ฉินเฟิงพลันหัวเราะเบาๆ
ทุกคนมองเขาด้วยสีหน้าโกรธเคือง
เซี่ยกั๋วหัวไม่ถูกชะตากับฉินเฟิงมาตั้งแต่แรกแล้ว ยิ่งตอนนี้ราวกับถูกเหยียบหางเข้าให้: “แกเป็นบ้าอะไรมาจากไหน?”
“ตระกูลเซี่ยของฉันไม่ต้อนรับคนแบบแก!”
“ไสหัวไป!”
เขาหันไปมองจางเฉิง
จางเฉิงเข้าใจได้ที ทีแรกจะเข้ามาจับฉินเฟิง
“เฮ้ยๆๆ อย่าจับฉัน!”
“ถ้าพวกแกไล่ฉันออกไปจริงๆ ท่านผู้เฒ่าก็ไม่มีทางรอดแน่!”
ทุกคนถึงกับงงไปหมด!
มือของจางเฉิงก็ชะงักค้าง
“แกพูดว่าอะไรนะ? แกช่วยท่านผู้เฒ่าของฉันได้?” เซี่ยกั๋วหัวได้สติก็หัวเราะเยาะไม่หยุด: “ฉันนึกว่าแกเป็นใคร!”
“ที่แท้ก็คิดจะฉวยโอกาสมาหลอกลวงหากินใช่ไหม?”
“แกกล้าดีขนาดนี้เชียว?”
เซี่ยอีเฟยก็กล่าวอย่างดูถูก: “แต่งตัวมอซอขนาดนี้ ยังจะมาทำเป็นเซียนหมออีกหรือ?”
“แกไปหาซื้อเสื้อผ้าดีๆ สวมก่อนเถอะ!”
“ไป๊ๆๆ!”
คนอื่นๆ ในตระกูลเซี่ยก็สีหน้าไม่พอใจกันเป็นส่วนใหญ่ จ้องฉินเฟิงเหมือนมองตัวตลก
ไม่มีใครเชื่อคำพูดของเขา
ฉินเฟิงก็ไม่โกรธ แค่เอามือไพล่หลัง: “พวกแกนี่นะ ชอบดูถูกคนแบบนี้แหละ!”
“เซียนหมอจะไปสำคัญอะไร?”
“เซียนหมอบนโลกนี้มีมากมายนับไม่ถ้วน แก้ได้แค่โรคเล็กๆ น้อยๆ แต่ที่ทำให้คนตายแล้วฟื้นได้นั้น ต้องเป็นเซียนหมอเท่านั้น!”
ทุกคนพากันหัวเราะลั่น
เซี่ยกั๋วหัวก็โกรธจนหัวเราะ: “ความหมายคือไง? แกจะบอกว่าแกคือเซียนหมองั้นเหรอ?”
เซี่ยอีเฟยโกรธจนหน้าแดง: “แกกล้าดียังไงมาหลอกพวกฉัน?!”
เขาพุ่งเข้าไป ชกเข้าที่ใบหน้าฉินเฟิง!
ฉินเฟิงรับหมัดนั้นได้อย่างง่ายดาย แล้วบิดข้อมือตามจังหวะ!
เซี่ยอีเฟยร้องกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าเบ้เข้าหากัน!
“ปล่...ปล่อย!” เขาพูดติดๆ ขัดๆ!
เซี่ยกั๋วหัวก็ตกใจ: “แกกล้าลงมือในตระกูลเซี่ยของฉันเหรอ?!”
จางเฉิงสีหน้าเคร่งเครียด แต่ก็ไม่ได้หุนหันพลันแล่น กลับระวังตัวคอยป้องกันอยู่ข้างหน้าเซี่ยกั๋วหัว จ้องมองฉินเฟิงด้วยความระแวดระวัง
“เรื่องนี้โทษฉันไม่ได้นะ ฉันแค่ป้องกันตัว!”
“เฮ้อ คนหนุ่มนี่เห็นแก่ความใจร้อนจริงๆ!”
ฉินเฟิงหัวเราะแล้วปล่อยมือ
เซี่ยอีเฟยทรุดลงกับพื้นทันที แล้วรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
เขาอายจนหน้าแดง
ความเจ็บปวดที่แขน บวกกับความอับอายเมื่อครู่ ทำให้เขาเสียหน้าไปหมด
เขาไม่กล้าลงมือกับฉินเฟิงอีกแล้ว ทำได้แค่จ้องเขม่งไปที่เซี่ยหรูเสวี่ย แล้วด่าทอระบายอารมณ์: “เซี่ยหรูเสวี่ย! นี่คือคนที่แกพาเข้ามา!”
“แกมันสารเลว อยากได้อะไรกันแน่!”
เซี่ยหรูเสวี่ยตอนนี้ก็สงบอารมณ์ลงแล้ว
เธอลุกขึ้นยืนด้วยดวงตาที่แดงก่ำ หันไปมองฉินเฟิง
“เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ? แกช่วยคุณปู่ฉันได้จริงเหรอ?”
