หลังยานธงของเขตสี่กลับถึงท่าเรือทหาร เจียงอู๋ก็กลับบ้านทันที
รบติดต่อกันมาตั้งหลายวัน ตอนนี้เธอแค่อยากนอนแผ่บนเตียง
ยานรบขนาดเล็กลำหนึ่งพาทุกคนกลับมาส่งที่ชานจอดใกล้เขตพักอาศัยของเขตสี่โดยตรง
ประตูห้องโดยสารเปิดออก
เจียงอู๋เป็นคนแรกที่เดินลงไป
พอเห็นบ้านที่คุ้นเคยอยู่ตรงหน้า เธอก็รู้สึกซึ้งใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
“เสี่ยวไป๋!”
ประตูเพิ่งเปิด หุ่นยนต์ดูแลบ้านก็ไถลออกมาจากห้องนั่งเล่น
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ นายท่าน!”
เจียงอู๋กางแขนออก
“มา กอดหน่อย”
เสี่ยวไป๋ไถลเข้ามาในอ้อมแขนเธอทันที ดวงตารูปหัวใจก็สว่างวาบขึ้นมา
อีกห้าคนที่ตามหลังมา “……”
-
หลังอาบน้ำเสร็จ เจียงอู๋ก็สวมรองเท้าแตะเดินขึ้นชั้นบน ก่อนจะทิ้งตัวคว่ำหน้าลงบนเตียงอย่างสบายใจ
แต่ถึงจะนอนอยู่บนเตียงครึ่งชั่วโมง เธอก็ยังหลับไม่ลง
ช่วงนี้ต้องออกรบอยู่ตลอด ในหัวของเธอจึงตึงเครียดเหมือนมีเส้นสายขึงไว้เส้นหนึ่งทุกวัน
พอจู่ ๆ ได้ว่างขึ้นมา เธอกลับไม่ค่อยชิน
เจียงอู๋พลิกตัวบนเตียง ก่อนตัดสินใจลงไปหาอะไรกิน
ดึกมากแล้ว ในห้องนั่งเล่นจึงเปิดไฟไว้เพียงสองดวง
เจียงอู๋เห็นร่างคุ้นตายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว ดูจากท่าทางแล้วน่าจะเป็นฮั่วฉางชวน เธอจึงโผเข้าไปกอดจากด้านหลังทันที
ชายหนุ่มชะงักมือ
เจียงอู๋แนบใบหน้ากับแผ่นหลังของเขา
“ฉันหิวแล้ว”
คนตรงหน้าค่อย ๆ หันกลับมา