ภายใต้สายตาอาฆาตของบุรุษวัยกลางคน เซียวมู่หยางและกู้สิงเดินจากไปอย่างสงบเยือกเย็น
หากสายตาสังหารคนได้ เซียวมู่หยางคงตายไปเป็นพันครั้งแล้ว
“ไม่คิดว่าเจ้าจะเจ้าเล่ห์ถึงเพียงนี้” กู้สิงมองเซียวมู่หยางแล้วหัวเราะแผ่วเบา
“อย่างไรเขาก็ได้กำไร เพียงแต่จะมากหรือน้อยเท่านั้น” เซียวมู่หยางส่ายหน้า ไร้ความรู้สึกผิดต่อใจ รับมือสุนัขจิ้งจอกเฒ่าเช่นนี้ ต้องดูว่าใครโหดเหี้ยมยิ่งกว่า
จากนั้นทั้งสองเดินไปยังแผงขายยาบำเพ็ญแห่งหนึ่ง เจ้าของแผงเป็นหญิงสาววัยเยาว์ แต่งกายบางเบา รูปร่างสะโอดสะอง เอาแต่ยิ้มแย้มต้อนรับผู้ที่เข้ามาถามไถ่ ท่าทางกระตือรือร้นเป็นอย่างยิ่ง
“สวัสดีเจ้าคะ ต้องการอะไรหรือไม่?” หญิงสาวมองเซียวมู่หยางและกู้สิงแล้วถาม
“ข้าต้องการยารวมปราณห้าเม็ด” เซียวมู่หยางเอ่ยตรงๆ
“ระดับใดเจ้าคะ?” หญิงสาวถามต่อ แม้ยาชนิดเดียวกันก็ยังแบ่งระดับ
“ขั้นหนึ่งก็พอ” เซียวมู่หยางตอบ
“ได้เจ้าค่ะ โปรดรอสักครู่” หญิงสาวยิ้มบาง แล้วหันหลังเดินจากไป
ครู่หนึ่งนางก็กลับมา ยื่นขวดหยกขาวใบหนึ่งให้เซียวมู่หยาง กล่าวว่า “ในนี้มียารวมปราณห้าเม็ด ราคารวมห้าร้อยก้อนหินวิญญาณชั้นต่ำเจ้าค่ะ”
“ร้อยก้อนหินวิญญาณชั้นต่ำต่อเม็ด” เซียวมู่หยางขมวดคิ้วเล็กน้อย ยาของหอวรยุทธ์แพงกว่าเมืองชิงโจวอยู่บ้าง แต่แล้วเขาก็คลายใจ ที่นี่คือเมืองเทียนชาง และเช่นหอวรยุทธ์ที่เป็นสถานที่หรูหราเช่นนี้ แพงขึ้นมาหน่อยก็สมเหตุสมผล
สำหรับยาที่ผลิตเป็นจำนวนมากเช่นนี้ ราคาควรจะเท่ากัน ไม่เหมือนอาวุธวิญญาณที่ราคาผันผวนอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงไม่กังวลว่าหญิงสาวจะโกงเขา
จ่ายหินวิญญาณแล้ว เซียวมู่หยางก็ถือยาเดินออกจากหอวรยุทธ์ กลับไปยังร้านพักโดยตรง
เมื่อเซียวมู่หยางและกู้สิงกลับถึงร้านพัก ในร้านมีคนนั่งอยู่หลายคน บางคนเห็นเซียวมู่หยางปรากฏตัว สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างประหลาด มองเขาด้วยสายตาแปลกๆ
“เขาคือบุตรชายสกุลเซียวผู้นั้นหรือ?” บางคนถามเสียงเบา