้นสิคะ แค่คิดฉันก็ตื่นเต้นแล้ว】
【เฉินป๋อ: เธอน่ะแกล้งได้เก่งกว่าข้าเสียอีก แม่งเอ๊ย ขนาดตายไปก็คงคิดไม่ถึง ว่าเธอมันโรคจิต และฉันน่ะก็โรคจิตยิ่งกว่า!】
【หูจิ้ง: ไม่ให้คุณว่าตัวเองแบบนั้นนะ...รอให้เขาทรุดโดดตึกฆ่าตัวตาย ได้เงินประกันก้อนนั่นให้ครอบครัวฉันแล้ว ฉันยอมคุณทุกอย่างเลย】
……
เย่เฉิน: "???"
ไม่ใช่...
ที่แท้เขาหย่อนสมรรถภาพมาตั้งห้าปี ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ หรือความเจ็บป่วย แต่เป็นเพราะหูจิ้งกับเฉินป๋อร่วมมือกันวางยา???
หูจิ้งเคยเรียนแพทย์ และตอนนี้ก็ทำงานอยู่ในโรงพยาบาล จึงย่อมทำได้อยู่แล้ว
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า...
สองคนนั้นจะเอาเขาเป็นตัวประกอบในเกมของพวกมัน ใช้ความทุกข์ของเขาสร้างความสนุกสนาน และถึงขั้นวางแผนที่จะทำลายเขาในที่สุด
ชั่วขณะนั้น
ภาพของความอ่อนโยนในชีวิตประจำวัน แววตาที่ห่วงใยเอาใจใส่ของหูจิ้ง ก็ผุดขึ้นมาในหัว
ภาพของเฉินป๋อที่เจอเขาทุกครั้ง สีหน้ายามชมว่าภรรยาของเขาดีเยี่ยม ก็ลอยผ่านมาในห้วงความคิด
ของปลอมทั้งนั้น!!!
สัตว์เดรัจฉานสองตัวนี้ ไม่ไปเป็นนักแสดงนี่น่าเสียดายจริง!
เขาเงียบไปนานมาก ถึงขั้นสูบบุหรี่จนหมดมวนหนึ่ง ถึงได้คิดตกกระจ่างชัด...
เขาถูกไอ้โรคจิตสองตัวนี้จ้องจะเอาตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน!
ขณะนั้นเอง เสียงน้ำก็หยุดลง
หูจิ้งห่อตัวด้วยผ้าขนหนูออกมา ไอร้อนทำให้ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ สัดส่วนร่างกายดูราง ๆ ภายใต้ผ้าขนหนู
สมกับที่เป็นดาวประจำรุ่นสมัยก่อนจริง ๆ
แต่พอเธอเห็นเย่เฉินบนโซฟา สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที "อาเฉิน? วันนี้กลับเร็วจัง..."
เสียงพูดขาดหายไปกะทันหัน
เธอเห็นโทรศัพท์ในมือเย่เฉิน
หูจิ้งตื่นตระหนกขึ้นมาทันที พุ่งเข้ามาจะแย่ง "คุณเอามือถือฉันไปทำอะไร? คืนมาเดี๋ยวนี้นะ!"
ล้อเล่นอะไรกัน?
ถ้าความลับในมือถือถูกเย่เฉินรู้เข้า ตัวเองก็จบเห่แน่...
ทว่า
เย่เฉินไม่ให้โอกาสเธอ ผลักเธอออกไปแรง ๆ
"อ๊ะ!"
หูจิ้งเซถลาล้มลงข้างโต๊ะกาแฟ ผ้าขนหนูหลุดกระจายออกเกือบครึ่ง
เธอรีบปิดบังร่างกาย ทั้งตกใจและโกรธ "เย่เฉิน คุณบ้าไปแล้ว! ถึงกับแย่งมือถือฉัน ยังผลักฉันอีก?"
"หุบปาก!"
เย่เฉินลุกขึ้นจากโซฟา ตาแดงก่ำ "ผมหย่อนสมรรถภาพ เป็นฝีมือคุณกับเฉินป๋อใช่ไหม?"