ฉินเฟิงพยักหน้าโดยไม่ลังเล: “แน่นอน!”
“ฉันรีบมาที่นี่ก็เพื่อจะช่วยท่าน!”
“ไม่อย่างนั้นคิดว่ามาทำไมล่ะ?”
เซี่ยหรูเสวี่ยเช็ดน้ำตา แล้วพูดด้วยสีหน้าแน่วแน่: “ได้! แกพูดเองนะ!”
เซี่ยกั๋วหัวและคนอื่นๆ ต่างมองเธออย่างตกตะลึง: “เซี่ยหรูเสวี่ย แกบ้าไปแล้วเหรอ?”
“คำพูดของเด็กนี่แกก็เชื่อ?”
“ท่านผู้เฒ่าไปแล้วนะ! แกอย่าไปกวนท่านให้ลำบากใจเลย!”
“ยังไงคุณปู่ก็ไม่มีทางรอดแล้ว ให้เขาลองดูสักครั้งมันจะผิดอะไร?” เซี่ยหรูเสวี่ยจ้องคนพวกนั้นด้วยความโกรธ: “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ความตั้งใจของพวกแก!”
“ถึงคืนนี้คุณปู่จะจากไปจริงๆ ฉันก็ไม่มีทางปล่อยตำแหน่งประธานให้พวกแก คิดได้ไม่ต้องฝัน!”
ยังไม่ทันที่คนอื่นจะพูดอะไร เฟิงเห้อเหนียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา
“คุณหนูเซี่ย ถ้าคุณสงสัยในฝีมือการรักษาของผม งั้นต่อไปตระกูลเซี่ยของพวกคุณ ผมก็คงไม่จำเป็นต้องมาอีกแล้ว ขอลาก่อน!”
เขาหันหลังจะเดินออกไป
ฉินเฟิงหัวเราะ: “คุณไม่อยากรู้หรือไง ว่าฉันจะรักษาท่านผู้เฒ่าให้หายได้ยังไง?”
“ฮ่าฮ่าฮ่า” เฟิงเห้อเหนียนหัวเราะพร้อมส่ายหน้า: “น่าเศร้านัก!”
“เจ้าหมอนี่!”
“ผมไม่รู้ว่าแกเรียนอะไรมาเท่าไหร่ แต่ผมบอกได้เลยว่า ท่านผู้เฒ่าเส้นเอ็นทั่วร่างถูกขวางกั้น ลมปราณและเลือดแห้งขอดมานานแล้ว ไม่มีทางรักษาให้กลับมาได้!”
“แกอย่ามาพูดจาเหลวไหลที่นี่ รีบไปทำบุญทำกุศลเถอะ!”
เขาทำสีหน้าทั้งโกรธทั้งแค้น
ฉินเฟิงหันไปมองเซี่ยเจิ้นไห่ แล้วพูดอย่างไม่รีบร้อน: “เส้นเอ็นถูกขวางกั้น ลมปราณและเลือดแห้งขอด... ผมว่าไม่แน่นะ?”
“ถ้าตอนแรกบางคนเปิดจุดชี่ไห่และจุดถานจงให้ท่านผู้เฒ่าได้อย่างถูกต้อง บางทีท่านอาจจะตื่นขึ้นมานานแล้วก็ได้!”
พอได้ยินเช่นนั้น เฟิงเห้อเหนียนก็ราวกับถูกฟ้าผ่า ร่างกายสั่นสะท้าน!
ในใจคิดตกใจ: เ...เป็นไปได้ยังไง? เขารู้ได้ยังไง?
ฉินเฟิงพูดไม่ผิดเลยสักนิด!
ถึงแม้เมื่อครู่นี้เซี่ยเจิ้นไห่จะหมดสติ อยู่ในสภาวะอันตรายอย่างยิ่ง แต่ก็ใช่ว่าจะช่วยไม่ได้!
แค่หาสาเหตุของโรคให้พบ ดูจังหวะให้ดี แล้วลงเข็มให้ถูกวิธี ก็ทำให้เซี่ยเจิ้นไห่ฟื้นขึ้นมาได้ไม่ยาก
แต่ปัญหามันอยู่ตรงนี้แหละ
เขาคิดผิดเกี่ยวกับสาเหตุของโรคของท่านผู้เฒ่ามาตลอด คิดว่าเส้นเอ็นที่ถูกขวางกั้นนั้นเกิดจากลมปราณและเลือดที่พุ่งขึ้นไปอุดตันจุดสำคัญของชีวิต
ต้องระบายลมปราณและเลือด เปิดจุดสำคัญของชีวิตถึงจะช่วยคนได้
แต่ที่เขาคิดไม่ถึงก็คือ เหตุและผลมันกลับตาลปัตร!
