หนึ่งวันต่อมา
ตกกลางคืน แนวหน้าส่งผู้บาดเจ็บกลับมาอีกชุดหนึ่ง เหวินเสวี่ยฉือจึงอยู่เข้าเวรที่ศูนย์รักษา
ที่บ้านเหลือแค่เจียงอู๋คนเดียว
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกกระสับกระส่าย เปลือกตาขวากระตุกไม่หยุด
เธอนอนพลิกตัวอยู่บนเตียง ก่อนจะเปิดสมองแสงขึ้นมาอีกครั้ง
ตอนนี้เลยเที่ยงคืนมาแล้ว
วันนี้ฮั่วฉางชวนยังไม่ส่งข้อความมาหาเธอเลย
เจียงอู๋เปิดหน้าแชตของทั้งคู่
ข้อความล่าสุดเป็นข้อความที่เธอส่งไปตอนเย็น
【ผลตรวจวันนี้เป็นยังไงบ้าง?】
ฮั่วฉางชวนไม่ได้ตอบกลับ
เธอส่งข้อความไปอีกข้อความ
【อยู่ไหน?】
ข้อความส่งสำเร็จ
แต่ก็ยังไม่ขึ้นว่าอ่านแล้วเสียที
เจียงอู๋รออยู่หลายนาที ก่อนจะพิมพ์อีกครั้ง
【ฮั่วฉางชวน?】
ยังคงไม่มีการตอบกลับ
แนวหน้ากำลังสู้รบ ไม่มีเวลาตอบข้อความก็เป็นเรื่องปกติ
เจียงอู๋คิดเช่นนั้น แต่เปลือกตากลับกระตุกแรงกว่าเดิม
เธอเข้าไปที่หน้าความสัมพันธ์ในครอบครัว ตั้งใจจะดูว่าตอนนี้ฮั่วฉางชวนอยู่ที่ไหน
ทันทีที่หน้าจอแสงเปิดออก การแจ้งเตือนจากระบบก็เด้งขึ้นมาอย่างกะทันหัน