วันแล้ววันเล่าผ่านไป เซียวมู่หยางหมกตัวอยู่บนเขาฟูจื่อเพื่อฝึกบำเพ็ญ ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายแต่เปี่ยมความหมาย แน่นอนว่านอกจากการบำเพ็ญเพียรแล้ว บางครั้งเขาก็ได้ทำสิ่งอื่น ๆ บ้าง เช่น เล่นพิณ หลอมยุทธภัณฑ์
ฉู่ชิงหลี่ชอบนั่งลงข้างกายเซียวมู่หยาง เงียบฟังเขาเล่นพิณ นางชื่นชมความรู้สึกนี้เป็นอย่างยิ่ง สามารถปล่อยวางความคิดทั้งปวง ดื่มด่ำอยู่ในเสียงพิณอันไพเราะ
หลายปีมานี้ ครูส่วนใหญ่มักพักอยู่ในกระท่อมหญ้า เรียกสวย ๆ ว่าพักผ่อนหย่อนใจ อันที่จริงก็คือหลับนอนนั่นเอง เพียงบางครั้งเมื่อว่างจึงจะชี้แนะการบำเพ็ญของนาง บัดนี้บนเขามีศิษย์น้องเพิ่มมาอีกหนึ่งคน ทำให้ชีวิตของนางมีสีสันขึ้นมามาก
ส่วนคนเฒ่า ตั้งแต่วันที่เซียวมู่หยางมาถึงแล้วออกมาพบเขาครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นก็ไม่เคยโผล่หน้าอีกเลย ปล่อยให้เรื่องทุกอย่างเป็นหน้าที่ของฉู่ชิงหลี่จัดการ ไม่ใส่ใจถามไถ่
เซียวมู่หยางรู้สึกจนปัญญา อย่างไรเสียก็เป็นครูของเขาแท้ ๆ กลับไม่ทำอะไรเลย ช่างไม่รับผิดชอบเอาซะเลยจริง ๆ
แต่การได้อยู่กับศิษย์พี่คนที่เก้าทุกวันก็ไม่เลวนัก เขาจึงไม่พูดอะไร
วันหนึ่ง ขณะที่เซียวมู่หยางกำลังหลับตาบำเพ็ญ ฉู่ชิงหลี่เดินเข้ามาใกล้เขาอย่างเงียบเชียบ ไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย เกรงว่าจะรบกวนการบำเพ็ญของเขา
นางกวาดตามองชายหนุ่มตรงหน้า ใบหน้าราบเรียบ คมคาย มีเส้นสายที่เห็นได้ชัดเจน ใบหน้าหล่อเหลานั้นแผ่กลิ่นอายความสง่างาม ยิ่งทำให้โดดเด่นเป็นพิเศษ ชวนให้ผู้คนอดอยากจะมองอีกสักครั้งมิได้
นางกะพริบตา ความคิดประหลาดผุดขึ้นในหัว ศิษย์น้องคนนี้บัดนี้ก็หล่อเหลาเพียงนี้แล้ว หากผ่านไปอีกสองสามปี คงต้องเป็นบุรุษงามที่หาได้ยากแน่นอน ตอนนั้นคงมีหญิงงามมากมายมาวนเวียนติดตามเขาเป็นแน่
เห็นเพียงรอยยิ้มผุดบานบนใบหน้านาง เปล่งประกายสดใส คิดไปก็รู้สึกสนุกดีแท้ ๆ
ราวกับรับรู้อะไรบางอย่าง เซียวมู่หยางพลันลืมตา หันมองไปทางด้านข้าง เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าฉู่ชิงหลี่ จึงเผยสีหน้าแวบหนึ่งด้วยความสงสัย แล้วเอ่ยปากถามขึ้นว่า "ศิษย์พี่กำลังคิดอะไรอยู่หรือ? ถึงได้ยิ้มอย่างมีความสุขเพียงนี้"