ท่านผู้เฒ่ากลับเป็นเพราะลมปราณและเลือดแห้งขอดต่างหาก ที่ทำให้เส้นเอ็นถูกขวางกั้น!
และเมื่อเขารู้ตัวว่าผิดพลาดร้ายแรงนี้ ก็ไม่มีทางแก้ไขได้แล้ว...
ชั่วขณะนั้น เฟิงเห้อเหนียนพูดไม่ออก สีหน้าแย่ที่สุด!
เห็นท่าทางเขาเช่นนั้น เซี่ยหรูเสวี่ยก็ไม่ได้โง่ รีบเข้าใจอะไรบางอย่างได้ทันที!
“คุณหมอเฟิง นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
เซี่ยหรูเสวี่ยถามอย่างเอาเรื่อง
“เรื่องนี้...” เฟิงเห้อเหนียนทำหน้าสำนึกผิด
เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ควรยอมรับความผิดพลาดหรือไม่
ถ้ายอมรับ ชื่อเสียงเซียนหมอของเขาก็จะพังทลายลงไม่ใช่หรือ?
ในขณะที่เขากำลังลังเล ฉินเฟิงกลับพูดขึ้น: “ฟังฉัน!”
“ต่อไปนี้ ฉันให้ทำยังไง ก็ทำตามนั้น!”
“ใช้เข็มเงินปิดจุดชี่ไห่ของท่านผู้เฒ่าไว้ก่อน เพื่อยื้อชีวิตเอาไว้ แล้วค่อยเปิดตันเถียน ทำให้ลมปราณและเลือดไหลเวียน...”
เขาอธิบายวิธีการรักษาต่อจากนั้นทีละขั้นให้เฟิงเห้อเหนียนฟัง
นี่เป็นการช่วยชีวิตท่านผู้เฒ่า และในขณะเดียวกันก็เป็นการให้โอกาสเฟิงเห้อเหนียนลงจากหลังม้าด้วย
เฟิงเห้อเหนียนย่อมรู้ดี
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดมโนธรรมก็ชนะความต้องการรักษาหน้า รีบนั่งลงข้างเตียง แล้วเริ่มลงเข็มทีละขั้นตามที่ฉินเฟิงบอก...
เซี่ยกั๋วหัวและคนอื่นๆ เห็นภาพนี้ ก็ถึงกับอึ้ง!
เฟิงเห้อเหนียนเป็นเซียนหมอแห่งเทียนไห่นะ กลับเชื่อฟังเด็กหนุ่มที่มาจากไหนไม่รู้คนนี้งั้นเหรอ?
ทุกคนมองหน้ากันไปมา รู้สึกเหลือเชื่อมาก
เซี่ยหรูเสวี่ยก็มองฉินเฟิงด้วยความประหลาดใจ แต่ไม่นานก็หันความสนใจกลับไปที่คุณปู่ของเธอ
เฟิงเห้อเหนียนตอนนี้ก็รักษาแบบไหนก็ได้ทั้งนั้น
เขารู้ดีว่า ถึงจะทำตามที่ฉินเฟิงบอก ก็อาจจะรักษาท่านผู้เฒ่าไม่ได้ แต่อย่างน้อยเขาก็ได้พยายามเต็มที่แล้ว
หรือพูดอีกอย่างก็คือ เขากำลังพยายามชดเชยความผิดพลาดของตัวเอง!
ถ้าวันนี้เดินจากไปแบบนี้ ทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชีวิตนี้เขาจะรู้สึกผิดไปตลอด!
ยิ่งไปกว่านั้น ฉินเฟิงสามารถชี้จุดผิดพลาดของเขาได้แม่นยำขนาดนี้ บางทีอาจมีฝีมือจริงๆ!
หรืออาจจะ... เกิดปาฏิหาริย์ก็ได้!
เมื่อเวลาผ่านไป ทุกคนก็จ้องมองเซี่ยเจิ้นไห่อย่างตึงเครียด
โดยเฉพาะเซี่ยกั๋วหัวและเซี่ยอีเฟย สองพ่อลูกในใจเต้นโครมคราม
ท่านผู้เฒ่าคงไม่ตื่นขึ้นมาจริงๆ หรอกนะ?
ถ้าท่านผู้เฒ่าหายดีจริง แผนการชิงอำนาจของพวกเขาก็คงล้มเหลวสนิท!
แต่เมื่อสายตามองไปที่ฉินเฟิง พวกเขาก็ส่ายหน้าทันที: มันจะเป็นไปได้ยังไง?
เด็กจนๆ คนเดียวแบบนี้ จะรักษาท่านผู้เฒ่าให้หายได้ ฝันไปเถอะ!
ถึงขนาดที่เฟิงเห้อเหนียนยังทำไม่ได้ แล้วเขาจะมีสิทธิ์อะไร?
เซี่ยกั๋วหัวและลูกชายคิดว่าตัวเองคิดมากไปเอง...