ระหว่างช่วงพักรักษาคนไข้ในหอคอยดำตอนเช้า เจียงอู๋เอ่ยเรียกเย่ซั่ว
“เย่ซั่ว”
เย่ซั่วหันกลับมาแล้วเดินเข้ามาหา
เจียงอู๋กำลังเก็บเยลลีสีเขียวกลับเข้าไป
“เลิกงานแล้วฉันจะไปหานาย มีเรื่องสำคัญมากจะบอก”
เย่ซั่วชะงักไปนิดหนึ่ง
“ตอนนี้บอกไม่ได้เหรอ?”
“ตอนนี้คนเยอะ ไม่สะดวก”
พูดจบเจียงอู๋ก็กลับไปทำงานต่อ
เย่ซั่วยืนนิ่งอยู่กับที่
เรื่องสำคัญมาก
แถมยังพูดต่อหน้าคนอื่นไม่ได้
ความคิดอย่างหนึ่งที่ทำให้หัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อยผุดขึ้นมาในใจ
ดังนั้นตลอดทั้งวันนั้น
เย่ซั่วมองนาฬิกาอยู่หลายครั้ง
นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าเวลาทำงานช่างยาวนานเหลือเกิน
จนกระทั่งเลิกงาน ผู้นำทางคนอื่น ๆ ทยอยออกจากห้องทำงานไป
ในห้องทำงานกว้างใหญ่เหลือเพียงพวกเขาสองคน
เย่ซั่วปิดประตูห้องทำงาน
หัวใจในอกเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ
“พูดมาเลย”
เจียงอู๋นั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย
“ฉันอยากยึดเขตเก้ากลับคืนมา”