วันหนึ่งที่สำนักศึกษาหยุนชาง เซียวมู่หยางเดินออกจากห้องพักของตน ตั้งใจจะไปท่องเที่ยวตามส่วนต่างๆ ของสำนักศึกษา นอกเหนือจากศาลาเสวียนอู่แล้ว สถานที่อื่นๆ เขายังไม่เคยไปสักแห่ง
เซียวมู่หยางเดินเรื่อยเปื่อยไป พักหนึ่งเขาก็มาถึงสถานที่ประหลาดแห่งหนึ่ง ที่นี่มีศิษย์อยู่มากมาย และยังมีหอคอยดำมืดมหึมาหลังหนึ่ง สูงตระหง่านโอ่อ่า ทรงพลังยิ่งนัก
ยิ่งไปกว่านั้น ยืนอยู่ด้านล่างแหงนมองหอคอยนี้กลับเห็นแสงดาวสลัวๆ ร่วงหล่นลงมาจากบนหอคอย สุกสว่างเจิดจ้าอย่างเหลือเกิน ทำให้จิตใจผู้คนเกิดความสั่นสะเทือนอย่างแรงกล้า ราวกับหอคอยนี้กำลังอาบไล้ด้วยแสงแห่งดวงดาว
“ที่นี่คือที่ใดกัน?” เซียวมู่หยางคิดในใจ รู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ธรรมดา
เพียงเห็นสายตาของเขามองรอบทิศทาง จากนั้นก็เดินไปยังศิษย์อาวุโสคนหนึ่ง ด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อมยิ่งนักเอ่ยถาม “ขอถามพี่อาวุโส ที่นี่คือที่ใดกัน?”
ศิษย์ผู้นั้นจ้องมองเซียวมู่หยาง เกิดความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าเผยแววประหลาดใจเล็กน้อย เอ่ยถาม “เจ้าเป็นเซียวมู่หยาง?”
“ใช่แล้ว” เซียวมู่หยางยิ้มพยักหน้า ในใจเกิดความรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว นึกไม่ถึงว่าตนจะกลายเป็นบุคคลมีชื่อเสียงของสำนักศึกษาได้เร็วเพียงนี้ สุ่มเจอใครคนหนึ่งก็ยังจำเขาได้
“ศิษย์น้องเซียวเพิ่งเคยมาที่หอคอยดาวเหนือเป็นครั้งแรกหรือ?” ศิษย์ผู้นั้นยิ้มเอ่ย
“หอคอยดาวเหนือ...” ดวงตาเซียวมู่หยางวาบแววประหลาดขึ้นเล็กน้อย สมกับที่คิดไว้ มันเกี่ยวข้องกับดวงดาวจริงๆ เขาจึงหันไปมองศิษย์ผู้นั้นแล้วเอ่ยถาม “หอคอยดาวเหนือแห่งนี้ดูราวกับอาบไล้ด้วยแสงดาว มีความอัศจรรย์อันใดหรือ?”
“แน่นอนว่าต้องอัศจรรย์ นี่คืออาวุธวิญญาณขั้นสี่ สามารถดึงพลังดาวเหนือฟ้าทั้งเก้าเข้ามาได้ การบำเพ็ญภายในหอคอยสามารถใช้พลังดาวหลอมกาย เสริมสร้างร่างกาย หากเจ้าต้องการทำให้กายเนื้อแข็งแกร่งขึ้น ที่นี่คือสถานที่บำเพ็ญที่เหมาะสมที่สุดอย่างแน่นอน”