อวี้ไป๋จับมือเจียงอู๋ พาเธอว่ายกลับไป
หางปลาที่เดิมแกว่งช้า ๆ ตอนนี้ขยับเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เจียงอู๋ถูกเขาจูงผ่านป่าใต้ทะเล มือยื่นไปแตะใบไม้ใบหนึ่ง แล้วจุดแสงเล็ก ๆ ก็สว่างขึ้นตามเส้นใบ
เธอว่ายไปพลางแตะใบไม้ไปพลาง ใบไม้รอบตัวก็สว่างตามขึ้นมาเป็นแถบ
เมื่อแหวกใบไม้กว้างใบสุดท้ายออก ทิวทัศน์ตรงหน้าก็พลันเปิดโล่ง
บันไดสีขาวดุจหยกทอดขึ้นจากใต้เท้า สองข้างทางเต็มไปด้วยปะการังสีแดงและสีทอง
เจียงอู๋มองตามบันไดขึ้นไป เห็นแนวเสาสูงใหญ่ก่อน จากนั้นจึงเงยหน้าสูงขึ้นถึงเห็นเพดานโค้งที่ประดับขอบทอง
พระราชวังสีขาวหลังหนึ่งตั้งอยู่ใต้ทะเล แสงไฟส่องลอดประตูที่เปิดอยู่ ทำให้บันไดเบื้องหน้าสว่างไสวไปทั้งแถบ
อวี้ไป๋จูงเธอว่ายขึ้นบันได ผ่านประตูเข้าไป ด้านในกว้างขวางกว่าที่มองจากด้านนอกเสียอีก
เธอว่ายตามเขาไปตั้งนานก็ยังไม่ถึงห้องนอน
“ปกตินายอยู่ที่นี่คนเดียวเหรอ?”
“อืม”
ถ้าเธอต้องอยู่ที่นี่คนเดียว แค่จะออกมาหาอะไรกินตอนกลางดึกก็คงกลัวหลงทางแล้ว
อวี้ไป๋ผลักประตูห้องนอน จูงเธอเข้าไปด้านใน