รูม่านตาหูจิ้งหดตัวรุนแรง "คุณ...คุณพูดอะไรน่ะบ้า ๆ! ฉันไม่เข้าใจ!"
"ไม่เข้าใจ?"
เย่เฉินยกมือถือขึ้น แสงจากหน้าจอส่องใบหน้าที่เขียวคล้ำ "ภารกิจของนายท่านสนุกมากสินะ? วางยามาห้าปี รอให้ผมถูกเล่นงานพังพินาศ ค่อยแสดงให้ดูต่อหน้า? หูจิ้ง คุณทำให้ผมขยะแขยง!"
ไอ้เต่าหงอเขียวนี่ รู้ความลับเข้าจริง ๆ ด้วย!
หูจิ้งใจจมลงไปก้อนหนึ่ง แต่เมื่อเรื่องแดงไปแล้ว งั้นก็ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งอีก
"แล้วยังไง?"
"เย่เฉิน นายคงไม่คิดจริง ๆ หรอกนะว่าฉันแต่งงานกับนายเพราะรัก?"
"ตั้งแต่เข้ามหาลัย นายก็ทั้งจนทั้งขี้ขลาด ฉันเห็นแล้วมันขยะแขยง"
"อยู่กับเฉินป๋อถึงจะเรียกว่าตื่นเต้น ไอ้กระจอกอย่างนาย ก็แค่คู่ควรเป็นตัวตลก"
"เห็นนายเหมือนหมา ทำงานอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อหนี้ก้อนนั้นของฉัน หาเงินทั้งวันทั้งคืน แถมยังคิดว่าตัวเองทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่..."
"ฉันกับป๋อป๋อน่ะแทบจะขำตายไปแล้ว!"
"ห้าปีมานี้ แรงงานฟรีอย่างนายทำได้ดีทีเดียว รู้แล้ว เป็นไงล่ะ พังทลายไหม? อยากตายไหม?"
พูดพลาง
นางก็ชี้ไปทางระเบียง พร้อมกับหัวเราะเยาะไม่หยุด
"ก็ไปตายสิ กระโดดลงไปเลย!"
"ทุกอย่างก็จะได้จบ ๆ เสียที ยังไงนายมีชีวิตอยู่ก็เป็นได้แค่เศษสวะ!"
ไอ้เวร!
หญิงไร้ยางอาย ไม่เพียงไม่สำนึกผิด ยังได้ใจล้ำเส้นอีก?
เย่เฉินโกรธแล้ว
เขาพุ่งเข้าไป คว้าผมของนางกระชากลงมาบนโซฟา!
การกระทำนั้นรุนแรง ไม่มีความทะนุถนอมหลงเหลืออยู่เลย
น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "แต่งงานกันมาปีกว่า ถึงเวลาที่ฉันต้องสวมบทเป็นหลวงจีนตาบอดสักหน่อย!"
หูจิ้งแตกตื่น ดิ้นรนสุดชีวิต
"นายกล้าเหรอ? ป๋อป๋อน่ะเป็นลูกบุญธรรมของเจ้าของไนต์คลับเทียนกงนะ!"
"ถ้ารู้ว่านายกล้าแตะต้องฉัน งานของนายไม่ใช่แค่หลุด แต่จะตายอย่างน่าอนาถ!"
เย่เฉินเหวี่ยงนางลงบนโซฟาอย่างแรง
"ลูกแท้ ๆ มาเองก็ไม่มีประโยชน์ พวกเราเป็นสามีภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย!"
"พวกมึงอกตัญญูกับกูก่อน ยังคิดจะทำร้ายกู ตอนนี้ยังกล้าใช้ไอ้หนุ่มบ้านนอกนั่นมาข่มขู่กูอีก?"
"ดี! วันนี้กูจะทำให้มึงรู้ซึ้งซะว่า ตอนที่กูยังมีใจให้มึง มึงคือแสงจันทร์สีเงินที่ถูกเชิดชูไว้บนฟากฟ้า แต่เมื่อกูหมดใจ มึงก็คือขี้กองหนึ่ง!"
เขาสาดฝ่ามือฟาดเข้าให้ฉาดใหญ่